Lahat ng Kabanata ng อุ่นใจใกล้กัณฐ์ Tossakan the series: Kabanata 11 - Kabanata 20

“เอ่อ พี่สิงห์ครับ ปกติแล้วพี่ ๆ เขาคุยกันเก่งอย่างนี้เหรอครับ”“หืม ไหนดูซิ” มือบางยื่นมือถือไปให้อีกฝ่ายดูในตอนที่รถจอดที่หลังคณะพอดี“ฮ่า ๆ ไอ้พวกนี้ก็เป็นอย่างนี้แหละ ถ้ารำคาญก็กดปิดแจ้งเตือนไว้ก็ได้”“ไม่เป็นไรครับ อย่างนี้ก็ดี อุ่นจะได้ไม่พลาดเผื่อมีธุระสำคัญ”“แต่ดูท่าจะมีแต่เรื่องไร้สาระนะ โดยเฉพาะไอ้แม็คเนี่ย ตัวไร้สาระ อย่าไปคุยกับมันมาก”“อ้อ พี่แม็คน่ะเหรอครับ พี่เขาตลกดีนะครับ”“เป็นพวกตลกบริโภคน่ะสิ พี่เตือนแล้วนะอย่าอยู่ใกล้มันมากเดี๋ยวจะติดเชื้อบ้ามันมา”“ฮ่า ๆ ครับ ยังไงก็ขอบคุณพี่สิงห์มากนะครับที่ขับรถมาส่ง”“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่เดินไปส่ง”“ไม่เป็นไรครับ พี่สิงห์ไปเรียนเถอะ”“พี่ว่าง พอดีพี่จะไปเอาของกับเพื่อนที่คณะเศรษฐศาสตร์ด้วย”“เฮ้อออ กูจะเป็นลม แค่ปีหนึ่งเองทำไมเรียนโหดขนาดนี้ ช่วยกูด้วยอุ่นจายยยยยยย” เสียงไอ้หนึ่งเดียวหนึ่งในเพื่อนสนิทเดินล่อแล่ออกมาจากห้องเรียนด้วยกันยกมือขึ้นมากอดคอเขาไว้แน่น“เดียวแขนมึงหนัก! มึงต้องช่วยพยุงกูนะไม่ใช่ถ่วงกูแบบนี้” อุ่นใจแกล้งกระทุ้งศอกใส่คนตัวใหญ่เบา ๆ ให้อีกฝ่ายได้หัวเราะร่า“แหม อุ่นจายยยไม่อ่อนโยนกับพี่เดียวเลย เนี่ย ๆ ใค

พอมาถึงร้านอาหารอุ่นใจขออนุญาตทั้งสองคนตอบแชตกับเพื่อนที่ไลน์มาถามเรื่องรับจ้างทำรายงาน เนื่องจากช่วงนี้มีเด็ก ๆ หลายคนขอหยุดสอนพิเศษ เลยทำให้เขาต้องหางานพิเศษเพิ่ม แม้การรับจ้างทำรายงานจะเป็นงานที่ไม่หนักก็จริง แต่ก็ต้องทุ่มเทและใช้เวลาเป็นพิเศษ เขาเลยต้องพยายามจัดสรรเวลาให้ดีไม่ให้กระทบทั้งกับการเรียนและเวลาส่วนตัว โดยเฉพาะเวลาเช้าของทุก ๆ วันที่อุ่นใจต้องใช้ไปกับคนพิเศษตัวน้อยของเขา“... อุ่นสั่งไปเลยนะเดี๋ยวเราไปเข้าห้องน้ำก่อน” หลังจากที่ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียงเรียกชื่อของตัวเอง ก็พบว่าบรรยากาศรอบตัวแปลก ๆ ไป เขาไม่ทันได้เห็นสีหน้าของเหนือ แต่ดูจากสีหน้าของพี่สิงห์แล้ว บอกได้เลยว่าต้องเกิดอะไรขึ้นสักอย่างแน่ ๆ“เอ่อ พะ พี่สิงห์”“เดี๋ยวพี่มานะอุ่น อยากทานอะไรสั่งไปก่อนได้เลยนะ”“ครับ” อุ่นใจได้แต่ขมวดคิ้วมองด้วยความสงสัยไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า ได้แต่หวังว่าคงจะไม่มีอะไรเขานั่งตอบไลน์ไปได้สักพักก็ได้ยินเสียงลากเก้าอี้ข้าง ๆ ตัว..สงสัยพี่สิงห์กับเหนือจะกลับมากันแล้ว“พี่สะ..!” แต่คนตรงหน้ากลับไม่ใช่คนที่เขาคิด“คุณ!”ร่างสูงใหญ่สวมเสื้อยืดแขนสั้นสีดำเผยให้เห็นร

“อุ่นใจ”“.......” ร่างบางรีบเขยิบตัวหนีไปชิดฝั่งตรงข้ามยิ่งกว่าเดิม“อุ่นใจ”“......” ตอนนี้เขยิบหนีไปจนติดประตูแล้วเลิกเรียกเขาสักที แต่!!“....คุณ!!!!” อยู่ ๆ นึกอยากจะอุ้มก็เอื้อมมือมาอุ้มกันแบบนี้ก็ได้เหรอ!!!!“งอนอะไร”“ไม่ได้งอน!” คนที่ถูกอุ้มมานั่งตักพยายามที่จะยื้อตัวออก“ปากงอติดจมูกแล้ว” อุ่นใจเผลอยกมือขึ้นจับปากแล้วก็ต้องเจอกับแววตาล้อเลียนที่ส่งมาให้จากคุณเขา“คุณ!!” ริมฝีปากหยักยกขึ้นคล้ายกับกำลังจะยิ้มแต่ก็เพียงแค่แวบเดียวจนอุ่นใจคิดว่าตนเองคงจะตาฝาด“ผมอยากกลับบ้าน!”“ห้องเล็กกว่ารูหนูอย่างนั้นเรียกว่าบ้านได้ด้วยเหรอ”ปากร้าย!ต่อให้เล็กกว่ารูหนูยังไงมันก็คือบ้านของเขา!“ส่งผมกลับบ้านเถอะนะ ผมสัญญาผมจะไม่ทำให้พี่สิงห์เดือดร้อนแล้ว”อุ่นใจลองพูดด้วยดี ๆ แต่อีกฝ่ายกลับตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาพร้อมกับกระชับวงแขนรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม“ฉันเชื่อเธอได้ด้วยเหรอ” หงุดหงิดอีกแล้วคนอะไรเอาใจยากชะมัด!“แล้วคุณจะให้ผมทำยังไงคุณถึงจะพอใจ”“เป็นเด็กดีให้ฉันมั่นใจสิ ฉันถึงจะยอมปล่อยเธอไป”เป็นเด็กดีบ้าบออะไร! ขนาดสัญญาว่าจะไม่ยุ่งกับพี่สิงห์แล้วอีกฝ่ายยังหงุดหงิดขึ้นมาอีก จนเขาไม่รู้ว่าจะต

“อุ่นใจ!”อุ่นใจหยุดดิ้นทันทีในตอนที่อีกฝ่ายเอ่ยเสียงดุขึ้นก็ได้! รอให้หลับก่อนเขาค่อยย่องหนีออกไปก็ได้!คิดได้อย่างนั้นเขาเลยยอมนอนอยู่นิ่ง ๆ มองดูลายสักแปลกตาบนแผงอกข้างขวาที่ยาวต่อเนื่องไปยังหัวไหล่และท่อนแขน ลายสักที่สวยงามดึงดูดสายตาจนอดไม่ได้ที่จะไล้นิ้วไปตามลายเส้นเบา ๆ เขาไม่เคยเห็นลายสักใกล้ ๆ แบบนี้มาก่อน ไหนจะแผงอกแกร่งกับกล้ามเนื้อท่อนแขนนั่นอีก อุ่นใจสะดุ้งสุดตัวตอนที่ปลายนิ้วถูกมือแกร่งจับไว้“อย่าซน”เสียงปราบเอ่ยมาเบา ๆ ให้เขารู้สึกอับอายที่ถูกจับได้ว่าเผลอตัวสัมผัสคุณเขา แต่จะดึงมือหนีก็ไม่ได้เพราะถูกมือใหญ่นั่นทาบทับไว้บนแผงอก ไหนจะลำแขนแกร่งที่รวบเอวเขาไว้อีก คราวนี้เขาแทบจะขยับตัวไปไหนไม่ได้อย่างแท้จริง เลยได้แต่หลับตานอนฟังเสียงหัวใจของคนตัวใหญ่แทนบทเพลงขับกล่อม แล้วไม่นานเขาก็เผลอหลับไปอีกครั้งอุ่นใจแอบย่องออกมาจากห้องนอนหลังจากที่เผลอหลับไปอีกรอบ ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตตัวเดิมยืนงงอยู่หน้าห้องนอนใหญ่ ไม่แน่ใจว่าควรจะเดินไปทางไหนดี มองไปทางซ้ายก็เห็นทางเดินเชื่อมไปยังอีกโซนหนึ่งที่มีห้องเรียงรายปิดอยู่ เขาเลยตัดสินใจออกเดินไปทางขวา แล้วก็ดีใจที่ตัวเองตัดสินใจถูก

“เอ่อ พี่อิน สวัสดีครับ” อุ่นใจรีบยกมือไหว้แล้วมองซ้ายมองขวาอีกคราวอย่างระแวดระวัง“อุ่นเป็นยังไงบ้างสบายดีไหม?”“สะ..สบายดีครับพี่อินล่ะครับ”“พี่สบายดี พี่นึกว่าจะโดนอุ่นเกลียดขี้หน้าแล้ว ทักไลน์ไปก็ไม่เห็นตอบ”“คือช่วงนี้อุ่นยุ่ง ๆ น่ะครับ..!”กึก! ร่างบางยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อเสียงกระแทกแก้วกาแฟจากคนข้าง ๆ ก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน“ไม่มีใครบอกรึไงว่าคุยข้ามหัวมันเสียมารยาท”เสียงเรียบนิ่งเอ่ยออกมาท่ามกลางบรรยากาศกดดัน“เอ่อ สะ..สวัสดีครับ ผมชื่ออิน เป็นรุ่นพี่ในมหา’ลัยอุ่น” หนุ่มตี๋ร่างสูงโปร่งนิสิตคณะแพทยศาสตร์ ยกมือไหว้อีกฝ่ายด้วยความนอบน้อม น้ำเสียงติดสั่นในตอนที่ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีกดดันออกมาทางสายตา“......” ทศกัณฐ์เหลือบตามองไปทางชายหนุ่มแปลกหน้าก่อนทำทีไม่สนใจแล้วยกกาแฟขึ้นจิบต่อ“..อะ เอ่อ งั้นพี่ไปก่อน..ดะ เดี๋ยวพี่ไลน์หานะ” อุ่นใจยังไม่ทันได้ตอบรับอะไรอีกฝ่ายก็รีบเดินจากไปบรรยากาศขุ่นมัวที่แผ่ออกมาจากคนข้าง ๆ ทำให้อุ่นใจขยับตัวอย่างอึดอัด“ใคร?”“.....”“ฉันถามว่าใคร?”เสียงนิ่งเรียบทำให้อุ่นใจกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก“ระ รุ่นพี่”“คณะเดียวกัน?”“พะ..พี่อิน เรียนแพทย์อย