All Chapters of เมียเสือ: Chapter 31 - Chapter 40

"โธ่เอ๊ยภู" "มาให้จูบก่อนไปทำงานดิ" คนถูกขอเบิกตาโพลง ไอติมรีบหันหลัง กลับ มองเข้าไปในห้องที่มิราหายเข้าไป เป็นจังหวะที่คนตัวโตขยับเข้ามาประชิดลำตัว ยิ่งตอนที่ภูพิงค์สอดมือเข้ามาที่บริเวณท้ายทอย ไอติมยิ่งออกอาการลนลาน "ดะ เดี๋ยว" "ฉันไม่สนหรอกนะว่ามิราหรือใครหน้าไหนจะเข้ามาเห็น ไม่สนน่ะเข้าใจปะ" "ก็ไม่ได้สนเหมือนกันนั่นแหละภู" "แล้วไง เธอสนอะไรไม่ทราบ?" หนุ่มหล่อเลิกคิ้วถาม ท่าทางออกจริงจังมากทีเดียว "ฉันยังไม่ได้แปรงฟันโว้ย!" "ช่างแม่ง!" ภูพิงค์กระแทกริมฝีปากทาบลงบนกลีบปากนุ่ม บดขยี้อย่างหนักหน่วงและรุนแรง นิ้วยาวบีบคลึงที่สะโพกอวบอัด ใช้จังหวะที่คนตัวเล็กเผยอปาก สอดปลายลิ้นเข้าไปกระหวัดควานหาความหวานอย่างเอาแต่ใจ ขนาดยังไม่แปรงฟันก็ยังฟินฉิบหาย กลีบปากนี่อย่างนุ่ม โคตรติดใจ มันยากเกินจะต้านไหวจริงๆ! "อื้ออ!" ไอติมต่อต้านเล็กน้อย แม้จะอยากยินยอมแต่สถานการณ์ก็ไม่ถึงกับเป็นใจ กำปั้นเล็กทุบลงที่ท่อนแขนแกร่งเบาๆ ภูพิงค์จำต้องถอนริมฝีปากออกด้วยความเสียดาย "ทำไมไม่จูบตอบ" "ภู ฉันบอกไปแล้วนะว่ายังไม่ได้แปรงฟัน" "เค งั้นเย็นนี้รวบยอดทีเดียว" "จ้ะ ไอ้ผู้ชายสายหื่น วันๆ ไม่คิดเ

แกร็ก~ ประตูห้องเสื้อถูกผลักเข้ามาตามด้วยร่างสูงโปร่งดูดีที่อยู่ในชุดไปรเวทสีดำ ผมดกสั้นถูกเซทเข้าทรงเป็นอย่างดี ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาสะอาดสะอ้าน บนลำตัวมีกลิ่นน้ำหอมราคาแพงซึ่งเป็นกลิ่นประจำตัวที่โดดเด่น ผสานกับกลิ่นกายได้อย่างลงตัว"กลับมาแล้วเหรอ"หมับ~ ภูพิงค์สวมกอดร่างบางแทนการตอบคำถาม ไอติมเอี้ยวตัวไปมองเจ้าของการกระทำทันที"คิดถึงฉันปะ""อะไรเนี่ย คลอเคลียอะไรเบอร์นั้น""แฟนกันเขาก็ต้องทำแบบนี้ปะ" เจ้าของคำถามกดปลายจมูกโด่งลงบนแก้มเนียนหนักๆ คำถามที่เกิดขึ้นในตอนที่กำลังขับรถมาที่นี่มันกระจ่างทันทีความรู้สึกที่ว่าอยากเห็นหน้ามากๆ พอได้เห็นสมใจมันจะรู้สึกแบบไหนกันวะ? ตอนนี้เขาได้รับคำตอบแล้ว มันหายเหนื่อยเลยว่ะ มันรู้สึกกระปรี้กระเปร่า มันเป็นอะไรที่ดีมากๆ นี่สินะที่คนเป็นแฟนเขามีต่อกัน!"เธอ...กินข้าวรึยัง" ให้ตายเถอะ คนอย่างไอ้ภูไม่เคยถามคำถามนี้กับใครทั้งนั้นคิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ไม่นานหญิงสาวในชุดเช็ตสีดำก็หันไปเผชิญหน้ากับหนุ่มหล่อตรงๆภูพิงค์ฉีกยิ้มมากกว่าเก่า ท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวคอดกิ่วเข้ามากระชิดลำตัวอย่างรวดเร็ว"ขอเป็นแฟนที่ว่าแปลกแล้ว การกระทำของนายใ

"อ๊ะ! อื้ออ!""เสียวปะ" คนถูกถามพยักหน้าหงึกหงัก ยิ่งเป็นการกระตุ้นให้คนตัวโตสอดนิ้วยาวเพิ่มเข้าไปในช่องแคบพร้อมกับแยงเข้าออกอย่างรวดเร็ว"อ๊ะ! อ๊ะ! ภู..." ไอติมเบ้หน้าพลางครวญครางไม่เป็นภาษาความยาวของนิ้วเย็นเฉียบควานลึกเข้ามากระแทกกับความอ่อนโยนให้ความรู้สึกไม่ต่างจากแกนกายใหญ่กำลังรุกล้ำ ใบหน้าสะสวยแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ความเสียวซ่านที่ได้รับส่งผลให้ช่องทางรักขมิบนิ้วยาวถี่ๆ ภูพิงค์กดปลายนิ้วเร่งพาแฟนสาวไปถึงฝั่งฝันกระทั่งหญิงสาวปลดปล่อยมวลน้ำหวานให้ไหลทะลักออกมา"อ๊าาาาาส์!" ภูพิงค์จ้องมองใบหน้าของคนตัวเล็กไม่วางตาเม็ดเหงื่อผุดพรายไปตามกรอบหน้า หนุ่มหล่อถอดนิ้วยาวออกจากช่องทางรัก ไล่สายตาสำรวจ เกือบจะลองทำในสิ่งที่ชีวิตนี้ไม่เคยทำนั่นคือการดูดปลายนิ้วของตัวเองที่เปื้อนน้ำหวานแต่เหมือนว่าไอติมจะรู้ทัน หญิงสาวรวบลำคอหนาเข้าหา ก่อนจะเป็นฝ่ายประกบจูบคนตัวโตด้วยตัวเองกลีบปากนุ่มที่บดกระแทกลงมาบนปากของเขา ทำภูพิงค์เปล่งเสียงครางออกมาอย่างพอใจ ไม่รอช้าที่จะจูบตอบ ขณะที่มือเลืือนลงไปปลดเข็มขัดพร้อมทั้งกระดุมกางเกงยีนส์อย่างรวดเร็ว"จ๊วบ~ ป้องกันด้วยนะภู" เสียงถอนริมฝีปากดังขึ้น ตามด้ว

ทั้งที่ใบหน้าคนทั้งสามต่างกำลังเคร่งเครียด ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นอะไรที่ตลกมากสำหรับเธอสองหนุ่มอย่างติวเตอร์และธามดูห่วงใยเธออย่างจริงใจ ในขณะที่ภูพิงค์ ผู้ที่ไม่เคยสนใจหรือจริงจังกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน กลับกลายเป็นคนที่ไม่น่าเชื่อถือไปโดยปริยาย"ขำไรวะไอ อธิบายช่วยกันดิว่าฉันไม่ได้บังคับเธอ เราเป็นแฟนกันแล้วนะเว้ย""มึงหยุดเลย ถ้าไอเป็นแฟนมึงมึงก็จะใช้คำพูดแบบนี้เวลาคุยกับแฟนงั้นเหรอว่า ฮาร์ดคอร์เกินไปปะ""แล้วพวกมึงเนี่ย กรุณาเชื่อใจกูสักครั้งได้ปะ ที่ผ่านมากูอาจจะไม่เคยควงใครแบบเป็นจริงเป็นจังหรือพามาเปิดตัวให้พวกมึงเห็นเลยสักครั้ง นั่นมันก็เป็นเพราะว่ากูไม่เคยรู้สึกกับคนพวกนั้นเลยเว้ย กูเองก็ไม่เคยคิดว่าเรื่องระหว่างกูและไอมันจะเป็นเรื่องจริง แต่มันก็เป็นไปแล้ว เพราะกูรู้ว่าเขาไม่เหมือนคนอื่น และเพราะกูรู้ใจตัวเองว่ากูรู้สึกกับเขาไม่เหมือนกับที่รู้สึกกับคนอื่น กูถึงรีบขอคบ และพามาเปิดตัวให้พวกมึงเห็นนี่ไง" หนุ่มหล่ออธิบายออกมายาวเหยียด ไอ้พวกนี้ควรเข้าใจเขาสิวะ พวกมันรู้ดีไม่ต่างจากที่ไอติมรู้หรอกว่าเขามันเป็นคนแบบไหนกับบางเรื่องที่เขาแน่ใจ คนอย่างเขา มันก็พร้อมที่จะชัดเจนอยู่แล้ว

"ถอยออกดีกว่าไหม อะไรที่ฉันบอกว่าไม่ชอบก็คือไม่ชอบ!""พูดแบบนี้โบวี่น้อยใจนะคะ โบวี่รู้ดีว่าโบวี่คิดยังไงกับภู โบวี่รู้ว่าภูไม่ชอบผูกมัด ไม่ชอบที่ต้องถูกตามหรือมีใครสักคนมาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ โบวี่พยายามตัดใจ แต่โบวี่ทำไม่ได้ โบวี่ไม่เคยลืมภูได้เลย""...""จริงๆ แล้วเราก็รู้จักกันมาค่อนข้างนาน ภูชอบอะไร แบบไหน โบวี่จำได้ดีทุกอย่าง และหลายเดือนมานี้โบวี่ก็ทบทวนทุกอย่างแล้วค่ะ โบวี่จะยอมรับว่าภูไม่ชอบอะไร และโบวี่จะไม่ทำแบบนั้นให้ภูต้องรู้สึกรำคาญอีกต่อไป!""...""ภูให้โอกาสโบวี่อีกสักครั้งได้ไหมคะ โบวี่อยากแก้ตัวใหม่ อยากทำทุกอย่างให้ภูพอใจและมีความสุขเหมือนที่เคยเป็นมา"ไอติมมองภาพตรงหน้าไม่วางตา ภูพิงค์ยังคงโดดเด่น แม้ในจุดที่เขายืนจะไม่ได้ว่างเปล่า เพราะไม่ได้มีแต่เขาที่อยู่ตรงนั้น แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็กล้าพูดได้เต็มปากว่าที่ตรงนั้นไม่มีใครสามารถเรียกสายตาของเธอให้หันไปจับจ้องได้เลย"ทำไมไอ้เหี้ยภูมันไม่รีบเดินออกมาวะ" ติวเตอร์กัดฟันกรอด ต่อให้ใบหน้าของไอติมจะคงความเรียบเฉย ทำเหมือนว่าในตอนนี้เธอไม่ได้เก็บเอาอะไรมาคิดมากเลย แต่จะมีใครรู้ว่าสิ่งใดที่อยู่ภายในใจของผู้หญิงอย่างไอติ