บททั้งหมดของ Secret Wife Ako ni Professor Darien: บทที่ 461 - บทที่ 470

Tumakbo si Zenaida papunta sa tabing-dagat. Dumampi ang malamig na tubig-dagat sa ilalim ng mga paa niya, at ang lamig ay umakyat mula sa ibabang bahagi ng katawan niya.Nakatitig siya kay Xander na palayo nang palayo habang lumalangoy papunta sa mas malalim na bahagi ng dagat. Unti-unti, lumiit ang anino nito sa paningin niya.“Grabe, may bumaba talaga sa dagat.”“Ang tapang niya ah, parang palaki nang palaki yung alon.”“Nakatawag na ba ng pulis? Call the police, bilis!”“Nakatawag na, agad tumawag yung magulang.”“Maganda man tumulong, dapat isipin din yung sariling safety. Hindi na ito time para maging hero.”“Oo nga, huwag mong isugal ang buhay mo.”Masakit sa tenga ang mga salitang iyon. Napalingon si Zenaida at tinitigan nang masama ang lalaking nagsalita.Biglang nakaramdam ng hiya ang lalaki. Nang magtama ang mata nila ni Zenaida, napaurong siya at napanginig.“Kung wala kang balak tumulong at nanonood ka lang, wala kang karapatang manghusga ng iba,” malamig niyang s

Umalis na si Zenaida.Habang kumakain sila ng hapunan, nabanggit ni Harmony ang balitang narinig niya kanina mula sa mga staff sa lobby.“Sabi ng mga staff kanina, may bata raw na tinangay ng alon sa dagat kaninang hapon. Buti na lang may nakapagsalba.”“Talaga?” puno ng curiosity ang mukha ni Daria.“Oo. Sabi ng mga kuya at ate doon, sa beach daw pinakadelikado ang ganitong mga insidente. Kahit sandali lang, hindi puwedeng iwan ng magulang ang bata. Kung walang tumulong kanina, isang maliit na buhay ang mawawala na lang ganun,” may halong lungkot ang sabi ni Harmony.Simula nang maging ina siya, mas lalo niyang nararamdaman ang bigat ng ganitong mga kwento. Pinakamasakit para sa kanya ang makarinig ng kahit anong masama tungkol sa mga bata.Inabot ni Darien ang ulo ni Daria at marahang hinimas. “Ikaw rin. Huwag kang pupunta mag-isa sa mga delikadong lugar. Kapag may gusto kang puntahan, sabihin mo muna kina Mommy at Daddy. Kung safe naman, sasamahan ka namin.”Tumango nang maba

Hindi inakala ni Harmony na sa ganitong sitwasyon niya muling makikita si Rana, ang ina. Sa unang tingin pa lang, halatang tumanda na ito nang hindi lang lima o anim na taon.Simula noong binayaran ni Darien ng malaking halaga ang pamilya para tuluyang putulin ang koneksyon nito sa kanila, hindi na ito nakipag-ugnayan sa pamilya Crisostomo. Paminsan-minsan lang tumatawag si Rana para manggulo, pero palaging binababa ni Harmony ang tawag. Pagkatapos niyang mag-abroad, tuluyan nang nawala ang contact.Ngayon na nagkaharap ulit sila, yung bastos at palaban na aura ni Rana ay hindi man lang nabawasan sa paglipas ng panahon. Sa halip, parang mas lalo pang lumala.May kutob si Harmony na ang tahimik niyang buhay ay muling magugulo.Nang makumpirma ni Rana na si Harmony nga ang nasa harap niya, agad siyang lumapit na may halong tuwa. “Kailan ka bumalik ng bansa? Bakit hindi ka man lang nagsabi sa pamilya mo?”Sinipat ni Rana mula ulo hanggang paa si Harmony. Nang makita niya ang white co

“Nasaan siya? Alam na pala niyang naka-confine ako, bakit hindi man lang siya pumunta para bisitahin ako?” galit na sabi ni Jaime.“Eh doktor na siya sa malaking ospital ngayon. Busy sa surgery, saan pa siya kukuha ng oras para sa 'yo,” sagot ni Rana na may halong panunukso at inis. Dumako ang tingin niya sa matandang nasa katabing kama, tapos biglang may naisip. “Hindi na ordinaryo ang status natin ngayon. Ayokong makipagsiksikan sa ganitong mabahong tao. Hahanapan ko tayo ng single room.”Sa balcony, may maririnig na malalakas na boses.“Sugod ka na! Hindi ka ba marunong maglaro, bobo!”“Sabi ko umatake ka, hindi ka gumalaw! Mag-quit ka na nga lang!”Nang marinig iyon, binuksan ni Rana ang pinto ng balcony.Nakita niya si Harold, nakaupo roon, may suot na headset, mabilis na gumagalaw ang mga daliri sa screen ng cellphone, halatang gigil na gigil.Dinala niya ito para sana tumulong mag-alaga kay Jaime, pero simula pa kanina, laro lang nang laro sa balcony. Ni hindi man lang ma

Hindi alam ng nurse kung bakit bigla siyang napangiti. Tumango siya agad at masiglang sumagot, “Sige po.”Pero nang makita iyon ni Rana, bigla siyang nataranta. Ayaw na ayaw niyang ilipat sa hallway. Araw-gabi may dumadaang tao, lahat sisilip, at siguradong hindi siya makakatulog nang maayos. Wala man lang privacy.“H-Hindi na, hindi na ako lilipat,” sunod-sunod ang pag-atras niya. Sinamaan niya muna ng tingin si Harmony bago biglang tumalikod at umalis, parang takot na takot na habulin siya nito.Hanggang tuluyang mawala sa paningin si Rana saka lang ibinalik ni Harmony ang malamig niyang tingin.Tahimik lang na nakatingin sa kanya ang nurse.Napabuntong-hininga si Harmony. “Sorry, nadagdagan pa tuloy yung abala niyo.”Syempre, wala namang masabi ang nurse. Kumaway na lang siya. “Ay, hindi po. Okay lang, okay lang.”Pagkatapos ay dagdag pa ni Harmony, kalmado pero diretso ang tono, “Hindi niyo kailangang mag-adjust para sa akin. Kung sakaling utusan niya ulit kayo ng kung anu-a