All Chapters of แด๊ดดี้คนคูล: Chapter 1 - Chapter 10

"ฉันมารับเธอกลับบ้าน" อุ้งมือหนาทั้งสองข้างกอบกุมมือขาวผ่องสะอาดตามากอดเอาไว้แนบอก ดวงตาคมกริบวูบไหวเพียงแค่เห็นแหวนเพชรดีไซน์เก๋ราคาคงหลาบสิบล้านบาท ประดับอยู่บนนิ้วเรียวของนิ้วนางข้างซ้าย หัวใจแกร่งกระตุกอย่างแรง เพียงแค่ได้หรี่ตามองซ้ำ ความวาววับของเพชรเม็ดนั้นก็พุ่งกระจายจนมั่นใจว่าแหวนเพชรวงนี้ได้มาแทนที่แหวนวงเดิมที่เขาเคยให้บ่งบอกชัดเจนว่าเจ้าของแหวนได้เปลี่ยนใจไปแล้วจริงๆ"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ" เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ" "เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..." "ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น"หากจะเลิกกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยลูกไปอยู่กับเธอ!" "ฮึก...ฮื่อ...คูมพ่อ มิลินอยากหาคูมพ่อ" เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้เขาหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น พบเด็กหญิงผมยาว เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่บัดนี้แ

MAXWELL : PARTสุดท้ายก็ร้องไห้ โกรธ แล้วก็วิ่งออกไป ทุกอย่างที่ยัยนั่นเป็น ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากความคิดของผมเลยเด็กก็แบบนี้ งี่เง่า ไร้สาระ คิดว่าการโกรธของพวกเธอจะมีความหมายสำหรับผู้ชาย ทั้งที่ความจริงแล้ว ผู้ชายบางคนมันเพียงแค่ง้อแบบขอไปที ง้อเพราะมีความหวัง หวังที่หลอกฟันไปวันๆ เท่านั้นเอง"แม็กซ์ น้องโกรธ" "แล้ว?" ผมเลิกคิ้วมองแม่ตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ผมไม่รู้ และผมไม่จำเป็นต้องสนใจว่าเวลาที่ยัยนั่นอยู่ต่อหน้าแม่ของผมเธอจะน่ารักหรือมีนิสัยแบบไหน สุดท้าย มันก็ไม่ได้เกี่ยวกับผม ผมไม่จำเป็นต้องสน ไม่จำเป็นต้องแคร์อะไร เพราะสุดท้าย เด็กนั่นก็ไม่เคยอยู่ในสายตาของผมเลยอยู่ดี "แม็กซ์นี่แปลกนะ กับคนที่เขารักเรา รักลูกของเรา แต่แม็กซ์กลับไม่สนใจ" "แม่ก็รู้นี่ครับว่าผู้หญิงประเภทนั้นมันมีมากเกินกว่าที่ผมจะเก็บมาใส่ใจ" ผมไหวไหล่แบบขอไปที ก็แบบที่พูดนั่นแหละ ที่ผ่านมามีผู้หญิงพยายามเข้าหาผมจนนับไม่ถ้วน แต่ก็ตามนั้น เข้ามา ผมก็เปิดรับ แต่ไม่เคยยกย่องว่าใครควรสำคัญเพราะผมเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนรักลูกของผม เท่าแม่ตัวจริงของลูกผมได้ เพราะแบบนั้น ผมจึงไม่แคร์ใคร นอกจากแม่

MAXWELL : PART COCO CLUB ผมเดินเข้ามาทิ้งตัวลงบนโซฟาบริเวณโซนวีไอพีที่ถูกเตรียมไว้ให้ในขณะที่ไอ้นิกกี้จ้องหน้าผมไม่วางตา"มึงไปไหนมาวะ มึงนัดกูมากินเหล้าตอนสามทุ่ม แต่มาถึงที่นี่สี่ทุ่ม ทั้งที่จากบ้านมึงมาผับใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ" "พูดมาก จะให้กูกินเหล้าก็รีบเอามา" ผมเร่งพร้อมทั้งชักสีหน้าหงุดหงิด ไม่ใช่เรื่องที่มันควรมาจับผิดผมเลยสักนิด"ไปที่คอนโดมา?" ไอ้นิกกี้ถามพร้อมทั้งกระดิกนิ้วเรียกผู้หญิงที่อยู่โต๊ะตรงข้ามให้มาบริการมัน ผมเห็นมันยิ้มหวาน ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะหอมแก้มมันแล้วหันไปชงเหล้าให้ผมทันทีหมอนี่มันเสือร้าย แค่ส่งสายตาและกระดิกนิ้วเรียกให้เข้ามาหา ผู้หญิงก็พร้อมจะพลีกายให้เลยก็ว่าได้ ก็อย่างว่า ผมกับมัน เหมือนๆ กัน"ปกติมึงต้องกินเหล้าก่อนแล้วค่อยพาผู้หญิงกลับ วันนี้แปลกๆ นะ" ไอ้นิกกี้หันมาจับผิดผมอีกครั้ง แต่ผมไม่ได้สนใจมัน เพราะสายตายังมองไปยังโต๊ะที่อยู่ฝั่งตรงข้าม พบผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นของเคยๆ กัน เธอดูดีขึ้นเยอะเลย แต่ว่า...ผมจำชื่อเธอไม่ได้"กูชักจะอยากรู้แล้วสิว่าผู้หญิงที่มึงเรียกหาวันนี้คือใคร ทำไมทำให้มึงเอาได้ทั้งที่ยังไม่ได้ดื่มเหล้าเลย" เสียงของไอ

VEGAS : PART"พี่แม็กซ์ กัสเจ็บนะคะ" ฉันมองมือที่ถูกบีบพร้อมกับเบ้หน้า มือเขาแข็งแรงจนแทบจะบีบมือของฉันให้แตกหัก เขายอมคลายความแน่นออกนิดหน่อยเมื่อเห็นสีหน้าของฉัน จากนั้น เขาก็ลากฉันออกมาจากบ้านของเขา แล้วพาตรงเข้าไปที่บ้านของฉันแทน"ของขวัญอะไรคะ อยู่ที่บ้านกัสเหรอคะ" เขาไม่ตอบคำถามของฉัน แต่ดันประตูเล็กแล้วแทรกตัวเข้าไป โดยมีฉันที่ถูกจูงมือให้เดินตามฉันคิด ว่าเขาคงจะหยุดแค่ที่หน้าบ้านแต่ทว่า...แกร๊ก~ เขากลับเลื่อนประตูแล้วพาฉันเข้าไปด้านใน เขาผลักฉันอย่างแรงใส่โซฟาตัวใหญ่ ก่อนที่เขาจะล็อคประตูบ้านทันทีซึ่งสิ่งที่เขาทำมันโคตรผิดวิสัยเลย!"อยากเป็นแม่ของมิลินมากเหรอวะ" "อะไรนะ..." แน่นอนว่าสายตาที่เขามองฉันอยู่ในตอนนี้ มันไม่ใช่เรื่องดีเลย"ถามว่าอยากมาแทนที่แม่ของมิลินมากหรือไง!" แล้วฉันก็ส่ายหน้าทันที พร้อมๆ กับการยันกายลุกเผชิญหน้าเขาดีๆ"กัสเคยพูดแล้วนี่คะว่าไม่เคยคิดที่จะทำแบบนั้น มันไม่มีใครแทนใครได้ทั้งนั้น!" "แล้วการที่เธอพยายามทำให้มิลินรู้ว่าฉันกับแม่ของเขาเลิกกัน มันหมายความว่ายังไง!" "กัสไม่เคยทำแบบนั้น กัสไม่เคยพูดเลยสักคำว่าพี่แม็กซ์กับพี่คริสเลิกกัน" "แต่สิ่ง

MAXWELL : PART"เออ ฉันมันไม่มีหัวใจ แล้วใครใช้ให้เธอมารักฉันวะ" ผมพูดออกมาตามความรู้สึกของตัวเองโดยไม่ได้แคร์ด้วยซ้ำว่าคนฟังจะรู้สึกแบบไหนเอาจริงๆ เถอะ ที่ผ่านมาผมก็ไม่เคยสร้างภาพในสายตาใคร ไม่เคยให้เกียรติผู้หญิงหน้าไหนทั้งนั้น ถ้าโอเคก็แค่หันมาคุยกัน แต่เมื่อใดที่ผมไม่ต้องการ ผู้หญิงพวกนั้นก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามาวุ่นวายกับชีวิตของผมเท่านั้นเองอย่างเวกัสก็เช่นกัน ไม่ใช่เธอคนแรกหรอ ที่ยอมเสียครั้งแรกให้กับผม ยังมีผู้หญิงอีกหลายคนที่มีผมเป็นคนแรกเหมือนกันกับเธอ แต่ที่ผ่านมา กาลเวลามันก็พิสูจน์แล้วว่าผู้หญิงเหล่านั้นไม่สามารถใช้พรหมจรรย์ที่พวกเธอมีทำให้ผมหยุดที่พวกเธอได้ เพราะใจของผมมันไม่เคยคิดที่จะหยุดอยู่ที่ใคร"ความรักมันห้ามกันไม่ได้..." "แต่ถ้าเธอรักฉัน เธอจะได้รับแค่ความเจ็บปวดเท่านั้น!" ผมตะคอกเสียงดัง แต่ก็ตามนั้น เวกัสน้ำตาคลอเบ้าทันที ขี้แย นิสัยเด็กๆ แบบนี้มันไม่ใช่สเปคผมเลยสักนิดเดียว"หยุดความคิดที่จะถีบตัวเองมาแทนที่แม่ของมิลิน เพราะแม่ของมิลิน มีแค่คริสตินา แค่คนเดียว!" เวกัสหันหน้าหนีพลางยกมือปาดน้ำตาของตัวเองออกลวกๆ ร่างเล็กหันกลับไปจัดการสวมใส่รองเท้าผ้าใบของเธออีกครั