All Chapters of คุณหนูบอบบางเยี่ยงข้าจะสังหารผู้ใดได้: Chapter 111 - Chapter 120

“เจ้าเดาได้หรือยัง ว่าเขาคือใคร” เกาจู ก้าวมายืนข้างศิษย์รัก ก่อนจะเอ่ยถามออกไป โดยที่สายตาของเขาเอง ก็จับจ้องอยู่ที่คู่ว่าที่สามีภรรยา ลู่จิ้งอ๋องที่ทุกคนรู้จัก ไม่เคยมีภาพเช่นนี้มาก่อน เขาเองก้เคยพบคนผู้นี้มาบ้าง แม้ไม่ได้ทักทายกัน แต่เขาไม่ได้ลืมเลือนง่าย “เขาจะรักพี่หญิงหรือไม่ขอรับ” หลินเสวียนเอ่ยถามด้วยความกังวล ด้วยวัยที่ยังไม่เคยผ่านเรื่องรักใคร่ จึงทำให้เขาไม่อาจบอกได้ว่าสายตา และการกระทำของว่าที่พี่เขย จะคิดหรือรู้สึกอย่างไรกับพี่สาวของเขา “หึ ๆ ความรักเป็นเรื่องที่ยากจะบอกได้ เวลาเท่านั้นที่จะบอกได้ ว่าหัวใจของทั้งคู่ จะเดินไปยังทิศทางใด” เกาจู วางมือบนไหล่ของเด็กหนุ่ม ก่อนจะบีบมันเบา ๆ เขาจะไม่ฟันธงเรื่องของทั้งคู่ เพราะความอ่อนโยนมันเสแสร้งกันได้ “ขอรับ แล้วข้าควรเรียกเขาว่าอย่างไรเล่าขอรับ” “เขายังอยู่ในนามองครักษ์ เจ้าต้องไม่ทำให้ใครรู้ถึงตัวตนเขา เช่นเดียวกับอีกด้านของพี่สาวเจ้า” “ขอรับ” “เราไปดูเถาเถากันเถอะ นางรู้สึกตัวแล้ว แต่ข้าก็ยากจะวางใจให้นางคลาดสายตา” เกาจูพาเด็กหนุ่มเดิน

“เจียงจีชิน! เจ้ามันสารเลว เพราะเจ้าทำให้ครอบครัวข้าร้าวฉาน” หรูอันชิง ตะโกนออกมาด้วยความคับแค้นใจ สามีไม่พบหน้านาง บุตรชายหายตัวไป บุตรสาวก็อยู่เยี่ยงคนไร้ราคา จะมีสิ่งใดเล่าหนักหนาไปกว่านี้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ล้วนมาจากสตรีผู้นี้ เจียงจีชิน “เหอะ! ทุกอย่างล้วนมาจากตัวเจ้าทั้งสิ้น ความต่ำชั้นทางสายเลือด ยังไม่น่าอัปยศเท่ากับความต่ำชั้น ของคนที่มิรู้จักพัฒนาตนเอง ให้มันดีขึ้นกว่าเดิม เจ้ายังคอยยุยงพี่ชายข้า ให้ตามทำร้ายพี่สะใภ้ข้ามิหยุดหย่อน นับจากนี้เจ้าก็จงแบกรับการกระทำของตนเองไปเถอะ” เท้าที่ก้าวพ้นประตูเข้าไปภายในจวน หยุดลงพร้อมกับเอ่ยออกมา ด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน สำหรับนางแล้ว แค่นี้มันยังน้อยเกินไปเสียด้วยซ้ำ สำหรับคนเยี่ยงหรูอันชิง “พี่สะใภ้! มันคือข้า! มิใช่หญิงสกุลจ้าว!” “ในใจข้ามีเพียงแค่นาง เจ้าเป็นได้แค่เศษฝุ่นเท่านั้น อย่าได้เอาตนเอง มายืนตรงหน้าข้าอีกเลย มันเสนียดสายตาของข้านัก” “เจียงจีชิน! ข้าทำสิ่งใดให้เจ้านักหนา” “กลับไปแล้วทบทวนดู ข้าพูดไป เจ้าอาจไม่มีวันคิดออก” สิ้นคำเท้าบาง ก้าวตรงกลับเข้าไปที่เร

เมืองผี ภายในหอสุราอันโออ่า ร่างสูงของผู้ดูแล ยืนทอดสายตามองออกไป ยังพื้นที่อันกว้างขวาง ของดินแดนเมืองผี แม้ชื่อจะน่ากลัว ทว่าภายในเมืองผีกลับต่างจากชื่อ ราวแดนสวรรค์ก็มิปาน ชายหนุ่มนึกถึงอดีต ที่เคยใช้ชีวิตอยู่บนความตาย จนกระทั่งสตรีนางนั้นมาเปลี่ยนแปลงชีวิตเขา “ท่านหัวหน้า พ่อบ้านสกุลเจียง กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ขอรับ” บ่าวชายก้าวเข้ามารายงาน โดยในมือมีถาดใส่กาน้ำชาเข้ามาด้วย ก่อนที่บ่าวชายจะนำไปวางไว้บนโต๊ะริมหน้าต่าง ข้าง ๆ ที่ร่างสูงของผู้เป็นนายยืนอยู่ “ยังไม่ต้องให้เขาถึงตาย รอนายหญิงมาถึงเมืองหลวงก่อน ค่อยให้ให้นางเป็นคนตัดสินโทษเขา” ชายหนุ่มเอ่ยออกไป ก่อนจะเดินไปนั่งลง รับถ้วยชาหอมกรุ่นขึ้นมาเป่าขับไล่ความร้อนสองสามี แล้วค่อยจิบช้า ๆ เมื่อครั้งเขาเป็นนักฆ่า มีเงินแต่ไม่มีเวลาได้เสวยสุข ทว่าตอนนี้เขาคือผู้ดูแลกิจการในเมืองผี มีเวลาที่จะได้ใช้ชีวิตเอื่อยเฉื่อยมากขึ้น “ให้ข้าน้อยนำคนออกไปรอรับนายหยิงหรือไม่ขอรับ” บ่าวชายเอ่ยถามออกมาด้วยความตื่นเต้น ที่จะได้พบหน้าผู้นำอย่างแท้จริงของตนเอง ถึงแม้จะเคยได้พบนางมาก่อนบ้างแ

“นายท่าน” ชายชุดขาวเรียกแขกคนใหม่ ด้วยน้ำเสียงเนิบช้า ราวกับนี่คือการเตือนให้อีกฝ่าย ได้รู้ว่าบางสิ่งก็ไม่ควรที่จะจับจ้อง “หากข้าต้องการผู้ดูแล จะจัดหามาได้หรือไม่” “ย่อมมิใช่ปัญหาขอรับ” “ข้าต้องการสักสามคน พร้อมกับสุราอาหารชั้นยอด” ชายสวมหมวกเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินตรงไปที่ห้อง ซึ่งตอนนี้ได้เปิดอ้าออก รอเขาก้าวเข้าไปข้างใน “นายท่านโปรดรอสักครู่ สิ่งที่นายท่านต้องการ ข้าน้อยจะจัดหามาให้ขอรับ” ชายชุดขาวรับคำ ก่อนจะเดินออกจาห้องไป โดยไม่ลืมที่จะปิดประตูลงอย่างเบามือ ทำให้เสียงจากด้านนอกเงียบหายไปด้วยเช่นกัน ชายสวมหมวกกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะถอดหมวกออกวางบนโต๊ะ “บัดซบ!”เมื่อเห็นสีสันที่ใช้ตกแต่งภายในห้อง ไม่ต้องมีผู้ใดบอกเขาก็รู้ว่าห้องนี้ มีไว้สำหรับทำสิ่งใดบ้าง นายน้อยของเขาอยู่ที่นี่กว่าสิบวัน ย่อมทรมานใจและกายชั้นบนสุดของหอบุพผา ชายหนุ่มในชุดขาว ก้าวเข้าไปภายในห้องหนึ่ง ซึ่งโอ่อ่ารองจากห้องของนายหญิง ก่อนที่เขาจะรีบเดินเร็ว ๆ ไปยังโต๊ะ ที่อยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ ซึ่งเวลานี้มีร่างของผู้เป็นหัวหน้า นั่งรออยู่เพื่อรอก

สามวันถัดมาคณะเดินทางทั้งสามคณะ ได้หยุดเผชิญหน้ากัน โดยสองคณะจากเมืองหลวง ไม่มีท่าทีจะหลีกถอยให้แก่คณะของว่าที่พระชายาลู่จิ้งอ๋อง ด้วยเหตุการณ์บางอย่าง ทำให้แผนการที่วางไว้ของท่านอ๋องน้อย และคุณชายสกุลหยาง ไม่เป็นไปตามที่คิดไว้ เมื่อได้เผชิญหน้ากับเป้าหมายระหว่างทาง มีหรือพวกเขาจะปล่อยให้นางมีโอกาสหลีกห่างได้“มิทราบว่าผู้ที่มาเป็นใคร อย่างไรก็โปรดหลีกทางให้แก่นายข้าด้วย”เป็นอู๋เหล่ยเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นแล้วว่าคณะเดินทางเบื้องหน้า ไม่คิดที่จะขยับ หรือเปิดทางให้ เขาในฐานะผู้คุ้มกัน ย่อมต้องเจรจาก่อน“นี่คือคระเดินทางของท่านอ๋องน้อยลู่ ผู้ใดขวางย่อมเป็นการดูหมิ่นราชวงศ์”ชายวัยกลางคนตอบกลับชายหนุ่มบนหลังม้า โดยที่เขาส่งสัญญาณมิให้เหล่าผู้ติดตาม ขวางกั้นเอาไว้อย่างเต็มกำลัง“ท่านอ๋องน้อยลู่ ยังเป็นเพียงยศที่มิได้สืบทอดอย่างเป็นทางการ ไหนเลยจะเทียบกับลู่จิ้งอ๋องเล่า เบื้องหลังข้าคือรถม้าของว่าที่พระชายาแห่งลู่จิ้งอ๋อง หากนับตามยสแล้วอย่างไรเสีย นายหญิงของข้าย่อมต้องเป็นผู้ถูกเคารพ”“รถม้าของพี่สะใภ้หรือ เช่นนั้นข้าขอพบนางสักครู่เถิด”ยังไม่ทันที่คนสนิทจะได้ตอบโต้ชายบนหลังม้า เสียงนุ่มนวลขอ