All Chapters of คุณหนูบอบบางเยี่ยงข้าจะสังหารผู้ใดได้: Chapter 121 - Chapter 130

“คุณชายหยาง เรื่องบางอย่างเจ้าไม่ควรจะถาม จนเป็นที่อึดอัดของผู้อื่นนะ เขาเรียกว่าเสียมารยาท”ท่านอ๋องน้อยลู่ เอ่ยตำหนิอย่างตรงไปตรงมา และนี่คือโอกาสที่เขาควรจะคว้าไว้ เพราะดูแล้วว่าพี่พระชายา จะให้ความสำคัญต่อน้องชายของนางยิ่งนัก หากทำให้เด็กหนุ่มพึงพอใจในตัวเขา มันย่อมดีกว่าการที่เขา พูดจาหาหนทางข่ม เช่นที่หยางชีลั่วทำ“เช่นนั้นรึ! คนเราย่อมต้องมีความสงสัย หากคิดว่าไม่รู้ก็ควรถาม”“เจ้าสนิทกับครอบครัว ของพี่สะใภ้ข้าหรืออย่างไร จึงต้องรู้เห็นทุกเรื่อง แต่พอไม่รู้จะมาเอ่ยปากถาม ให้นางและคุณชายน้อยอึดอัดใจ มันไม่ใช่สิ่งที่คนได้รับการอบรมมาดีพึงกระทำ”“ลู่ไท่ผิง! เจ้า!”“ข้าลู่เฟิง! การที่ข้านิ่งเฉยให้พวกเจ้าเรียกชื่อบิดาข้ามานาน ข้าก็คิดว่าพวกเจ้าจะนึกคิดยำเกรงไว้บ้าง แต่ไม่เลย! พวกเจ้านอกจากไม่คิดจดจำชื่อแท้จริงของข้า ยังไม่ให้ความเคารพต่อสกุลราชวงศ์”นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่คนส่วนมาก จดจำชื่อบิดา มาเรียกตัวเขา จนหลัง ๆ เขาไม่โต้เถียงเรื่องชื่อ เพราะหลายคนมักคิดว่าเขาคือไท่ผิงคนเล็ก บุตรชายคนโปรดที่มีนามเดียวกับบิดา และตัวเขาเองก็คุ้นชิน จนไม่เอ่ยปากคัดค้านมานานเช่นกัน เพราะอย่างไรชื่อไท่

“พวกเจ้ามีความสามารถมากมาย แต่เพียงเพราะนางมีเงิน จึงก้มหัวให้ราวสุนัขจร ช่างน่าอดสูนัก!” ชายชราขยับถอยออกห่างลูกกรง ก่อนจะเอ่ยเย้ยหยันต่อชายหนุ่มหลายคน ที่ยืนอยู่รายล้อมหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียว “จะสุนัขจร หรือเป็นสิ่งใดในสายตาคนชราเยี่ยงเจ้า มันสำคัญด้วยรึ! หึ ๆ อย่างน้อยนายข้า ก็มิได้เอาชายกระโปรงมาใช้งานพวกข้า แต่นางใช้ความสมารถ อันเป็นที่ยอมรับได้ต่างหาก ไม่เหมือนเจ้า ที่เพียงสตรีนางหนึ่งถลกกระโปรงขึ้นสูง เจ้าก็คลานเข้าไปรับใช้นาง แล้วยอมเป็นเพียงหมากที่นางใช้ทำทุกอย่าง ตามอำเภอใจ โดยไม่สนว่าจะถูกหรือผิด” ชายหนุ่มอีกคนที่นิ่งเงียบมาตลอด เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน ยิ่งเห็นแววตาของคในห้องขัง เต็มไปด้วยความคลั่งแค้น ปนตื่นกลัว เขายิ่งรู้สึกสนุกสนานยิ่งนัก “แล้วที่นางกับพวกเจ้าทำ มันถูกต้องแล้วหรือ” เมื่ออีกฝ่ายยกถึงเรื่องถูกผิดมาเอ่ยอ้าง เช่นนั้นสิ่งที่เขาถูกกระทำ ย่อมไม่ใช่สิ่งที่ถูกแม้แต่น้อย “ที่นี่คือเมืองผี กฎหมายของที่นี่ คือคำพูดของท่านผู้นำ คนที่กุมอำนาจทั้งหมด คือสิ่งที่ถูกต้อง ดังนั้นเมื่อเจ้ากล้าที่จะก้าวเข้ามาในเมืองผี เจ้าก็ต้

“ข้าหวังยิ่งนัก ว่าท่านจะทำมันสำเร็จ” ควับ! เปรี๊ยะ! ครานี้ไม่ชี่ใบหน้าแล้ว ทว่ามันคือลำตัว ที่ถูกแส้ในมือของหญิงสาว ฟาดกระทบถี่ ๆ ราวกับนางไม่ต้องการให้ร่างกายนั้น อยู่ดีมีสุขเลย ทุกแส้ที่นางฟาดกระทบกายของชายชรา ล้วนเต็มไปด้วยความคับแค้น แทนเจ้าของร่าง ที่มันสื่อออกมาทางร่างกายและจิตใจของนางโดยไม่รู้ตัว ยิ่งเมื่อนึกถึงความตาย อันโดดเดี่ยวของร่างกายนี้ มันยิ่งเพิ่มความชิงชังในตัวของชายชรา จนนางอยากให้เขาตายไปเสียตั้งแต่ตอนนี้เลย เพื่อจะได้ไปพบกับเจ้าของร่าง และให้หลินมู่เสวี่ยในโลกแห่งความตาย ได้สะสางต่อความแค้นนี้ด้วยตนเอง ชายชราที่ลำพองในฝีมือ บัดนี้เขาทำได้เพียงสับดกายไปตามแรงแส้ ที่ฟาดกระทบมาอย่างไม่หยุดยั้ง ยิ่งเห็นแววตาของคู่ต่อสู้ มันเหมือนกับนางแค้นเขามาทั้งชีวิต แต่เขาไม่เคยจดจำได้เลย ว่าเคยไปทำสิ่งใดต่อนาง “คนเยี่ยงเจ้า มันไม่สมควรที่จะยังหายใจอยู่ แต่ถ้าข้าให้เจ้าตายตอนนี้ มันสบายเกินไป ข้ารอเวลาส่งเจ้ากับครอบครัว ลงนรกไปพร้อม ๆ กัน นั่นจึงจะทำให้ข้ารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง” หญิงสาวฟาดแส้ลงไปอีกครั้ง ก่อนที่นางจะหยุดมือ แล้วยื

“เจ้ากล้าตำหนิข้าเยี่ยงนั้นรึ!”เจียงฮูหยินกำหมัดแน่น เมื่อฐานะของนางไม่อาจข่มขวัญหญิงสาวได้ จะเป็นแขกแล้วอย่างไร ในเมื่อนางคอภรรยาเจ้าของบ้าน อีกฝ่ายจะต้องยำเกรงนางสิ! จึงจะถูก มิใช่มาแสดงความกำแหงต่อนาง“แล้วฮูหยินเล่าเจ้าคะ มิรู้ตัวตนข้า แต่อาจหาญด่าทอข้า ก่อนจะเอ่ยสิ่งใดโปรดดูสถานะข้าก่อนดีไหมเจ้าคะ บิดาข้าเป็นแม่ทัพแห่งแผ่นดิน ตัวข้าที่เป็นบุตรสาวคนโต ก็กำลังจะก้าวสู่ตำแหน่งพระชายาในจิ้งอ๋อง หากนับกันตามศักดิ์ ข้าอาจด้อยกว่าภรรยากั๋วกง แต่ถ้าข้าอยู่ในตำแหน่งพระชายา คนที่ต้องโค้งกายให้แก่ข้าคือท่านเจ้าค่ะ”หลินมู่เสวี่ย ไม่จำเป็นต้องถ่อมตนกับคนเช่นนี้ แสดงตัวแทนที่จะสูงส่ง กลับทำตรงกันข้ามเสียนี่ หรือเจียงฮูหยินไม่รู้ ว่าการแต่งหน้าเช่นนี้ มันดูน่าขบขันมากกว่าสวยงาม จึงได้แต่งแต้มมันมาให้นางดู“นี่! เจ้า!” เมื่อถูกมองข้ามฐานะถึงในบ้าน เจียงฮูหยินถึงกับชี้นิ้วตรงไปที่บุตรสาว อดีตภรรยาเอกของสามี ด้วยความชิงชขังอย่างที่สุด “เจียงฮูหยินควรทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดีนะเจ้าคะ” หญิงสาวเอ่ยเตือน ก่อนจะเหลือบมองไปยังบันไดหน้าเรือน ที่ร่างสูงของเจียงกั๋วกงยืนอยู่ “เจ้า

“ฮูหยินผู้เฒ่า ข้ามีพี่ชายน้องชาย เพียงอย่างละหนึ่งเท่านั้น คำว่าพี่น้องหยอกเย้า หรือแม้แต่คำว่าครอบครัว สำหรับข้าแล้ว ย่อมหาใช่กับคนที่นี่ บางครั้งที่ข้านิ่งเฉยก็เพียบงไม่อยากเสียมารยาท สอดแทรกการสนทนาของผู้ใด แต่ถ้ายังเงียบอยู่ พวกท่านก้คิดเอาเองไปเสียทุกอย่าง เช่นนั้นข้าจะพูดให้มันจบไปเสียในตอนนี้ ว่าข้า หลินมู่เสวี่ยคือบุตรสาวแม่ทัพหลินมู่เฉียว น้องสาวของหลินเสวี่ยหลงคุณชายใหญ่สกุลหลิน และพี่สาวของหลินเสวียน คุณชายเล็กสกุลเสวียน บุตรสาวของมารดาจ้าวหนิง ธิดาจากสกุลพ่อค้าหลวง นี่คือชีวิตและตัวตนของข้า ฉะนั้นคำพูดอย่างไร้มูลของพวกท่าน ที่พยายามดึงข้าเข้าไปร่วม ข้าย่อมไม่อาจแบกรับมันเอาไว้”คำพูดของหญิงสาว สะกดให้ทุกคนนิ่งงัน นางกำลังมองว่าจวนกั๋วกง ไม่คู่ควรที่จะเป็นครอบครัว ไม่ยอมรับว่ามีสายเลือดเจียงในกาย ช่างเป็นหญิงที่โง่เขลานัก พวกเขาอุตส่าห์ให้ความสำคัญ ที่จะยกย่องนางเป็นบุตรสาวภรรยาเอกอย่างออกหน้า แต่นางกลับกล้าที่จะเดินเข้ามาในบ้าน แล้วบอกว่านางไม่เกี่ยวข้องอันใด กับคนในจวนเจียง“หลินมู่เสวี่ย บิดาข้ากับท่านปู่ท่านย่า ให้เกียรติเจ้ามากแค่ไหน ที่ยอมรับลูกที่ไม่อาจแน่ใจ ว่าใช่ส