บทที่ 14 : บุกจวนสกุลจ้วง

อรุณเบิกฟ้านกกาโบยบินพวกเราหากินร่าเริงแจ่มใส เปิดหัวมาเหมือนเพลงรายการเจ้าขุนทอง แต่หารู้ไม่ว่าเหวินเหยาตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น นางมิต้องการจะใช้วรยุทธเพื่อสะดุดตาใคร นางใคร่เป็นเพียงหญิงผู้หนึ่งที่สัญจรไปมาเยี่ยงนักเดินทางพลัดถิ่น จะโบยบินก็ได้แต่ไม่! จะลอยตัวไต่หลังคาก็ไหวแต่อย่าดีกว่า! "พิรุณย่ำฟ้า" ใช้ที่โรงสังคีตก็สร้างเรื่องเกินพอแล้ว นางอยากเป็นเพียงนกขุนทองธรรมดาที่เดินตรงไปที่จวนสกุลจ้วงได้โดยมิมีใครสน

.

"น้องสาว ๆ ซื้อปลาไหมจ๊ะ ข้าเพิ่งลากจากอวนเมื่อเช้านี่เองเนื้อยังสดอยู่เลย!"

.

นั่นไงโดนทักแล้วหนึ่ง หัวเมืองย่านบูรพาทิศดูเหมือนจะมิมีใครล่วงรู้ถึงวีรกรรมของเหวินเหยา พวกเขาดูจะสนใจเพียงการออกทะเลเพื่อทำมาหากินสมดังข่าวลือ

.

"ยังก่อนพี่ชายข้ายังมีกิจธุระต้องเร่งทำ ไว้ข้าจะกลับมาใหม่เที่ยวหน้านะ"

จอมยุทธหญิงตอบเสียงใส เจือไปกับรอยยิ้มพิมพ์ใจ

.

ก่อนที่ 10 ปู้ต่อมาจะถูกบุกเข้าประชิดตัวจากชายชราท่านหนึ่ง คุณลุงขอทานเอ่ยอย่างน่าสงสาร แกมาพร้อมกับกระปุกใส่เงินบุบบี้แววตาระคนหม่นเศร้า

 .

"ทำบุญทำทานคนยากคนจนด้วยเถิดเจ้าข้า.. ข้าหิว.. ข้ามิได้กินอะไรมาสามวันแล้ว~! เมียข้าก็ป่วยหนัก โอสถสักเม็ด ยาหม้อสักห่อเงินยังมิพอซื้อ~! "

.

"เอ่อ.. ท่านตาข้ามีเศษเหรียญเพียง 10 อีแปะเท่านั้น ข้ารู้ว่าคงมิพอแต่ข้ามีกำลังทรัพย์เท่านี้ขอท่านตาโปรดอภัยด้วย"

.

"กริ๊ง! , กริ๊ง! , แก๊งงง!"

หย่อนเงิน 10 อีแปะลงกระทบก้นกระปุก จากที่ยิ้มหวานเหวินเหยากลายเป็นยิ้มแห้ง ทว่าขอทานเฒ่ากลับฉีกยิ้มกว้างจนสุดมุมปาก

.

นี่แหละชีวิตเมืองฉางหลิงเป็นเมืองใหญ่มีทั้งคนรวยตระกูลเศรษฐี มีทั้งเชื้อพระวงศ์ที่ลงมาปกครอง แล้วก็มีคนยากคนจนที่ข้าวสักจานหมั่นโถวสักซีกก็ยังแทบมิมีจะกิน การเดินเท้าเตร็ดเตร่ไปยังจวนสกุลจ้วงเช้านี้ จึงเป็นสิ่งที่ทำให้แม่นางเหวินได้หวนคิดถึงคุณค่าชีวิต คนจนย่อมมสิทธิโหยหิวนางเองก็เป็นเกษตรกรมาก่อนทำไมนางจะมิเข้าใจ

.

"เฮ้อ.. เมืองนี้ช่างเต็มไปด้วยจิตวิญญาณ มีทั้งความสุขและความโศกา คิดมิผิดจริง ๆ ที่ยามเฉินวันนี้เราเลือกที่จะทรรศนาจรด้วยการเดิน เพราะสิ่งแรกที่พิสูจน์ได้ก็คือยังมิมีใครล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงของเรา ข่าวการวิวาทที่โรงสังคีตก็เงียบสนิท เรายังมิได้ยินชาวเมืองคนไหนเอ่ยถึงมันเลย ดี ๆ ! เป็นเรื่องที่ดี!"

.

ซึ่งผิดมหันต์เพราะทันทีที่ร่างบางเคลื่อนตัวมาถึงจัตุรัสกลางเมือง อันเป็นจุดที่มีกระดานแจ้งราชกิจปักอยู่กลางสี่แยก บรรยากาศแห่งความคึกคักก็โถมทับเข้ามา ไม้กระดานนี้เปรียบดั่งหอกระจายข่าวของชุมชน ข่าวที่ใหญ่พอล้วนปรากฏอยู่ที่นี่ก็เลยมีชาวเมืองมากมายพยายามจะออกันอ่าน และเบื้องซ้ายทั้งแถบก็คือหมายจับคนร้ายพร้อมกับราคาค่าหัว ทำเอาเหวินเหยาถึงกับต้องกลืนน้ำลายฝืดคอ

.

"อึก..ก..ก..ก! , โล่งไปที! ดีนะที่มิมีภาพวาดใบหน้าเรา! แต่โจรร้ายพวกนี้ค่าหัวก็น่าสนใจอยู่หลายส่วน หนึ่งคนแลกเงินได้ถึง 1,000 เหลียงแหนะ"

.

อนิจจาโล่งได้ไม่กี่อึดใจก็ต้องมาสะดุดตาเข้ากับกระดานแจ้งราชกิจในฝั่งขวามือ ที่แม้จะมิมีรูปภาพแต่อักษรที่เขียนก็ถึงกับต้องสะดุ้ง!

.

" 哎呀! (อั่ยหยา!) ชิบหายแล้ว! นะ.. นี่มัน!"

.

มิผิด! เมื่อเหตุการณ์ทั้งหมดที่เหวินเหยาก่อไว้ถูกบรรยายไว้ฝั่งนี้ทั้งสิ้น เคราะห์ดีที่มีเพียงตัวอักษรชาวเมืองส่วนใหญ่ยังเป็นผู้มิรู้หนังสือพวกเขาจึงมิค่อยสนใจนัก มิหนำซ้ำในเนื้อข่าวก็เลี่ยงที่จะกล่าวถึงอาการบาดเจ็บของคุณชายเซียวจวิ้นอวี่แบบตรง ๆ บางทีนี่อาจเป็นการจงใจปิดบังของสกุลเซียวและราชสำนักก็เป็นได้ เพราะหากพวกเขาปล่อยเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปมากคงจะหนีไม่พ้นชื่อเสียงที่เสื่อมเสีย

.

แม้แต่รายละเอียดของหญิงต่างถิ่นผู้ก่อเหตุก็ยังมิระบุ แต่เหวินเหยาก็มั่นใจว่าอักษรเหล่านั้นเจตนาสื่อถึงนางเป็นแน่ นางกลายเป็นสตรีที่ติดสถานะน่าจับตามองจากฉางหลิงเสียแล้ว! มิควรเข้าใกล้! และผู้ใดพบเห็นกรุณาแจ้งไปที่หอต้าหลี่เป็นการด่วน!

.

ปาดเหงื่อสิจะเหลือเหรออาการออกอย่างถึงขีดสุด ในใจพรั่นพรึงถึงแต่ความผิดพลาดของตนเองที่หนักมือเกินไป การทรรศนาฝีเท้าไปจวนสกุลจ้วงเช้านี้เลยต้องเปลี่ยนแผน บางทีอาจจะต้องตรงดิ่งไปหาเยว่เอ๋อให้เร็วขึ้นสักหน่อย นั่นคือสิ่งที่นางคิดและระหว่างที่คิดไปก็เดินข้ามสะพานไม้ที่อยู่เยื้องกับกระดานแจ้งราชกิจไปพลางด้วย

.

"冷静! (เหลิ่งจิ้ง! ๆ)  , ใจเย็น ๆ สงบจิตใจไว้เหวินเหยา ช่วงนี้เราควรงดลงมือเองสักพักเพื่อให้ข่าวซาไปก่อน ในเรื่องร้ายย่อมมีเรื่องดีน่ะอย่างน้อยการจงใจปิดชื่อของคุณชายเซียว ก็บ่งชี้อยู่แล้วว่าเบื้องบนอยากจบเรื่องนี้ขนาดไหน"

ทักษะการประเมินสถานการณ์ยังคงยอดเยี่ยม และเมื่อเริ่มตั้งหลักได้กิริยาก็ค่อย ๆ สงบลง

.

ด้วยความสัตย์จริงว่าทุกอย่างกำลังจะคลี่คลายอยู่แล้ว ถ้ามิใช่เพราะจู่ ๆ จะมีรถลากคันหนึ่งวิ่งขึ้นสะพานมาเช่นกัน สารถีผู้ลากจูงมันมาเป็นเด็กหนุ่มเหงื่อท่วมหน้า ทั้งยังกัดฟันวิ่งแบบไม่คิดชีวิต สัมภาระที่เจ้าตัวบรรทุกอยู่ด้านหลังดูจะเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ทั้งยังมีแม่นางท่านหนึ่งนั่งติดสอยห้อยตามมาด้วย

.

"ขอทางหน่อยขอรับ! ขอทางด้วยขอรับ! พวกเรากำลังรีบ!!!"

.

"โครม! , โครม! , โครม! , ฟิ้ววว~!"

.

เหวินเหยาหมุนตัวหลบเป็นลูกข่าง ดีว่าสะพานไม้ค่อนข้างกว้างมิเช่นนั้นคงไม่แคล้วเผลองัดวรยุทธออกมาใช้อีก แต่ครั้นจะแผดเสียงก่นด่าว่า "รีบไปหาบิดาท่านเหรอ!" ก็ทำมิได้ เพราะหญิงงามที่โดยสารอยู่ด้านหลังก็คือเยว่เอ๋อ! นายน้อยจอมซนที่เหวินเหยาต้องการจะเดินทางไปหานั่นเอง!

.

กระโดดจั๊มพ์คอสะพานจนตัวรถแทบคว่ำ! ห้องโดยสารเอียงกระเท่เร่พลิกตะแคง! จนเยว่เอ๋อต้องลุกขึ้นยืนเพื่อถ่วงน้ำหนัก ด้วยภาพลักษณ์สุดทุลักทุเลแต่เร็วจัด! ชวนขบคิดเหลือเกินว่าสองคนนี้คิดจะทำอะไรและจะไปที่ไหนกัน?!