บทที่ 16 : เยี่ยมบ้านเยว่เอ๋อ

จากยามเฉินล่วงเลยสู่ยามเว่ยหมายสั่งอาหารถึงถูกจัดการจนแล้วเสร็จ คนที่เหนื่อยที่สุดคงหนีมิพ้นเยว่เอ๋อที่ทุ่มเทแรงกายหลายส่วนมาก ส่วนเหวินเหยากับเสียวโม่ก็ใช่ว่าจะสบาย สองคนผลัดกันวิ่งเข้าวิ่งออกร้านรวงต่าง ๆ เพื่อส่งปิ่นโตกันให้ควัก จนสุดท้ายภารกิจการแสวงหาผลกำไรของสกุลจ้วงก็เป็นอันแล้วเสร็จ

.

สามชีวิตย่ำต๊อกช่วยกันดันรถลากคันโตกลับมาถึงจวนประจำตระกูลจนได้ สถานที่แห่งนี้ถูกจัดสรรออกเป็นสามส่วนใหญ่ ๆ หนึ่งคือบริเวณส่วนหน้าที่เปิดเป็นภัตตาคาร รูปลักษณ์นั้นดูดีกว่าโรงเตี๊ยมหลายขุม และแม้จะมิมีบริการห้องพักนักเดินทางแต่ก็ชดเชยด้วยเมนูอาหารจำพวกน้ำแกง , ก๋วยเตี๋ยว , บะหมี่ และ เกี๊ยวน้ำ มีลูกค้าแน่นร้านแทบจะตลอดเวลา พนักงานบริกรก็ต้องใช้เป็นจำนวนมาก เหวินเหยาจึงมิแปลกใจที่ทำไมในข่าวลับที่ซื้อมาถึงระบุว่าสกุลจ้วงคือเจ้าของกิจการแปรรูปอาหารอันดับหนึ่ง

.

ส่วนบริเวณที่สองนั้นอยู่ถัดจากภัตตาคารไปทางด้านอาคเนย์ทิศ มองจากสายตาน่าจะห่างไปราว 10 จั้ง ขั้นกลางด้วยกำแพงอิฐสูงชันอันมิดชิด จอมยุทธหญิงสังเกตเห็นแต่เพียงหลังคากระเบื้องที่มีปล่องควันโผล่พ้นขึ้นมา และเยว่เอ๋อได้บอกกับนางว่าข้ามฟากกำแพงไปคือโรงงานผลิตแป้งเกี๊ยว ที่แม้จะใช้ชื่อว่าโรงงานแต่อันที่จริงก็ใช้แรงงานคนมากกว่า 8 ใน 10 ส่วน เป็นการผลิตแผ่นแป้งจากแรงมือ มิหนำซ้ำยังมีผลิตภัณฑ์แปรรูปอื่น ๆ เช่นเส้นบะหมี่ , เส้นก๋วยเตี๋ยว , เส้นก๋วยจั๊บ ฯลฯ ในแต่ละปีสกุลจ้วงจึงมีรายได้หลักมาจากที่นี่ พวกเขามิเพียงแต่จำหน่ายภายในฉางหลิงแต่ยังส่งออกทางเรือสำเภาไปยังเมืองอื่น ๆ ทั่วแผ่นดินใหญ่ด้วย

.

และบริเวณที่สามซึ่งเป็นพื้นที่สุดท้ายและอยู่ด้านในสุดถึงเป็นพื้นที่อยู่อาศัย เหวินเหยามิสามารถมองเห็นข้างในได้เลยเพราะถูกปกคลุมไว้ด้วยป่าไผ่อันอุดมสมบูรณ์ แต่เยว่เอ๋อก็เล่าให้นางฟังอีกว่าพวกนางอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่จึงมีเรือนหลายหลังปลูกไว้ติด ๆ กัน ภายในเคยมีบ่าวรับใช้มากมาย ทว่าตอนนี้เหลือกันมิกี่คนแล้วเพราะตั้งแต่กิจการเติบโตรุ่งเรืองอย่างก้าวกระโดด บ่าวรับใช้ส่วนใหญ่ก็ต้องเปลี่ยนสถานะมาเป็นบริกรรับรองลูกค้า กรณีของเสี่ยวโม่คือตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุด

.

และทันทีที่ดันรถลากผ่านประตูหน้าจวนเข้ามาได้ เสี่ยวโม่ก็ขออนุญาตเยว่เอ๋อจอดรถไว้ตรงนี้เพราะเห็นถึงความผิดปกติบางอย่างของล้อรถ

.

"คุณหนูกับแม่นางเหวินเชิญเข้าไปที่ภัตตาคารก่อนได้เลยขอรับ ข้าคงต้องดูอาการของเจ้ารถลากคันนี้สักหน่อยเหมือนมันจะเริ่มเกเร!"

.

"อือ! ขอบคุณนะเสี่ยวโม่ วันนี้เจ้าเหนื่อยมามากแล้วข้าอนุญาตให้เจ้าไปพักได้ ป่ะพี่สาว! เราเองก็เข้าไปหาอะไรกินในร้านกันดีกว่าบ้านข้ามีของกินอร่อย ๆ เพียบเลย"

.

"เหอะ ๆ , จ่ะ! ๆ , กินก็กิน!"

ตั้งแต่ตอนที่แล้วที่จับพลัดจับผลูได้ไปส่งเกี๊ยว จวบจนกระทั่งถึงตอนนี้เหวินเหยาก็ยังรับมือกับเยว่เอ๋อมิทัน นางได้แต่ปล่อยเลยตามเลยจนแทบจะลืมไปแล้วว่าภารกิจของตนในวันนี้คืออะไร

.

.

ราว 4 ก้านธูปผ่านไปข้าวทุกจานอาหารทุกอย่างก็เกลี้ยงโต๊ะเป็นที่เรียบร้อย บรรดาแขกเหรื่อที่เข้ามานั่งรับประทานก็เริ่มจะส่างซาจำนวนลงไปจนร้านเริ่มจะโล่งขึ้น นี่จึงเป็นเวลาที่เหมาะสมแล้วที่สตรีทั้งสองนางจะได้เข้าสู่การสนทนาที่ตั้งใจไว้แต่แรก ต่อหน้าโต๊ะทานข้าวสุดหรูและเก้าอี้นั่งสุดพรีเมี่ยม และต่อหน้าเสี่ยวผ่างพิราบสื่อสารตัวอ้วนที่กลมบ็อกจนตัวใหญ่เต็มกรง

.

"ก่อนข้าจะคุยเรื่องของพวกเรา เจ้าโปดตอบข้ามาก่อนว่าเพราะเหตุใดเจ้าถึงเอากรงพิราบสื่อสารมาแขวนตรงนี้ เดิมทีข้าต้องการให้เจ้าแขวนมันไว้ในพื้นที่ ๆ เป็นส่วนตัวมากกว่านี้นะ?"

เหวินเหยาชำเลืองมองกรงเสี่ยวผ่างอย่างสงสัย ซึ่งพิราบอาคมระดับนี้ก็มิควรจะมาแขวนอยู่หน้าภัตตาคารอาหารจีนจริง ๆ

.

"เอ้า! ก็ข้ากลัวมันเหงานี่เจ้าคะ! ถ้าเอาเสี่ยวผ่างไปขังไว้ในห้องนอนมันก็จะกลายเป็นนกซึมเศร้ามิเห็นเดือนเห็นตะวัน ตรงกันข้ามหากแขวนไว้ที่นี่ก็จะมีผู้คนมากมายสนใจ เสี่ยวผ่างน่ารักกับลูกค้าทุกคนแล้วทุกคนก็ชอบที่จะให้อาหารมัน เจ้านี่ก็เลยอ้วนตุ๊ต๊ะจนขยายตัวเต็มกรงไผ่อย่างที่เห็นนี่ล่ะเจ้าค่ะ"

.

"เหอะ ๆ , เหอะ ๆ "

เจ้าของนกถึงกับอึ้งไปเลยนางแทบจินตนาการมิออกว่าจดหมายลับฉบับถัดไปเจ้านกอ้วนนี่จะบินขึ้นหรือไม่ มันจ้ำม่ำจนแทบจะมุดออกประตูกรงมิได้ด้วยซ้ำ

.

"เสี่ยวผ่างหวัดดี! เสี่ยวผ่าง! จิ๊บ ๆ !"

เยว่เอ๋อลองเคาะโต๊ะเรียกมันดู

.

"จิ๊บ! ๆ , จิ๊บ! ๆ , จิ๊บ! ๆ"

.

"นั่นไงเห็นไหมพี่สาว ข้าว่ามันจำท่านได้ด้วยแหละ"