บทที่ 15 : เดลิเวอรี่!

ชักช้าจะไม่ทันการณ์เหวินเหยาขับฝีเท้าเร่งตามไปในทันใด นางกระโจนข้ามคอสะพานพลันหักเลี้ยวไปทางซ้าย พ้นหัวมุมถนนก็โขยกไล่ตรงไปด้านหน้า ผ่านร้านขายดอกไม้ เฉี่ยวร้านแผงลอยขายลูกกวาดถังหูลู่ ก่อนจะมาทันกันและหยุดฝีเท้าลงที่ตึกแถวหลังหนึ่งที่มีป้ายหน้าร้านเขียนไว้ว่า "ทิงอวี่ซูฟาง (听雨书坊)" เป็นภาษาไทยน่าจะแปลได้ว่า "ร้านหนังสือฟังเสียงฝน" ว่าแต่เยว่เอ๋อกับคนรถของนางจะรีบอะไรปานนั้น พวกนางมาทำอะไรที่ร้านหนังสือกันแน่ คิดยังไม่ทันเสร็จหายใจยังมิคลายเหนื่อยเยว่เอ๋อก็ตะโกนซะดังลั่น

.

"เกี๊ยวน้ำมาส่งแล้วเจ้าค้า!!!"

ป้องปากตะโกนเสร็จก็กระโจนพรวดข้ามรถลากลงมาเหยียบพื้น ในมือถือบางสิ่งที่คล้ายกับปิ่นโตที่ทำจากไม้ซาง แล้วนางก็เดินลงส้นตึง ๆ ๆ เข้าร้านหนังสือไป

.

เหลือไว้แต่พลลากจูงหนุ่มที่กอดคานไม้หอบแฮ่ก ๆ กับแม่นางเหวินเหยาที่ก็เดินมากอดคอเขานั่งลงที่ข้าง ๆ กัน สภาพสองคนนี้มิแตกต่างกันนัก ด้วยความสัตย์จริงว่ามิมีใครสู้พลังความสดใสดีดกระโหลกของนายน้อยเยว่เอ๋อได้เลย

.

"ไว้ก่อนพ่อหนุ่มข้าขอพักก่อนครู่หนึ่ง ข้าเหนื่อย.. แฮ่ก ๆ ๆ"

.

"ขอรับข้าเองก็มิไหวเช่นกัน ข้าจะเป็นลมอยู่แล้ว เฮ้อ..อ..อ..อ~!"

.

ผ่านไปราวครึ่งก้านธูปนายน้อยเยว่เอ๋อก็เดินออกมาจากร้านหนังสือ พร้อมกับปิ่นโตไม้ซางอันว่างเปล่าในมือ ตัวไม้ชนิดนี้ต่างจากปิ่นโตไม้ไผ่ตามโรงเตี๊ยมทั่วไป เพราะเป็นไม้ที่มีกลิ่นหอมเกิดความชื้นน้อยไม่เหม็นหืนง่าย จึงตีความได้ว่าอาหารที่อยู่ภายในต้องเป็นของดีระดับพรีเมี่ยม โดยมิจำเป็นต้องอธิบายใด ๆ แค่เห็นท่าเดินกับรอยยิ้ม เหวินเหยาที่หายเหนื่อยแล้วก็รู้แล้ว่าเยว่เอ๋อมาทำอะไรที่นี่

.

"หนีห่าวพี่สาว! (你好!) พี่มาอยู่ที่นี่ได้เช่นไรเจ้าคะ? (หรือพี่จะมาส่งข่าวเรื่องนั้นแก่ข้า)"

ประโยคหลังเยว่เอ๋อป้องปากพูดแบบกระซิบกลัวคนแอบฟัง

.

"มิผิด! ข้าตั้งใจจะไปหาเจ้าที่จวนสกุลจ้วง เพื่อนำเสนอความคืบหน้าของภารกิจ แต่ข้าก็มิคิดว่าจะมาเห็นเจ้าในกิริยาของเด็กส่งของเช่นนี้"

.

"เสินเมอะ?! (什么) พี่สาวทราบได้เช่นไรเจ้าคะ?

เยว่เอ๋อทำสีหน้าประหลาดใจมาก มิคิดมิฝันว่าพี่สาวนักทำนายดวงของนางจะปราดเปรื่องถึงเพียงนี้ มองแค่ปราดเดียวก็อ่านทุกอย่างออกหมด แต่ทว่าเหวินเหยากลับตอบด้วยการหลุบสายตาไปที่สารถีที่ลากรถแทน

.

"หืม..ม..ม? , อ๋อ! , เช่นนี้นี่เองที่แท้ก็เพราะเสี่ยวโม่นี่เองที่เป็นคนบอก.. เจ้าเนี่ยะน๊าา..า..!"

.

"ข้าขอโทษขอรับคุณหนูข้าแค่กำลังเหนื่อยเลยปากพล่อยออกไป ข้ามิคิดว่าคุณหนูจะโกรธเคือง อีกอย่างน้ำสาลี่ต้มในกระบอกไม้ไผ่นี่ก็ชื่นใจเสียจริง ข้าแค่อยากตอบแทนแม่นางท่านนี้"

.

เหวินเหยาชูกระบอกไม้ไผ่ใส่เครื่องดื่มของนางขึ้นมา นางซื้อมาสองที่สำหรับตัวนางและเสี่ยวโม่ ตอกย้ำว่าการจะหาข่าวก็ต้องมีการติดสินบนกันหน่อย 

.

"มิเป็นไร ๆ ข้ามิโกรธเสี่ยวโม่หรอก ถ้าเจ้าเหนื่อยงั้นเราพักกันก่อนก็ได้ ข้าเองก็มีส่วนผิดที่ดื้อรั้นจะมาส่งเกี๊ยวกับเจ้า รถลากน่าจะเบากว่านี้หากมิมีข้านั่งมาด้วยน้ำหนักตัวข้าทำให้เจ้าลำบากแล้ว.."

.

"อันที่จริงก็มีส่วนขอรับ!"

.

"เสี่ยวโม่!!!"

.

"อุ่ย..!"

.

"อึก! ๆ , อึก! ๆ , อึก! ๆ "

คนรับใช้หนุ่มรีบกระดกน้ำสาลี่เพื่อกลบเกลื่อน ทำเอาเหวินเหยาที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ถึงกับหลุดขำออกมา เป็นดรุณหนุ่มสาวนี่ช่างดีนักความสดใสแบบไม่ต้องคิดอะไรนี่แหละที่ทำให้โลกสวยงาม

.

และระหว่างที่รอให้หายเหนื่อย เรื่องราวที่มาที่ไปของการเป็นบริกรส่งอาหารบนรถลากก็ถูกเยว่เอ๋อเล่าให้ฟัง โดยมีใจความว่า ณ ปัจจุบันกิจการจำหน่ายเกี๊ยวน้ำของสกุลจ้วงเจริญเติบโตมาก มียอดสั่งซื้อทั้งแบบทำสดและสำเร็จรูปเป็นจำนวนมหาศาลจนหน้าร้านแทบรับลูกค้ามิไหว ผู้คนทั้งเมืองฉางหลิงเมามายในรสชาติของน้ำซุปอันหอมกรุ่น ทั้งยังมีแผ่นเกี๊ยวหมูสับที่อัดแน่นไปด้วยวัตถุดิบธรรมชาติ กิจการจึงเจริญเติบโตสูงสุด

.

ดังจะเห็นว่าเมื่อก่อนเยว่เอ๋อจะไปไหนมาไหนต้องมีหน่วยอังครักษ์ประกบติดเป็นพรวน แต่ตอนนี้พวกเขาเหล่านั้นมิว่างอีกต่อไปแล้ว ครึ่งหนึ่งถูกเกณฑ์ให้ไปอยู่ในแผนกโรงงาน อีกครึ่งให้ดูแลลูกค้าที่อยู่หน้าร้าน แม้แต่แผนกเดลิเวอรี่ขนส่งตามบ้านก็ยังมีพวกพี่ ๆ รถลากอีกเพียบ เยว่เอ๋อกับเสี่ยวโม่ก็แค่หมากตัวหนึ่งในกระดานธุรกิจ ซึ่งอันที่จริงเสี่ยวโม่จะรับหมายสั่งอาหารและวิ่งมาส่งเกี๊ยวน้ำจากปิ่นโตไม้ซางคนเดียวก็ได้ แต่เป็นนายน้อยเยว่เอ๋อต่างหากที่อยากมีส่วนร่วม นางเป็นคนรักความสำราญ แทนที่จะนั่งเป็นคุณหนูอยู่ในเรือนใหญ่หลังบ้านสู้ออกมาทำตัวให้เป็นประโยชน์ดีกว่า

.

และทันทีที่จบการบรรยายนายน้อยยังกวักมือเรียกเหวินเหยาให้ไปด้วยกัน

.

"ห๊า! ข้าเนี่ยะนะ! แล้วมันใช้กิจธุระอะไรของข้า ข้ามาหาเจ้าด้วยวัตถุประสงค์อื่นเจ้าก็รู้!"

.

"เอาน่าพี่สาวไปส่งเกี๊ยวกับข้าก่อนสนุกจะตาย เรื่องของเราประเดี๋ยวค่อยคุยกันข้าเลี้ยงท่านทั้งร้านเลยยังได้! มา ๆ ขึ้นรถ ๆ !"

.

ผลักไสไล่ส่งดันหลังทั้งเหวินเหยาและเสี่ยวโม่ขึ้นไปนั่งด้านหลัง ผนวกรวมกับปิ่นโตอีกราว 4 หมายที่ต้องเร่งจัดส่ง ผู้โดยสารและสัมภาระเลยแทบจะกลิ้งรวมกันเป็นเนื้อเดียวเบียดเสียดกันสุด ๆ

.

"คุณหนูขอรับนั่นมันตำแหน่งของข้า นี่คุณหนูคิดจะทำอะไร?!"

.

"เสี่ยวโม่นั่งเงียบ ๆ ไปเถิด เป้าหมายถัดไปเยว่เอ๋อจะลากพวกเจ้าไปเอง! จับดี ๆ นะ!"

.

"พรืดดดด~!"

.

สปิดเร็วกว่านรก! ฝุ่นผงเศษดินฟุ้งตีตลบ! ขาเรียวเล็กซอยยิก ๆ ๆ เช่นนั้นใครจะเชื่อว่าจะแฝงพละกำลังช้างสารไว้มากถึงเพียงนี้ รถลากแทบจะบินได้ เสียวโม่กอดปิ่นโตไว้กลัวน้ำแกงหก ในขณะที่เหวินเหยาก็ขำไม่ออกเพราะแม้แต่ตัวนางเองก็กระเด็นกระดอนหงายท้องจนแทบจะร่วง!