บทที่ 18 : พี่จะบ้าเหรอ!?

"พี่จะบ้าเหรอ! คุณชายเซียวจวินเหยียนแกเป็นถึงว่าที่เจ้าเมืองคนต่อไปเชียวนะเจ้าคะ! แกจะมาเป็นคู่ครองของข้าได้เช่นไร ขืนเป็นเช่นนั้นคนทั้งเมืองได้รุมประณามข้ากันพอดี เชียวจวินเหยียนคือคุณชายรูปงามเพียบพร้อมไปด้วยความสมบูรณ์ทุกประการ แกควรจะเป็นของสตรีทุกนางในฉางหลิงต่างหากถึงจะถูกต้อง!"

เยว่เอ๋อถึงกับยืนขึ้นเถียงคอเป็นเอ็น

.

"แต่วิชาของข้าแจ้งไว้เช่นนั้น และข้าสามารถทำให้มันเกิดขึ้นได้!"

เหวินเหยายืนยันทั้งยังพยายามชี้ให้ดูแผนผังความสัมพันธ์ที่วางอยู่บนโต๊ะ

.

"มิได้เลยเจ้าค่ะ! เป็นไปมิได้! ท่านพูดความเท็จแล้ว ยิ่งคุณชายรองเซียวจวิ้นอวี่รายนั้นยิ่งแล้วใหญ่เพราะเขาคือคู่ครองของแม่นางมู่! มู่ซื่อหรานคือสหายรักของข้าเอง! พวกเราเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ ข้าจะหักหลังลักลอบมีสัมพันธ์กับคนรักของสหายได้เช่นไรพี่สาวโปรดไตร่ตรองด้วย!"

จบถ้อยแถลงนี้เยว่เอ๋อแทบจะน้ำตาเล็ดออกมา ดูนางจะใส่อารมณ์กับประเด็นละเอียดอ่อนนี้มากจนเหวินเหยาเริ่มรู้สึกแปลกใจ ปกติลูกค้านายน้อยผู้นี้จะเต็มไปด้วยพลังแห่งความสดใสเจอแบบนี้เข้าไปเลยรู้สึกแปลก ๆ

.

"ข้าเยว่เอ๋อจะไปเข้าพิธียกน้ำชากับคุณชายเซียวจวินเหยียน!? ไม่มีวันเจ้าค่ะ! ไร้สาระสิ้นดี! เป็นไปมิได้!"

วลีสุดท้ายนี้แรงสุดหน้าแดงหูแดงไปหมด

.

มันแรงจนมือซ้ายของเหวินเหยาสั่นเลือนลั่นจนต้องใช้มือขวาจับซุกไว้ใต้โต๊ะ มิผิด! เพราะนั่นคือมือข้างเดียวกับที่ใช้วิชาด้ายทอวิญญาณอยู่นั่นเอง และหากจะให้ลงรายละเอียดก็ต้องบอกว่านิ้วโป้งที่มีด้ายแดงประจำตัวของเยว่เอ๋อผูกอยู่ คือเส้นเดียวที่มีการสั่นไหวอย่างมีนัยยะสำคัญ 

.

"(นางโกหก)"

จอมยุทธหญิงคิดในใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างมีเลศนัยว่า

.

"เยว่เอ๋อ.. เจ้าหวั่นไหวแล้ว~!"

.

"ข้าเปล่าสักหน่อย! ข้าปกติดี!"

.

"เอาเป็นว่าข้าน่ะมิเคยบังคับจิตใจลูกค้า และข้าก็แค่อยากจะบอกข้อมูลให้เจ้ารับรู้ ส่วนจะเป็นจริงเช่นนั้นหรือไม่กาลเวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์เองแค่หนึ่งเดือนก็รู้ข้าพูดถูกหรือไม่?"

.

"อะ.. อืม มิผิดเจ้าค่ะ! แต่วันนี้ข้ามิสนุกแล้วพี่สาวกลับไปซะเถอะ! เอากระดาษสื่อรักชั่วร้ายของท่านกลับไปด้วย , เด็ก ๆ ส่งแขก!!!"

.

โดนไล่ขนาดนั้นใครจะไปหน้าด้านหน้าทนอยู่ได้ ดีแค่ไหนที่บรรดาบริกรใต้อาณัติมิหิ้วปีกเหวินเหยาแล้วจับโยนออกมา ดูท่านายน้อยเยว่เอ๋อจะโกรธกริ้วของจริงอารมณ์คงแปรปรวนสูงสุดถึงทำกับพี่สาวนักทำนายดวงของนางได้ ทว่านั่นก็มิใช่สิ่งที่ต้องหนักใจสำหรับเหวินเหยาแต่อย่างใด กลับดีเสียอีกเพราะอย่างน้อยนางก็พอจะจับทิศทางสภาพจิตใจของเยว่เอ๋อออก พูดแล้วจะหาว่าคุยเพราะจวบจนป่านนี้ด้ายแดงบนนิ้วโป้งของนางยังสั่นกระเพื่อมอยู่เลย

.

และเพื่อมิให้เป็นการเสียเที่ยวไหน ๆ ก็อยู่ในอาณาบริเวณของจวนสกุลจ้วงอยู่แล้ว เพียงแค่ปีนข้ามกำแพงไปฟากโน้นก็จะเป็นพื้นที่ของโรงงานผลิตแผ่นเกี๊ยว เมื่อครู่ก็เพิ่งได้ยินมาหยก ๆ ว่าเสี่ยวโม่ได้ลากรถลากไปซ่อมที่ฝั่งโน้นงานนี้เห็นทีเหวินเหยาคงต้องออกแรงอีกครา

.

.

ตัดภาพมาที่ฟากฝั่งโรงงาน แผนผังของอาคารถูกจัดวางอย่างเป็นสัดส่วน จึงมิแปลกใจว่าทำไมสกุลจ้วงถึงดำเนินกิจการเชิงพาณิชย์จนเป็นอันดับหนึ่งของฉางหลิง เพราะก่อนจะเข้าไปสืบค้นในตัวอาคารโรงงานเหวินเหยาก็สังเกตเห็นคอกม้าก่อนเลยเป็นลำดับแรก

.

"ที่ไหนมีหญ้าที่นั่นมีม้า ที่ไหนมีม้าที่นั่นมีรถ และที่ไหนมีรถที่นั่นย่อมมีเสี่ยวโม่!"

.

จริงอย่างที่สันนิษฐานเพราะเสี่ยวโม่ก็ซ่อมรถลากอยู่ในโรงเก็บนั้นจริง ๆ มันตั้งอยู่ติดกับคอกม้าในทิศอาคเนย์ เหวินเหยาจึงมิรอช้านางเร่งตรงดิ่งเข้าไปสนทนากับเขาทันที โดยมิลืมที่จะแกล้งสะกิดลงตรงบ่าเขาเพื่อเป็นการเปิดประตูลมปราณ และใช้วิชาด้ายทอวิญญาณหงเหมยจือฮุน (红魅织魂) กับเขาได้อย่างแนบเนียน

.

"แป๊ะ!"

.

"เอ๋! พี่สาวท่านมีธุระอะไรกับข้าหรือขอรับ ท่านแตะไหล่ข้าทำไม?"

.

"มิมีสิ่งใดพิเศษหรอกข้าเพียงต้องการจะสนทนากับเจ้าเล็กน้อย"

เหวินเหยาตอบพร้อมกับรอยยิ้ม

.

"แต่ท่านเป็นแขกของคุณหนูมิใช่หรือขอรับ ข้าเป็นเพียงบ่าวรับใช้ในสถานที่แบบนี้เกรงจะมิเหมาะ"

.

"ผิดแล้ว! สถานที่ลับตาคนเช่นนี้แหละเหมาะกับคำถามของข้ายิ่งนัก"

.

ผละมือออกจากซี่ล้อรถลากเสี่ยวโม่หันหลังควับ พลางลุกขึ้นยืนแบบทันทีทันใด เหมือนเจ้าตัวจะฉงนกับประโยคเมื่อครู่อยู่หลายส่วน

.

"ข้ามิเข้าใจขอรับ.. พี่สาวประสงค์จะถามถึงสิ่งใดมิทราบ"

.

"เจ้าหลงรักคุณหนูจ้วงใช่หรือไม่?!"

จู่ ๆ ก็โพล่งออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย มิมีอรัมภบทใด ๆ ทั้งสิ้นต่อให้เนื้อตัวจะเป็นบุรุษแต่โดนแบบนี้เข้าไปก็มีจุกเช่นกัน

.

ผ้าเช็ดหน้าลายดอกท้อถึงกับหลุดออกจากกระเป๋า มันปลิวไสวไปตามแรงลมและกำลังจะลอยพ้นประตูโรงเก็บออกไปสู่ภายนอก!