บทที่ 12 : ราวกับ CIA!

นอกจากการแกะรอยการกลบรอยก็คงจะมีความสำคัญมิแตกต่าง เพราะสิ่งแรกที่เหวินเหยาทำหลังการก่อเรื่องอันกึกก้องกัปนาทก็คือการย้ายโรงเตี๊ยม! เคหะหญิงงามวินาศสันตะโรถึงเพียงนั้น คงมิแคล้วการลงพื้นที่สืบสวนของหอต้าหลี่ (大理塔 ) ไหนจะพวกเฉิงก่วน (城管) ที่เสียหน้าอย่างยับเยินนั่นอีก แล้วก็คุณชายเซียวจวิ้นอวี่ผู้มีชื่อเสียงก้องหล้าในฉางหลิง (长陵) สารพัดสิ่งล้วนดูมิเป็นคุณต่อภารกิจของเหวินเหยาเลย

.

นางจึงเปลี่ยนที่พำนักย้ายจากโรงเตี๊ยมทิศประจิมข้ามฟากสู่ย่านชายฝั่งแดนบูรพา อาณาบริเวณนี้ผู้คนมิหนาแน่นและเกินกว่า 7 ส่วนเป็นชาวประมงที่สนใจการออกทะเลมากกว่าจะแยแสความโกลาหลในเมืองใหญ่ โรงเตี๊ยมย่านนี้จึงปลอดภัยต่อนางมากกว่า ประกอบกับเจ้าตัวก็เจ็บหนัก การวิจารณ์ฝ่ามือกับคุณชายเซียวเกิดพิษแว้งกัดเกินกว่าที่คาดหมายและมันก็เริ่มส่งผลแล้ว!

.

"อั๊ก! , แย่แล้วสิ! ในเวลาแบบนี้เนี่ยะนะ! แต่ก็ดีอย่างที่เราขนสัมภาระเข้าที่พักได้เสร็จพอดี , อึ๊ก..ก..ก..! เห็นทีต้องเร่งปรับลมปราณสักครึ่งก้านธูป~!"

.

ว่าแล้วจอมยุทธหญิงก็ลงกลอนประตูหน้าต่างทึบตันทุกด้าน เกิดเป็นห้องปิดตายที่ผู้ร้ายมักจะใช้ฆาตกรรมในการ์ตูนโคนัน ซึ่งต่างจากกรณีของเหวินเหยา ขั้นตอนนี้นับเป็นกระบวนการสำคัญของผู้ฝึกยุทธ ผู้ที่เพิ่งผ่านการใช้ลมปราณมาอย่างหนักต้องมีจิตตั้งมั่นและจะมีบุคคลภายนอกเข้ามารบกวนมิได้

.

ณ ตำแหน่งกึ่งกลางเตียงเหวินเหยาทรุดกายนั่งขัดสมาธิลงเชื่องช้า นางหลับตาลงพลางปล่อยเสียงอึกทึกและกลิ่นอายสังหารให้จางหายไปพร้อมกับลมหายใจแผ่กว้าง มือทั้งสองข้างวางซ้อนกันเบื้องหน้าชิดท้องน้อย ท่ามกลางความเงียบงันลมปราณภายในเริ่มไหลเวียนตามเส้นชีพจรหลัก

.

ลมแรกยังหน่วงหนักหากแต่เมื่อเวลาผ่านไปเพียงครู่ จังหวะหายใจของนางก็สม่ำเสมอขึ้น พลังภายในที่กระจัดกระจายจากการใช้วรยุทธถูกดึงกลับมารวมศูนย์ ตลบอวลอยู่รอบกายเป็นไอจางดุจหมอกขาวแห่งอรุณแย้ม เศษปราณสังหารค่อย ๆ สลายไปตามการโคจรพลัง และเมื่อปราณแท้คืนสู่ความเสถียรที่คาดหวังเหวินเหยาก็ลืมตาขึ้นอย่างสง่างาม ร่างกายที่อ่อนล้ากลับคืนความเบาว่าง และนี่คือผลงานของการปรับลมปราณอันสมบูรณ์

.

"ฮู่ววว..ว..ว..ว!"

ถอนหายใจด้วยความโล่ง ทว่าฟื้นฟูได้มิทันไรก็ต้องทำงานต่อ

.

ย่ามจื่อล่วงเลยสู่ยามฉู่ในรัตติกาลอันเงียบสงัดเหวินเหยาย้ายตนเองออกมายืนจิบสุราที่ชานระเบียง รสชาติฝาดคอแฝงแผดร้อนของมันดั่งขุมพลังที่ได้รับการกระตุ้น ชั่วยามนี้ทุกอย่างล้วนถูกเฉลยออกแล้วสิ้นว่าแท้ที่จริงสาเหตุที่แม่นางกระหน่ำฝ่ามือใส่คุณชายเซียวไม่ยั้ง ก็เพื่อจะหาช่องว่างในการผูกด้ายทอวิญญาณ "หงเหมยจือฮุน" เส้นนี้ไว้ที่เขาอย่างแนบเนียน

.

"พรืดดด!!!"

เส้นด้ายแดงสองเส้นพุ่งแหวกอากาศยืดยาวออกไปจากใต้แขนเสื้อ กระบวนท่าลับหมาย 13 ของสำนักเหลยยังคงรักษามาตรฐานวิชาสะกดรอยเบอร์ต้นของยทุธภพไว้อย่างถึงพร้อม

.

เส้นหนึ่งเป็นของเยว่เอ๋อส่วนอีกเส้นเป็นของคุณชายเซียวจวิ้นอวี่ ที่แม้จะฉีกแยกกันไปคนละทิศแต่การสั่นระริกของด้ายทอวิญญาณก็บ่งชี้ได้ว่าคุณชายยังมิตาย! แกน่าจะเจ็บสาหัสแต่ก็มิไกลเกินกำลังโอสถทั่วไปในการรักษา จุดที่น่าสนใจคือด้ายของนายน้อยเยว่เอ๋อ เพราะนับจากการตรวจสอบหนล่าสุดบนหอเพ่งนภา การสั่นของตัวด้ายกลับยังมิลดระดับลงไปเลย นั่นสะท้อนว่าเยว่เอ๋อกำลังไม่สบายใจคงมีบางสิ่งที่ทำให้นางเจ็บปวดอยู่ลึก ๆ

.

"พรืดดด!!!"

เส้นด้ายแดงถูกตวัดเก็บราวกับตลับเมตรของช่างรับเหมา พลางร่ำสุราต่อจนหมดจอก

.

"อ่าาา.. ยังก่อน! ไว้ค่อยส่งข่าวหาเยว่เอ๋อทีหลัง ตอนนี้เราควรจะยินดีกับความสำเร็จเบื้องหน้าก่อน เพราะเรามีด้ายทอวิญญาณสองเส้นผูกติดอยู่กับดัชนีแล้ว บางทีอาจจะต้องหาคุณชายเป้าหมายเพิ่มอีกสัก 3 รายเพื่อให้ครบ 5 นิ้ว หรือไม่ก็อาจจะมิต้อง! เยว่เอ๋ออาจจะมีชายที่รู้ใจอยู่แล้ว แต่นางแค่ยังมิมั่นใจหรือเขินอายที่จะบอกด้ายทอวิญญาณถึงได้สั่นเถิ้มตลอดเวลา"

.

เหวินเหยาหงายฝ่ามือซ้ายของนางขึ้นดู เห็นขดด้ายสองวงพันรอบสองนิ้วมือแล้วชื่นใจ ภารกิจของนางใกล้ความจริงมากขึ้นแล้วจากจะดื่มแค่ไม่กี่จอกเห็นทีคงหมดเป็นไหเพื่อเป็นการฉลอง

.

"ดื่ม! หมื่นจอกมิเมามาย! ชน!!!"

.

"อึก! , อึก! , อึก! , อึก!"

.

กระดกอยู่ผู้เดียวแต่ตะโกนโคตรดัง ก่อนที่หลังจากนั้นพิราบสื่อสารตัวหนึ่งจะบินมาเกาะที่ไหล่ของท่านจอมยุทธ ยามฉู่ถือว่าดึกเกินไปสำหรับพิราบสื่อสารแปลว่านี่ต้องเป็นข่าวสำคัญ ผนวกรวมกับตราสัญลักษณ์ที่ประทับไว้บนจดหมายตรงข้อเท้านกที่ทำเอาเหวินเหยาถึงกับต้องเช็ดมุมปากขจัดคราบสุรา!

.

"ข่าวจาก ว่านอิ่งโหลว (万影楼) ! คนของตำหนักเงาจันทราทำงานเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ?! หวังว่า 10 ตำลึงทองที่เรายอมจ่ายจะได้น้ำได้เนื้อบ้างนะ!?"

.

"แกร๊ก..ก..ก! , แกร๊ก..ก..ก!"

(เสียงแกะม้วนกระดาษจดหมายเล็ก ๆ ออกจากข้อเท้านก)

.

พลันสะบัดหลังมือส่งพิราบตัวเก่งบินจมทะเลรัตติกาลไป เหวินเหยาก้มลงอ่านม้วนข้อความจดหมายด้วยใจจดจ่อสีหน้านางค่อนข้างเข้มขรึม แบบนี้มิใช่เพราะฤทธิ์สุรา แล้วก็มิใช่เพราะความคุ้มค่าของเงิน 10 ตำลึงทองที่เสียไปด้วย!