All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 411 - Chapter 420

จ้าวตงหยางเพียงยิ้มเท่านั้น ไม่มีคำตอบหรือปฏิเสธออกจากปากของเขา“ตงหยาง…อ้าว ฟ่านถิงถิง เจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วยรึ”“เฉิงวั่งซู เหตุใดเจ้าถึงตามข้ามา ไม่ไปดูแลแม่นางลู่ฮุ่ยหมิงของเจ้ารึ”“กำลังไป แต่ระหว่างทาง ข้าเจอคนผู้หนึ่ง เลยรีบตามมารายงานเจ้าก่อน”“ใครกันสำคัญขนาดนั้น”“องค์ชายสาม สำคัญพอหรือไม่”“เจ้าว่าอย่างไรนะ…”“องค์ชายสาม เจ้าฟังไม่ผิด เขาอาสาเป็นผู้นำทัพหลวงมาสมทบกับพี่ชายของข้าด้วยตนเอง เหตุคงเป็นเพราะแม่นางน้อยอู๋อิงของเจ้าปฏิเสธเขา เพราะองค์ชายสามเอ่ยถามหาเจ้า ว่าแต่เขารู้ได้อย่างไร ว่าเจ้ามาที่นี่ เท่าที่ข้ารู้ จ้าวตงหยางเดินทางออกจากลั่วหยางมา มิได้บอกใครว่าจะเดินทางไปที่ใด มาเถิด เจ้ารีบตามข้าไปพบเขาเดี๋ยวนี้เลย”“อะไรกัน เหตุใดต้องอยากพบข้า”เฉิงวั่งซูรีบเหลือบตามองยังเจ้าของสถานที่ ซึ่งบัดนี้นอนสงบอยู่ใต้เนินดิน ชายหนุ่มเดินเข้าไปจุดธูปสักการะต่อลี่ฉุน ด้วยท่าทีสุขุม“พี่ชาย ตลอดเวลาที่เราร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน ข้านับถือยกย่องให้ท่านเป็นเสมือนเช่นพี่ชายของข้า นับแต่นี้ไป ท่านอย่าได้เป็นกังวล จ้าวตงหยาง ข้าเฉิงวั่งซูจะเป็นผู้ดูแลเขาแทนท่านเอง” กล่าวจบเฉิงวั่งซูก็หันมาฉุดด

“ร้ายแรงเช่นนี้ พรุ่งนี้ข้าจะส่งคนไปตามหาท่านหมอมีฝีมือ ขอแค่รักษาน้องสะใภ้ได้ จะต้องจ่ายเท่าไหร่ข้าช่วยเจ้าเอง”“พี่รองอย่าเลย ข้ากับฮุ่ยหมิง เราผ่านความเป็นตายมาก่อนนี้แล้ว อาการของนางเป็นอย่างไร มีหรือที่ข้าจะไม่รู้ เรื่องนี้ท่านปล่อยให้ข้าช่วยนางเองเถิด ขอบคุณพี่รองที่เป็นห่วง”“ตามใจ มีอะไรให้ข้าช่วยเหลือเจ้าบอกข้าได้เลย อย่างไรแล้ว เจ้ากับข้า เราล้วนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน”“ขอรับท่านพี่”“นี่ก็ดึกมากแล้ว เห็นทีข้าคงต้องขอตัวก่อน ส่วนพวกท่าน คืนนี้ยังอีกยาวไกล เชิญพวกท่านกินดื่มกันให้เต็มที่”“องค์ชาย เหตุใดจึงรีบเลิกลาเล่า หากคืนนี้ยาวไกล ท่านก็อยู่ร่วมกับพวกเราก่อนเถิด”“ท่านหลี่ ข้าต้องขอตัวจริง ๆ ข้ามีของบางอย่าง ที่จำเป็นต้องมอบให้แก่ท่านจ้าวตงหยางในคืนนี้” ชายหนุ่มหันไปมององค์ชายสามด้วยความไม่เข้าใจ เฉิงวั่งซูเองก็เช่นกัน “คุณชายจ้าว พอจะไปกับข้าสักครู่ได้หรือไม่”“พระเจ้าค่ะ”เฉิงวั่งซูมองดูสหายที่กำลังเดินตามหลังองค์ชายสามออกจากห้องจัดเลี้ยงไป“ตงหยาง…จะให้ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้าหรือไม่” เฉิงวั่งซูพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเมื่อสหายรักกำลังเดินผ่าน“ไม่เป็นไร เจ้ารอข้าอยู่ที่นี

“ใช่ ๆ เจ้าพูดถูก ได้ ๆ พรุ่งนี้เราค่อยคุยกัน เจ้าไปพักเถิด ย่าก็จะเข้าข้างในแล้วเหมือนกัน แค่เจ้ากลับมาปลอดภัย นี่ก็ถือว่าดีมากแล้ว ไม่เสียแรงที่ข้าเฝ้าขอพรภาวนาต่อพระแม่หนี่วา ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว”สาวใช้รีบประคองนายหญิงชรา ประมุขของครอบครัวเข้าไปยังด้านใน เฉิงวั่งซูรีบคุกเข่าลงต่อหน้ามารดาของตนทันทีที่หญิงชราลับสายตาไป“นี่เจ้า จะทำอะไรน่ะ ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะ”“ท่านแม่ ข้าผิดต่อท่าน ผิดต่อครอบครัวของเรา ลู่ฮุ่ยหมิงเพื่อช่วยข้าแล้ว นางยอมสละชีวิตจากพวกเราไปแล้ว”ไม่มีเสียงตอบกลับหรือต่อว่าจากมารดา เฉิงวั่งซูที่ก้มหน้ายอมรับต่อความผิดรออยู่จนอึดใจ จนต้องเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นมารดา“ข้าคิดเอาไว้แล้ว ว่าสุดท้ายมันจะลงเอยเช่นนี้ นางรักเจ้ามาก ยอมสละได้ด้วยชีวิตก็ไม่แปลก แม่จะโทษเจ้าได้อย่างไร นางก็แค่บุญน้อย แต่เป็นเช่นนี้ก็ดี ในกายของนางเองก็มีพิษสะสม ต่อให้มีลมหายใจอยู่ต่อไป ก็ใช่ว่าจะยืดยาว มีแต่จะเหนี่ยวรั้งกันไว้ให้ต้องทุกข์ทรมานกันไปเปล่า ๆ ข้ารู้ตั้งแต่วันที่นางหนีไป ว่าการจากกันครั้งนั้น ก็คือครั้งสุดท้ายที่ข้าจะได้เห็นนาง วั่งซูลูกรัก มันจบลงแล้ว ต่อจากนี้เจ้าจะเอาอย่างไร เลื

“ขอบใจเจ้ามาก ที่ออกหน้าเสี่ยงชีวิตช่วยเหลือนาง”จ้าวตงหยางเอ่ยขอบคุณต่ออู๋อิง ทั้งสองยืนดูคนทั้งสามในระยะไกล โดยมีจูจิงหานที่ยืนถัดออกไป“นางเป็นพี่สาวของท่าน อย่างไรแล้ว ข้าก็ต้องช่วยนางให้ถึงที่สุด ข้าเองก็ต้องขอโทษ ที่ให้นางเข้ามาหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่ โดยไม่แจ้งกับพี่ตงหยางก่อน ว่าแต่พี่ตงหยางกลับมาครั้งนี้ จะอยู่ที่นี่ตลอดไปใช่หรือไม่”จ้าวตงหยางหันกลับมามองหญิงสาวข้างกาย นางมีแววตาเศร้าหมอง ต่างจากอดีตสิ้นเชิง“เราไปคุยกันต่อด้านนอกดีหรือไม่ ตรงนี้ก็ปล่อยให้พวกเขาได้พูดคุยกันตามลำพังเถิด จูจิงหาน เจ้าก็ออกไปกับข้า ตรงนี้ปล่อยให้ท่านอาของเจ้า กับพี่สาวของข้า ได้มีโอกาสอยู่ด้วยกันเถิด ข้าจะพาเจ้าไปดูห้องพักส่วนตัว แบบนี้ดีไหม”"ห้องพักส่วนตัวรึ พี่ชาย ท่านมีห้องให้ข้าด้วยหรือ"“มีสิ เจ้าเป็นหนุ่มแล้ว จะนอนรวมกับท่านอาแบบนั้นไปถึงเมื่อไหร่ ไปกันเถิด”“ขอรับ ๆ” เด็กหนุ่มดูดีใจจนยิ้มกว้าง ตลอดชีวิตที่ผ่านมา นับว่าเขาและไป่เยว่มีชีวิตที่ยากลำบาก อาศัยซุกหัวนอนตามวัดร้างห่างไกลผู้คน รับจ้างเขายังชีพ มิหนำซ้ำท่านไป่เยว่เอง ยังแบ่งรายได้ของตนเอง ไปช่วยเหลือผู้อื่นอีก พวกเขาจึงไม่มีเงินมาก

ฟ่านถิงถิง เดินขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์ ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของล้ำค่าทรงอำนาจ ที่ใครต่างก็หมายขึ้นมานั่งครอบครองมัน นางปีศาจมองดูกุญแจสุสานโบราณ นางถือครองกุญแจศักดิ์สิทธิ์นี้มาตลอดชีวิต แต่ไม่เคยคิดไขเข้าไปดูความลับด้านหลังประตูศิลาแผ่นใหญ่เลย ตอนนี้ขอสักครั้ง อย่างน้อยด้านหลังประตูสลักโบราณนี้ อาจมีทางรอดให้เผ่าปีศาจพังพอนที่เหลืออยู่ ไม่เช่นนั้น เหตุใดเผ่าปีศาจสวรรค์จึงเลือกให้เผ่าปีศาจพังพอนเป็นผู้ทำหน้าที่ดูแลสุสานโบราณหลังประตูหินแผ่นใหญ่ ตลอดแนวทางเดินอันมืดดำ เริ่มปรากฏแสงสว่างจากคบเพลิงที่ริมผนัง มันค่อย ๆ ติดขึ้นเองที่ละดวง ไปจนสุดทางเดินที่มีทางแยกตรงปลายทางเดิน ฟ่านถิงถิงเดินไปตามแสงไฟที่ติดตามทางเดิน ภายในโถงอุโมงค์ในสุสาน ยิ่งเข้าไปลึกมากเท่าไหร่ ยิ่งเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นอับ อึดอัดและชื้นแฉะ จากน้ำธรรมชาติบนภูเขาที่แทรกซึมเข้ามาในห้องใต้ดินของสุสานโบราณ จนพื้นทางเดินบางจุด มีน้ำขังเป็นแอ่งจนต้องเดินหลบหลีกปลายทางเดินที่มีคบเพลิงส่องสว่าง เป็นประตูทรงโค้งขนาดใหญ่ ภายในห้องกลับมืดมิดไร้แสงไฟ มาถึงตรงนี้ นางปีศาจหวนคิดถึงพลังอัคคีของเฉิงวั่งซู ถ้ามีพลังปราณอัคคีเช่นเขา สถานที่