All Chapters of ยามรักปักใจ: Chapter 61 - Chapter 70

ที่โต๊ะริมหน้าต่างอันเป็นที่ประจำของเพ่ยหนิง จ้าวเฟิ่งนั่งมองเตากำยานอย่างเหม่อลอย ครั้นได้สติก็เพียงหลับตา ยกนิ้วคลึงหว่างคิ้วช้าๆ สีหน้าเคร่งเครียด นึกปวดใจยิ่งจ้าวไท่หรงค่อยๆ เยื้องย่างเดินเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง ด้วยรู้ตัวดีว่าตนอาจเป็นต้นเหตุเภทภัยในรักของน้องชาย จึงไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงรบกวนทว่าจ้าวเฟิ่งมีหรือจะไม่รู้ถึงการมาเยือน เขาค่อยๆ ลืมตา เอ่ยเสียงเนิบช้า“พี่ใหญ่สมควรตอบรับสมรสพระราชทานไปเสีย เลิกคิดเรื่องสตรีของข้า ไม่ว่านางจะอยู่ที่ใด ท่านไม่ควรใส่ใจทั้งสิ้น”จ้าวไท่หรงยกมือขึ้นเบื้องหน้าอันหมายความว่าเขายอมแพ้ แต่ปากกลับบอก “แต่พี่ใหญ่ไม่ได้ชอบลู่ซือฉี พี่ใหญ่ชอบเพ่ยหนิง”เมื่อได้ยินคำพูดไร้ยางอายไม่เสื่อมคลายของคนเป็นพี่ชาย จ้าวเฟิ่งพลันหน้าบึ้งตึง เอ่ยเสียงเยียบเย็น ไม่ไว้หน้า“นางเป็นภรรยาของข้า ไม่ว่าผู้ใดก็อย่าคิดหมายปอง”คราวนี้จ้าวไท่หรงไม่เพียงเบิกตาโพลง ยังเงียบกริบทันทีรัชทายาทหนุ่มนึกไม่ถึงว่าน้องชายผู้รักษาจารีตเคร่งครัด ไม่เคยปล่อยตัวไปกับอารมณ์กำหนัดจะรวบรัดคนเขาแล้วน้องสี่ เจ้าช่างร้ายกาจยิ่งนัก...นอกเขตเมืองหลวง จากภูชมมังกรมองเห็นทิ

ติงอี้เทากล่าวเสียงเนิบช้า ทว่าฟังดูทุ้มต่ำทรงพลังดุดัน “ข้าไม่แปลกใจว่าเพราะเหตุใดหนิงเอ๋อร์จึงปักใจรักเพียงเจ้า”ชายชราถอนหายใจ แววตาดุดันแฝงแววจนใจ“น่าเสียดายที่ความรักมักทำให้คนขาดสติด้อยปัญญา แต่เอาเถิด เรื่องที่จวนอ๋องของเจ้า ข้าจะไม่รื้อฟื้นหรือกล่าวโทษใด ทุกสิ่งล้วนเป็นเรื่องที่ข้าติงอี้เทาเข้าใจได้ แต่เจ้าลองมองดู”ติงอี้เทาเอ่ยขึ้นขณะหันหน้าออกไปที่บานหน้าต่างดังเดิม จ้าวเฟิ่งมองตาม เบื้องหน้าในระยะสายตาของทั้งสองคือเส้นทางทอดยาวอันไกลโพ้นมองไม่เห็นปลายอีกฝั่งมิอาจประเมินระยะทางได้แม่นยำ แต่กลับมองออกว่าเป็นทางกลับไปเมืองหลวงแคว้นจิน“ไกลมากใช่หรือไม่?” ติงอี้เทาเอ่ยต่อด้วยสีหน้าเยือกเย็น “นอกจากไกลแล้วยังสูงส่งเกินเอื้อมอีกด้วย”เมื่อวาจายืดยาวเอ่ยถึงตรงนี้ จ้าวเฟิ่งที่ฟังอยู่ถึงกับชะงัก ติงอี้เทาค่อยๆ ผินใบหน้ากลับมามองอ๋องหนุ่ม สุ้มเสียงยังคงเนิบนาบเชื่องช้าไม่เร่งร้อน “หากเป็นชายหญิงทั่วไปเมื่อใจรักระยะทางใกล้ไกลย่อมไร้ปัญหา ฐานะที่แตกต่างล้วนนำพาซึ่งชื่อเสียงหน้าตา ส่งตัวตนขึ้นเหนือคนในวงสังคมอย่างไร้เงื่อนไข เพียงแต่ ตัวท่านที่เป็นถึงอ๋องย่อมไม่อาจทำตามแ

หญิงสาวเงยหน้ามองเขา ค่อยๆ กล่าวอย่างไม่เร่งรีบอีกว่า “แต่ข้าจะไม่แต่งกับใครอื่น เพียงตั้งใจเลี้ยงดูลูกของเราให้เติบใหญ่เป็นผู้กล้า”ครั้นได้ฟังคำพูดนี้ของนาง หัวใจที่ลอยสูงถึงลดต่ำลงมาบ้าง“เช่นนั้น ข้าเองก็ขอสัญญาว่าจะไม่แต่งหญิง...”เพ่ยหนิงยกมือปิดปากเขาไว้“บุรุษสูงศักดิ์แห่งราชวงศ์เช่นท่านอย่าได้สัญญาสิ่งใด”ให้ตายเถอะ เพ่ยหนิงไม่ปรารถนาให้คนที่มิอาจไม่แต่งชายาเอกชายารองและอนุชายาเป็นโขยงเอ่ยคำอันเป็นตราบาปเสี่ยงถูกนรกสูบยามไม่อาจรักษาสัญญาได้จริงๆ ยิ่งเป็นจ้าวเฟิ่ง นางยิ่งไม่อาจเห็นเขากลายเป็นบุรุษตระบัดสัตย์ไม่พูดย่อมดีกว่า...เมื่ออาหารเสร็จสรรพพร้อมรับประทาน เพ่ยหนิงกินข้าวร่วมกับจ้าวเฟิ่งถึงสองถ้วยใหญ่โดยไม่มีอาการพะอืดพะอมหรืออาเจียนให้อับอายหลังมื้ออาหารเช้าอันประกอบไปด้วยของโปรดของเขา การจากลาก็มาถึงเพ่ยหนิงยืนนิ่งอยู่บนระเบียงหอสูง มองส่งขบวนเดินทางของจ้าวเฟิ่งจนไกลลับตาหลังจากวันนั้น เพ่ยหนิงก็เก็บตัวเงียบขรึมไม่พูดจา เพียงสนทนากับหมู่แมกไม้กับบุปผาตามลำพัง ยังไม่ลืมดูแลร่างกายบำรุงสุขภาพครรภ์เป็นอันดับหนึ่งหน้าท้องเรียบตึงจึงค่อยๆ นูนเด่นขึ้นมาท

การขึ้นครองราชย์ของจ้าวไท่หรง ปีนี้คือรัชศกหย่งชินปีที่สองแล้ว ทุกฝั่งทุกฝ่ายเริ่มเข้าที่เข้าทางพอควร การประชุมเช้าในท้องพระโรงจึงไม่มีบรรยากาศชวนอึดอัดเหมือนเมื่อปีก่อนเท่าใดจ้าวเฟิ่งร่วมประชุมในวันนี้เช่นกัน ท่ามกลางเสียงถกปัญหาบ้านเมืองเหล่านั้น เขาเพียงยืนฟังนิ่งๆ ไม่ออกความเห็นใด กระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านไป จ้าวไท่หรงเห็นว่าสมควรเข้าเรื่องสำคัญเสียที เรื่องสำคัญที่ว่านี้ย่อมไม่พ้นเรื่องของน้องชายสุดที่รัก“เฉิงอ๋องกร้าวแกร่งเปี่ยมพละกำลัง ปีนี้อายุยี่สิบหกแล้วทว่าจวนอ๋องยังว่างเปล่า เงียบเหงาวังเวงยิ่ง วันเวลาอันยากลำบากได้ผ่านพ้นไปแล้ว วันเวลาสุขสบายสมควรมาถึงเสียที เราจึงเห็นชอบตกรางวัลให้สมน้ำสมเนื้อกับคุณงามความดีมากขึ้นสักหน่อย”จบคำก็โบกมือให้ขันทีอัญเชิญพระราชโองการประกาศกลางท้องพระโรงทันที นอกจากอวยยศเฉิงอ๋องขึ้นเป็นชินอ๋อง ยังพระราชทานสิ่งเหนือคาดให้อีกด้วยแม้จ้าวเฟิ่งจะโกรธจนแน่นหน้าอก แต่ด้วยอำนาจบารมีของพี่ชายและหน้าที่พึงมีพึงปฏิบัติของตน มิให้คนเป็นฮ่องเต้ต้องแปดเปื้อนคำครหาหรือถูกติฉินนินทาจนบานปลายกลายเป็นสงสัยในความสัมพันธ์ของราชวงศ์จ้าวที่เหลือกันแค่สองคนพี่น้

“หืม?” เถ้าแก่เนี๊ยก็คือมารดาของเขาปะไร เด็กน้อยมุ่นคิ้ว “พาบิดาไปดูสิ!” ท่าทางวางโตเกินเด็กยิ่งเจ้าก้อนแป้งพาร่างตุ้ยนุ้ยเดินอย่างปราดเปรียวมาถึงยังจุดเกิดเหตุในเวลาไม่นาน จึงได้เห็นคนกลุ่มหนึ่งท่าทางเปี่ยมสง่าราศีในชุดผ้าเนื้อดีกำลังยืนโต้เถียงอยู่กับหลงจู๊หนุ่มคนหนึ่งจ้าวเฟิงฉีหรี่ตาสังเกตชายฉกรรจ์ตัวโตที่มีท่าทีคุกคามที่สุดคนผู้นั้นเผยท่วงท่าอย่างคนที่มีอำนาจน่าเกรงขาม อีกคนที่อยู่ข้างกันเพียงปรายตามองนิ่งๆ กลับทำพวกกันเองต้องค้อมเอว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนของหอน้ำชาว่าจะอกสั่นขวัญแขวนเพียงใด ส่วนหลงจู๊ยิ่งก้มหัวต่ำลงไปอีกหลายชุ่นเด็กชายถามเสี่ยวเอ้อร์ “คนผู้นั้นเป็นใคร เจ้ารู้หรือไม่?”เสี่ยวเอ้อร์ค้อมกายตอบ “คือทหารองครักษ์ขอรับ”จ้าวเฟิงฉีร้องอ้อโบกมือเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ “เจ้าไปบอกเขา ว่าข้าต้องการเจรจากับเจ้านายเท่านั้น ใครไม่เกี่ยวข้องให้ถอยไป”ท่วงท่าสง่างามที่ไม่เกรงฟ้าไม่กลัวดินของเถ้าแก่น้อยช่างเข้าทียิ่งนัก ทำเอาเสี่ยวเอ้อร์แทบหลั่งน้ำตานึกฝากชีวิตไว้ในอุ้งมือ“ขอรับๆ ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้”เมื่อเสี่ยวเอ้อร์ตรงเข้าไปแหวกทางกลุ่มคนผู้ดุดันยากต่อกรเพื่อถ่ายทอดคำสั่งของนายน