All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เห็นผี: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 10 เงินที่หามาได้ก้อนแรก“เห็นถาดพวกนี้ไหม เราจะปลูกผักกันในบ้านให้งอกก่อน แล้วค่อยเอามาลงดินในบ้านผักอันนี้” เฟยเฟิ่งเริ่มอธิบาย“ถ้างอกแล้วแผ่นคลุมยังไม่มาล่ะครับ” จื่อซวานสงสัย“ก็ยังเอามาลงดินไม่ได้ รอให้มาก่อนเราค่อยปลูกลงดิน”“รูนี้ไว้ทำอะไรคะ” ซูลี่วิ่งไปชี้ที่หลุมลึกตรงมุมโครงไม้“รูนี้ไว้ใส่เศษอาหารที่เราไม่กินแล้วแต่ห้ามใส่เนื้อสัตว์นะ ถ้าเจอหญ้าแห้ง เศษใบไม้แห้งก็ต้องเอามาใส่ด้วย เปลือกมันที่น้าปอก ผลไม้ ผัก ถ้าเรากินไม่ทันก็เอามาใส่ได้”        เฟยเฟิ่งชี้ให้เด็กๆ ดูเศษมันฝรั่งที่เธอปอกเปลือกนอนแผ่อยู่ในหลุม “แล้วเดี๋ยวเราต้องหารอะไรมาปิดด้วย

บทที่ 12 จูเหมยฟังสหายผู้นี้เถิด        ในที่สุดก็ถึงวันที่เฟยเฟิ่งจะต้องไปขายของในตลาดเป็นวันแรก รถเข็นขายอาหารก็โชคดีได้สามีของเหมยหลันที่กลับมาเยี่ยมบ้านหลังจากการไปรับจ้างในเมืองสร้างให้ นับว่าสะใภ้ว่านและสะใภ้เย่เป็นเพื่อนที่คุยกันถูกคอที่สุดในหมู่บ้านแล้ว       เฟยเฟิ่งฝากร้านขายของหน้าบ้านไว้กับว่าที่แม่สามีอย่างไม่แน่ใจนัก กลัวว่าสตรีตรงหน้าจะเอาของที่ไว้ค้าขายไปยกให้บ้านอันจนหมด แต่เพราะตกลงกันแล้วว่าส่วนของนางและป้าเจินต้องแยกกันชัดเจนจึงวางใจลงบ้าง ทั้งยังไม่ได้ให้ช่วยเปล่าๆ แต่เป็นการว่าจ้าง“น้าเฟิ่งเดินเร็วๆ เดี๋ยวไม่ทันคนนะ” จื่อซวานหันมาเร่ง“จ้า” ว่านเฟยเฟิ่งเร่งผลักรถเข็นให้ไปข้างหน้าตามคำสั่งลูกเลี้ยง มองอาหารที่ทำมาวัน

บทที่ 14 สองอันเอาเปรียบ       บ่ายวันนั้นเฟยเฟิ่งเก็บเงินค่าเนื้อสัตว์ และคอยจดรายการฝากซื้อของวันถัดไปเพิ่มอีก หลายบ้านที่มารับเนื้อหมูและเนื้อไก่ ซื้อของที่เฟยเฟิ่งมาตั้งขายกลับไปด้วยเช่นกัน ร้านบ้านซีได้รับเสียงชื่นชมถึงความสะดวก แต่ก็มีคำบ่นเช่นกันว่ายังขาดผักอยู่ หากวันใดเฟยเฟิ่งนำผักมาขายคงครบครันกว่านี้ “ไม่เป็นไร ช่วงนี้ก็อาศัยผักในป่า ผักที่ปลูกกันเองไปก่อน ผักดองก็ยังมี”“ไว้พร้อมแล้วจะมีผักมาตั้งขายด้วยแน่นอนจ้ะ” เฟยเฟิ่งเข้าใจดีว่าจะอาศัยแต่แปลงผักบ้านตนเองก็คงเบื่อเสียก่อน เพราะมีแต่ชนิดเดิมๆ ที่ปลูกไว้เอง การมีผักอื่นมาสับเปลี่ยนบ้างก็เป็นเรื่องดีไม่น้อย..

บทที่ 16 ซูเจินเป็นอิสระ“ค่าอะไร ค่าเลี้ยงดูพี่สาวพี่ชายรึไง พ่อแม่ตายหมดแล้ว มีที่ไหนจะต้องไปดูแลบ้านเดิม” ซีผ่าเจียเริ่มมีน้ำโหอีกครั้ง รู้สึกว่าที่พูดย้ำกันมาซ้ำๆ ว่าแม่ของเขาไม่มีหน้าที่รับผิดชอบอะไรในบ้านอันอีกนั้นไร้ประโยชน์เสียเหลือเกิน“บ้านอันทำกันมาอย่างนี้ คนนอกอย่าสอดปาก” อันส่งจื่อตวาด“เหลือจะเชื่อ เอาเปรียบกันเกินไปแล้ว ผู้ชายคนนั้นส่งมาเดือนละสามสิบป้าก็จะเอาสามสิบ หน้าด้านเกินไปไหม ซวยจริงๆ ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ คุณหนูว่านอย่างฉันตกต่ำแล้วจริงๆ บัดซบที่สุด”        เฟยเฟิ่งกลั้นน้ำตาที่ไม่ใช่ของตนเองไว้ไม่ไหวอีกแล้ว จึงปล่อยโฮออกมา โดยที่ไม่รู้เลยว่าทุกถ้อยคำนี้ได้สร้างความโกรธเคืองและน้อยเนื้อต่ำใจให้แก่คนผู้หนึ่งเข้าเสียแล้ว

บทที่ 18 เป้าหมายที่เพิ่มมา เมื่อเฟยเฟิ่งมาถึงบ้านก็เห็นว่ามีคนเพิ่มมาในบ้านหลายคนด้วยกัน ครอบครัวของซีผ่าเจียที่กลับไปในคราแรกที่เกิดเรื่องกลับมาพร้อมอาหารหลายอย่าง ซูหนิงฮวาภรรยาของซีผ่าเจียที่อยู่กันมายี่สิบปีเป็นคนจัดเตรียมให้ทั้งหมด“ที่แท้ลูกค้าประจำผู้นี้ก็เป็นพี่สะใภ้ใหญ่เองหรือ” ว่านเฟยเฟิ่งรีบเข้าไปจัดเตรียมของเพื่อให้พี่สะใภ้ผู้นี้นำติดไม้ติดมือกลับไป“ไม่ได้บอกเพราะกลัวเธอจะไม่ขายให้ อย่าถือโทษกันเลยน้องสะใภ้” หนิงฮวายิ้มแย้มออกมาอย่างอ่อนโยน“พี่สะใภ้นำเนื้อที่ซื้อไปมาทำกับข้าวมากมายเช่นนี้ พี่นำเนื้อที่บ้านฉันติดกลับไปนะคะ ฉันคงลุกมาทำไม่ไหว นี่ก็เริ่มเจ็บแผลอีกแล้ว” เฟยเฟิ่งยิ้มอย่างเกรงใจ ยุคนี้การจะได้กินเนื้อไม่ง่าย แม้ว่าจะมีลูกค้าฝากซื้อทุกวัน แต่ส่วนใหญ่ก็ล้วนไม่ใช่คนเดิม และซื้อในปริมาณที่เล็กน้อยมาก บ้างก็ซื้อให้เฉพาะลูกๆ ที่ยังเล็กอยู่ แต่ตนเองกินชิ้นเดียวพอให้หายอยาก“อืม ขอบใจมาก นี่ลูกๆ ของฉันกับผ่าเจีย ผู้ชายคนโตกำลังจะแยกบ้านออกไปคือสื่อข่าย อายุสิบเก้าอีกหน่อยก็จะแต่งงานแล้ว ผู้ชายคนสุดท้องคือต่งจิ่ง เพิ่งจะสิบเอ็ดขวบ เรียกใช้งานได้ทั้งคู่ ส่วนคนกล