บททั้งหมดของ Like the Deserts Miss the Rain ไออุ่นรัก: บทที่ 31 - บทที่ 40

81

31

เสียงแจ้งเตือนจากคอมพิวเตอร์ในห้องของเบนดังขึ้นเป็นระยะแต่เขาก็ปล่อยให้มันค้างไว้อย่างนั้นโดยไม่ได้สนใจ ก็คงเป็นอีเมลแจ้งเตือนทั่วไป หรือใครเขียนมาแจ้งเพื่อทราบเรื่องไหนๆ ที่ไม่ต้องรีบร้อนเปิดดูก็น่าจะได้ เขามะงุมมะงาหราอยู่ตรงหน้าตู้เสื้อผ้า เหมือนกำลังหาอะไรที่ซุกซ่อนอยู่ในหลืบลึกที่สุดของตู้เสื้อผ้าหลังนั้นก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากหน้าห้อง “เข้ามาได้ครับ” เบนตะโกนออกมาบอกเช่นเคย “ผมเองพี่” “อ้าว ว่าไง” เบนทักทายเมื่อเห็นน้องชายก้าวขาเข้ามาในห้อง “ทำไมยังไม่แต่งตัวล่ะ” เบลถาม “แต่งตัวไปไหน” “ก็อยู่บ้านนี่ล่ะ แต่บ้านเรามันเป็นออฟฟิศด้วยนะ” เบลจำต้องออกนอกเรื่องเสียก่อนเมื่อเห็นว่าเบนอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้น เบนก้มลงมองดูเสื้อผ้าของตัวเอง แล้วมองดูน้องชายในชุดกางเกงยีนส์กับเสื้อโปโล “ถ้าเป็นลินดาเปิดเข้ามาจะว่าไง” เบลถามต่อ “จะว่าไงล่ะ” เบนลุกขึ้นจากที่นั่งยองๆ หาของในตู้เสื้อผ้าอยู่เมื่อตะกี้ “ก็พี่นุ่งกางเกงขาสั้น” เบลนึกโมโหอยู่ข้างในเมื่อรู้สึกว่าเบนทำตัวเหมือนเจ้านายที่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-18
อ่านเพิ่มเติม

32

แล้ววันนี้ก็เป็นอีกวันที่ยังเหลือเวลาอีกมากโข เพียงไม่ถึง 15 นาทีเจ้าหน้าที่ก็ดำเนินการทุกอย่างให้ลินดาจนเสร็จสิ้น น่าเสียดายที่เธอลืมเรื่องนี้ไปจนสนิท วันนี้เธอจึงต้องมาถ่ายรูปด้วยสีหน้าสีตาที่เธอรู้สึกว่าไม่ค่อยพร้อม เสื้อผ้าก็ธรรมดาเหลือเกิน แต่ก็เอาเถอะ เห็นแค่ส่วนศีรษะเลยลงมาถึงช่วงไหล่แค่นิดเดียวเท่านั้น รูปที่ถ่ายออกมาหน้าตาเธอก็คงน่าเกลียดเหมือนตอนถ่ายบัตรประชาชนนั่นล่ะ ไม่เห็นจะดูดีเลยสักใบ ลินดายังไม่ขึ้นรถ เธออยากจะหยุดคิดดูสักเดี๋ยวหนึ่งก่อนว่าจะกลับบ้านไปนอนฝันหวานถึงการเดินทางที่เธอสุดแสนจะตื่นเต้น หรือว่าจะไปเดินห้างในช่วงวันธรรมดา ในเวลาก่อนเลิกงานดี สมัยเรียน เธอไปเดินห้างคนเดียวบ่อยๆ โดยเฉพาะในวันที่เลิกเรียนเร็ว มันโล่งโปร่งสบาย ไม่ใช่ไปทางไหนก็เจอแต่ผู้คนยั้วเยี้ยะ เดินหัวไหล่แทบจะชนกันทุกชั้น ลินดายังดีใจไม่หายที่ได้ทำงานที่นี่ ทั้งเลิกเร็ว ทั้งมีเวลาว่างมาก เดี๋ยวก็คงจะมีอีกหลายโอกาสที่เธอต้องออกมาทำธุระนอกออฟฟิศ แล้วเจ้านายก็คงอนุญาตให้กลับบ้านได้เลยอีกเช่นเคยนั่นล่ะ เธอจะมาเที่ยวห้างวันธรรมดาให้มันสาแก่ใจไปเลย ...จริงสิ เธอต้องเตรี
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-18
อ่านเพิ่มเติม

33

ลินดาอธิบายทุกอย่างให้เจสซีฟังจนหมด ว่าโฟล์คอุตส่าห์จะเอาของมาคืนให้เธอถึงบ้าน แล้วเขาก็นิสัยดี ช่วยเหลือเธอทุกอย่าง ไม่ให้เธอต้องรู้สึกไม่เป็นที่ต้อนรับเหมือนตอนทำงานที่เก่า เขาชวนกินข้าว เธอจึงตกลงเพื่อให้เขาไม่รู้สึกว่าเธอรังเกียจอะไรเขา แล้วตอนนั้นใจเธอก็อยากจะขอบคุณเจ้าของร้านอยู่แล้วที่ให้เพื่อนของเธอเข้ามาจอดรถได้ เลยเสนอร้านนี้ไปโดยไม่ทันคิด แค่โอกาสมันพอเหมาะพอเจาะกัน เท่านั้นเอง สีหน้าของเจสซีดูคลายความตึงเครียดลงมากแล้ว ก๋วยจั๊บญวนสองชามถูกยกมาเสิร์ฟพร้อมกันในถาดที่พนักงานยกมา พร้อมด้วยน้ำกระเจี๊ยบอีกสองแก้วที่พวกเธอได้สั่งไป เจสซีจัดแจงช่วยพนักงานยกของลงมาวางบนโต๊ะ ลินดานึกชื่นชมเจสซีอยู่ในใจ ลูกคุณหนูที่ชอบช่วยเหลือคนอื่นและไม่เคยดูแคลนคนที่ด้อยกว่าเลย เจสซีกล่าวขอบคุณพนักงาน ลินดาเอาแต่มองเพื่อนด้วยสายตาปลื้มปริ่ม เธอโชคดีแล้วที่ได้เจสซีมาเป็นเพื่อน “โอเค งี้ก็ค่อยยังชั่ว นึกว่าพอไปทำงานที่ใหม่ ไม่ต้องขึ้นเวรแบบไม่เห็นเดือนเห็นตะวันแล้วก็ใช้เงินหมดจนไม่มีไว้ใช้กับของจำเป็น แบบนี้ถ้ามายืมฉันฉันไม่ให้นะ นิสัยแบบน้องชายฉัน ฉันไม่ชอบเลย”
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-18
อ่านเพิ่มเติม

34

ลินดาหิ้วถุงขนมจีนหมูย่างกลับเข้าห้องพัก เธอถอดรองเท้าคอนเวิร์สสีฟ้าออกแล้วเก็บเข้าตู้รองเท้าที่วางอยู่ถัดจากบานประตูห้อง เดินเอาถุงของกินไปแช่ตู้เย็น แล้วถอยกลับมานอนลงบนเตียงในท่าตะแคงข้างโดยใช้ศอกยันเตียงไว้ข้างหนึ่ง เธอเอื้อมไปหยิบหนังสือจอร์แดนที่คุณเบลให้ไว้อ่านตั้งแต่ก่อนจะติดต่อกับทางแบล็คเพิร์ลแล้วเปิดดูทีละหน้า เธอเปลี่ยนอิริยาบถมานอนหงายแผ่หลาลงตรงกลางเตียง เปิดหนังสือดูไปเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าที่เป็นแผนที่ เธอใช้สองมือชูหนังสือขึ้นให้พอดีกับช่วงสายตาซึ่งก็เกือบๆ จะเป็นมุมฉากกับตัวของเธอที่นอนอยู่ ลินดาเอียงหนังสือซ้ายขวามองภาพแผนที่เหมือนเด็กๆ ที่กำลังจินตนาการ ดูจากมุมนี้ ช่วงกลางค่อนไปด้านบนของตัวแผนที่ซึ่งก็คือภาคกลางตอนเหนือของประเทศจอร์แดนนั้น ซีกขวาของมันเหมือนปากของนกวู้ดดี้ วู้ดเพคเกอร์ ตัวการ์ตูนที่เธอเคยชื่นชอบในสมัยเด็ก ลินดาอมยิ้ม เธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้ใช้เวลากับตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นการพักผ่อน คิดอะไรเพ้อเจ้อไร้สาระ หรือกระทั่งการได้ทำการอันไม่เกิดประโยชน์อื่นใดนอกเสียจากความพึงพอใจเหมือนที่กำลังทำอยู่ในตอนนี้ ลินดาวางหนัง
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-19
อ่านเพิ่มเติม

35

“ขอบคุณมากค่ะคุณเบล ฉันอยู่ห้องตลอด ถ้ามีอะไรก็แชทถาม หรือสั่งงานได้เลยนะคะ” ลินดาตอบแชทคุณเบลไป “OK” คุณเบลตอบมาสั้นๆ แล้วไม่ได้ถามอะไรอีก ลินดาจึงลุกขึ้นจากหน้าโต๊ะเขียนหนังสือ เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดกางเกงขาสั้นตามที่เธอชอบใส่เวลาที่กลับมาถึง เธอแอบดมที่กางเกงตัวนั้นเล็กน้อยด้วย ไหนๆ ก็อยู่คนเดียวแล้ว จะทำซกมกบ้างคงไม่เป็นไร เธอใส่กางเกงตัวนี้ซ้ำๆ มาตั้งหลายวันแล้ว แต่ใส่แค่ประเดี๋ยวเดียวก่อนจะอาบน้ำสวมชุดนอน วันนี้เธอจึงไม่แน่ใจในความสะอาดของมันเสียเท่าไหร่นัก แต่ก็ยังสวมมันเข้าไปอยู่ดี ลินดาเปิดหนังสือดูหน้าแผนที่ประเทศจอร์แดนอีกครั้ง เธอกางมันเอาไว้ข้างๆ คอมพิวเตอร์ ใช้ที่ทับกระดาษวางทับเอาไว้ไม่ให้หนังสือปิด แล้วนั่งลงเปิดดูอีเมลที่ทางคุณกุนส่งมา ที่แรกที่เราจะไปถึงคือกรุงอัมมานซึ่งเป็นเมืองหลวง เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและการเมืองของประเทศ เธอดูรูปจากหนังสือประกอบ พร้อมทั้งเสิร์ชข้อมูลจากอินเตอร์เน็ตไปด้วย นี่ถ้าเมืองไทยยังไม่มีอินเตอร์เน็ตเข้ามา เธอจะหาข้อมูลเหล่านี้จากไหนกัน คงต้องเดินทางไปหอสมุดแห่งชาติ ค้นคว้าเอาจากหนังสือเล่มเก่าๆ ที่เคย
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-19
อ่านเพิ่มเติม

36

ลินดามาถึงที่ทำงานอย่างสดชื่นในเช้าวันนี้ เธอกดกริ่งหน้าบ้านเช่นที่ทำมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งมากินเป็นมื้อเช้าอีกวัน และซื้อเพิ่มมาอีกนิดหน่อยด้วยเผื่อว่าโฟล์คจะกินด้วยกันกับเธอ แต่วันนี้มันแปลกไปจากเดิม โฟล์คเดินมาเปิดประตูให้เธอช้ามากจนเธอต้องกดกริ่งซ้ำอีกครั้ง ลินดารออยู่เกือบห้านาทีโฟล์คก็ยังไม่มา เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาต่อสายหาเขา “มาแล้วครับ อยู่ข้างหลังนี่” ลินดาหันกลับไปมอง เห็นโฟล์คถือโทรศัพท์ของเขาเอาไว้ในมือ “ขอบคุณที่ไม่ทะลึ่งรับสายให้ฉันต้องเสียตังค์ค่าโทรฟรีๆ นะ” ลินดากดยกเลิกการโทรแล้วเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าย่ามไป โฟล์คมองดูลินดาตั้งแต่หัวจรดเท้าเมื่อลินดากำลังเผลอ เธอเก็บโทรศัพท์แล้วยกถุงหมูปิ้งอวดโฟล์ค “ไม่รู้จะมีใครเบื่อรึยัง” “ยัง!” โฟล์คทำเป็นตะโกนเสียงดังใส่ลินดาแล้วรับถุงไป “ตาบ้า จะตะโกนทำไม อยู่ใกล้กันแค่นี้ หูจะแตก แล้วแบ่งกันกินด้วยนะทำเป็นเอาไปถือไว้น่ะ ฉันยังไม่ได้กินข้าวเช้าเหมือนกัน” “ครับกระผม” โฟล์คทำยียวน เขามองดูลินดาแล้วยิ้มกริ่ม แค่ภายในสัปดา
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-19
อ่านเพิ่มเติม

37

เบลคลิกดูงานที่โฟล์คกำลังตัดต่ออยู่ในช่วงสัปดาห์นี้ เขาเปิดเสียงพากย์ออกลำโพง ทำให้ลินดาได้ยินเสียงของเขาในฐานะนักพากย์เสียงเป็นครั้งแรก เธอไม่เคยดูรายการของพวกเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว นับว่าโชคดีที่เบลไม่ได้ถามเธอถึงเรื่องนี้ในวันสัมภาษณ์ ไม่เช่นนั้นคะแนนของเธออาจจะเสียไปจนเขาเปลี่ยนใจไม่รับเธอเข้ามาเลยก็ได้ ลินดานั่งลงบนโซฟา หยิบโน้ตบุคมาวางบนตักแล้วเปิดเครื่องทำโน่นทำนี่แก้อาการประดักประเดิดที่เกิดขึ้นกับตัวเธอตั้งแต่เจ้านายทั้งสองเดินทางมาถึงที่ทำงาน “ใกล้เสร็จแล้วนี่” เบลกดปุ่มหยุดจากเมนูในโปรแกรมตัดต่อ แล้วหันมาถามโฟล์คที่ยืนอยู่เยื้องไปข้างหลังเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ “เสร็จแล้วครับ รอคุณมาตรวจแล้วจะเริ่มเรนเดอร์วันนี้เลย” “เราเดินทางวันไหนนะลินดา” คุณเบลถาม “วันพฤหัสฯ หน้าค่ะ” ลินดาตอบเขาทันควัน ข้อดีที่ลินดาสบายใจไปอย่างหนึ่งเกี่ยวกับตัวเธอเอง คือเธอค่อนข้างหัวไว มีไหวพริบ ในยามที่ต้องเผชิญสภาวะกดดัน เธอมักจะตอบคำถามหรือตัดสินใจอะไรได้ดี เช่นเมื่อค่ำวานนี้ตอนที่อาร์ทถามเธอเรื่องระยะเวลาที่ต้องอยู่บนเครื่องบิน เธอก็ตอบเขาไ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-20
อ่านเพิ่มเติม

38

ลินดาตัดสินใจชงกาแฟดื่มสักแก้วหนึ่งเพื่อไม่ให้เบลต้องเสียน้ำใจที่อุตส่าห์โปรโมทถึงสรรพคุณมากมายหลายข้อของการดื่มกาแฟ โฟล์คก็เป็นธุระให้ตามคำสั่งอีกเช่นเคย เขาต้องมาชี้เป้าว่ากาแฟและอะไรๆ นั้นมันอยู่ตรงไหนบ้าง เขากลับเข้าห้องตัดต่อไปแล้วเพราะไม่อยากอยู่เกะกะขวางทาง เดี๋ยวลินดาจะรำคาญเสียก่อน เธอหยิบแก้วกระเบื้องสีเบจทรงบิดๆ เบี้ยวๆ ใบหนึ่งออกมาจากที่วาง เธอหมุนดูซ้ายขวาให้ชัดทุกมุมว่ามันผิดรูปผิดร่างแบบนี้เพราะดีไซน์ที่ตั้งใจให้แปลกตาแน่ใช่ไหม “ทำอะไรเหรอ” ลินดาสะดุ้ง จู่ๆ เบนก็โผล่มาข้างหลังอย่างเงียบๆ “อุ้ย คุณเบน พอดีฉันจะชงกาแฟดื่มแก้วนึงน่ะค่ะ” “แล้วทำไมไม่ชงล่ะ มัวเอียงซ้ายเอียงขวาทำไม” เบนก้าวเข้ามาใกล้ๆ เธอแล้วเอื้อมมือหยิบโหลกาแฟลงมาให้ลินดา “เห็นทรงแก้วมันสวยแปลกตาดีค่ะ ก็เลยจะพลิกดูให้รอบใบ” เบนยิ้ม ลินดาหันรีหันขวาง เมื่อกี้โฟล์คบอกว่าช้อนอยู่ไหนน้า “ตู้นี้ครับ” เบนเปิดตู้แล้วหยิบช้อนให้เธออีกคัน “ใส่คอฟฟีเมทไหม” เขาถามแล้วก้าวข้ามกลับมาที่ฟากเดียวกับตู้กาแฟ “ใส่ค่ะ” เธอตอบเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ตอนนี้ใจของ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-20
อ่านเพิ่มเติม

39

คราวนี้ล่ะเป็นโอกาสเหมาะให้เธอได้สูดหายใจเข้าลึกๆ เสียที ไม่มีใครอยู่ตรงนี้แล้ว เอาเลยลินดา เต็มที่ หายใจให้มันทั่วท้อง จะถอนหายใจ สูดหายใจ หรือหยุดหายใจก็เอาเลยไม่ต้องกลัวใครจะรู้ความในใจแล้ว ลินดาเทกาแฟที่เบนกดน้ำเย็นใส่ทิ้งไป ล้างแก้วด้วยน้ำเปล่าหนึ่งรอบ แล้วใช้ทิชชู่ที่วางบนเคาน์เตอร์เช็ดให้แห้ง เธอตักกาแฟ น้ำตาล และครีมเทียมตามสัดส่วนที่เบนบอกเอาไว้ ซึ่งเธออยากจะรู้นักว่าสูตรกาแฟที่เบนได้ไหว้วานมานี้ เป็นสูตรที่เขาดื่มเองจริงๆ หรือว่าอยากจะแกล้งให้เธอได้ทำท่าเหนียมอายให้เขาได้สนุกอีก ระหว่างที่เดินอ้อมข้างตัวบ้านกลับมา เธอมองผ่านบานหน้าต่างเข้ามาตรงจุดที่เบนนั่งอยู่ผ่าน เขานั่งอยู่กับผู้ชายอีกคนแล้วตอนนี้ ลินดาพอเดาได้ทันทีว่านั่นคงจะเป็นคุณอาร์ท เธอเปิดประตูบ้านเข้ามาแล้วรีบทักทายอาร์ททั้งที่กาแฟของเบนยังอยู่ในมือ “ทำทีละอย่างๆ” เบนดุเธอเบาๆ “ขอโทษค่ะ” ลินดาขอโทษทั้งเจ้านายและแขกที่มาเยี่ยม “ไม่เป็นไรครับ คนนี้เองเหรอ ลินดา ผมนึกภาพไว้อีกแบบเลยนะเนี่ย” อาร์ททักเธออย่างกันเองทันที เบนรอให้ลินดากดน้ำร้อนใส่แก้วกาแฟมาให้แล
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-20
อ่านเพิ่มเติม

40

“ลูกน้องใหม่เก่งอยู่นะ เมื่อวานฉันแกล้งถามเรื่องระยะเวลาที่ต้องอยู่บนเครื่อง คือก็รู้แหละว่าเรื่องแค่นี้ฉันเสิร์ชหาเองก็ได้ แต่ฉันก็แกล้งถามดู โอ้โห แม่คุณตอบมาโคตรฉลาด บอกว่าจะส่งรายละเอียดทุกอย่างมาให้ครบเลย แล้วก็ขออีเมลฉันไป มีการถามล็อคด้วยนะ ว่าสะดวกส่งเป็นข้อความเข้ามือถือหรือให้ฉันส่งเมลไปให้ แล้วเดี๋ยวตอบกลับมาตามแอดเดรสนั้น จิตวิทยาใช้ได้อยู่” เบนยิ้ม “ก็ผมเลือกมาเองกับมือ” เบลแย่งซีนขึ้นมาเฉยๆ “มีสีสันขึ้นมาเลยนะออฟฟิศพวกแก เหี่ยวเฉากันอยู่ตั้งนาน หรือว่าเลือกคนนี้เพราะเหตุผลนี้แต่แรก เห็นตอนตำแหน่งนี้ว่างอยู่ก็ทำงานกันได้นี่หว่า” “ก็ใช่” เบนรีบตอบ “แต่ตอนไม่มีฝ่ายต่างประเทศ เราก็ไปกันแค่ใกล้ๆ ไกด์ท้องถิ่นที่เข้าใจภาษาไทยก็มีอยู่ก่อนแล้ว มันเลยไม่ลำบาก พอไปนั่งดูรายการแล้วมันแห้งๆ ไงชอบกล เหมือนมันใกล้เราเกินไปจนไม่น่าสนใจแล้วน่ะ” “แล้วคนนี้เขาได้ภาษาครับ เห็นโฟล์คบอกพูดภาษาอังกฤษเหมือนฝรั่งเลย” เบลเสริม “เห็นโฟล์คบอก? แปลว่านายไม่ได้เทสต์ลินดาเลยเหรอ” เบนถาม “แหม พี่เบล ดีกรีเขาขนาดนั้นจะมาเทสต์อะไรให้วุ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-20
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234569
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status