All Chapters of เด็กเสี่ย : Chapter 41 - Chapter 50

อาคีราเดินออกมาจากห้องนั้นทันทีที่แม่ของเขากำลังขยับปาก“คี เดี๋ยวลูก”เขาไม่พร้อมจะฟังไม่ใช่เพราะโกรธ แต่อาคีราในตอนนี้นั้นนับตั้งแต่ปู่ของเขาจากไปจิตใจของเขาก็อยู่ในสภาวะสิ้นยินดี“ไว้ค่อยคุยกันดีกว่าครับ”เสียงติดเครื่องยนต์ดังกระหึ่มปิดกั้นทุกสิ่งอย่าง ก่อนจะบึ่งออกไปอย่างรวดเร็วตามน้ำหนักเหยียบคันเร่งจากเท้าทีเดียวจมของเขา ทำเอาปานดาวซึ่งเดินตามมาติดๆแต่ไม่ทันเขาได้แต่ยืนเอามือทาบหน้าอกอยู่ตรงประตู เห็นเพียงท้ายรถของเขาที่จอดรอเลี้ยวอยู่ตรงรั้วเท่านั้น“คี อย่าขับรถเร็วลูก!”และตะโกนให้ตายยังไงก็ไร้ประโยชน์อาคีรารู้สึกฉุนเฉียวเหมือนเคย ทว่าครั้งนี้เขาจะไม่ไปหาเธอแต่เลือกที่จะไปหาเหนือเมฆแทน หลังจากโทรหาระหว่างขับรถ และรายนั้นกำลังรออยู่แล้ว“โชคดีที่กูไม่เข้าเวร แต่ on call ว่ะ”“ถึงตอนนั้นก็ค่อยไป”ร่างสูงบอกเสียงทุ้ม หลังเดินมาทิ้งลงบนโซฟาเพนท์เฮ้าส์ของเพื่อนเขา เหนือเมฆยักไหล่ เขาเดินไปหยิบแก้วเปล่าสองใบวางเรียงบนโต๊ะบาร์“ดื่มอะไร”“ไวน์ดีกว่า เบาๆ”“แล้วเดี๋ยวจะไปไหนต่อ”“ก็กลับบ้าน”“บ้าน?” คนกำลังเปิดจุกขวดชะงักพลันยกยิ้ม เหลือบตาขึ้นมามอง “บ้านใคร มึงหรือมึงที่ยกให้น้องเ

ปึง! ทันทีที่ประตูรถถูกปิดหลังคนตัวเล็กขึ้นมานั่ง ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุม เธอคิดว่าเขาจะโวยวายไม่ก็บ่นเธอซะอีกที่เห็นเพื่อนสนิททำอย่างนั้น กลับกันทั้งคันรถเงียบราวกับมีแค่เธอคนเดียว จนกระทั่งรถติดไฟแดง และเลยไปอีกสองกิโลก็จะถึงที่พัก เธออึดอัดจนทำตัวไม่ถูก ได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อ ลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาเป็นช่วงๆ พร้อมมือบางถูไถกันไปมา กลั้นลมหายใจสลับกับขบริมฝีปาก กำลังครุ่นคิดว่าจะต้องทำอะไรสักอย่าง แต่พอเห็นความนิ่งที่มีมากไปของเขา โหมดที่ไม่เคยเห็นมาก่อนจึงได้แต่อมพะนำ “เขาเป็นเพื่อนสนิทแพงค่ะ ชื่อบาส เรารู้จักกันตั้งแต่ ม.ต้น” เมื่อเป็นเช่นนั้นเธอจึงเลือกอธิบายเพื่อทำลายความอึดอัด แต่เขากลับตอบมาแค่การพยักหน้าและสนใจท้องถนนต่อ ตั้งใจขับมากจนคิดว่าเขาไม่ได้อยากฟังแต่เธอสาระแนไปอธิบายเอง ก็รู้สึกอึดอัดคูณสอง “เขาไม่ได้ทำอะไรนะคะ” หากแต่เธอก็ยังพูดต่อ ส่วนเขาก็ยังเงียบใส่ แถมเหมือนกับว่าไม่ได้ยินเธอพูดด้วยซ้ำ คนตัวเล็กจึงกัดริมฝีปาก เบือนหน้าไปทางอื่น ไม่เคยรู้สึกอึดอัดเท่านี้มาก่อน “ไม่เห็นต้องอธิบายเลย

หัวใจของเธอเต้นแรง พร้อมใบหน้าร้อนผ่าว เธอไม่รู้จะต้องเรียกความรู้สึกนี้ว่าอย่างไร แต่ทันทีที่อ่านจบริมฝีปากก็คลี่ยิ้ม ปลายนิ้วจรดบนแป้นพิมพ์อัตโนมัติขอให้เขารอ จากนั้นจึงจะสวมเสื้อฮู้ดสีดำเดินลงไปหา เพียงแค่เห็นรถจอดติดเครื่องอยู่ใจของเธอก็สั่นเท้าเล็กถูกบังคับให้เดินช้าลง เพราะกระจกที่ติดฟิล์มหนาจึงมองคนข้างในไม่เห็น ไม่รู้เขามองเห็นเธอไหม เนื่องจากเขาไม่ได้ลดกระจก และนั่นทำให้เธอแปลกใจไม่น้อย ทว่ายังคงเดินเข้าไปใกล้จนถึง ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูปลดล็อคเธอจึงเปิดออกและขึ้นไปนั่งประจำที่“ว่าง่ายดีจัง..”เขาหันมายิ้มหวานให้ รอยยิ้มกับน้ำหอมทำเธอตกอยู่ในภวังค์เข้าอย่างจัง เธอไม่กล้าชวนขึ้นห้อง ถึงได้เอาแต่นั่งบีบมือตัวเองแทน“มันยังอยู่ในสัญญานี่คะ”อยากจะตบปากตัวเองสักสิบที ที่พูดอะไรไม่คิด บรรยากาศภายในรถถึงได้เปลี่ยน เธอได้ยินเสียงถอนหายใจจากเขา และท่าทางกระฟัดกระเฟียด จึงกลั้นหายใจ“พี่ไม่ได้ขับรถมาไกลเป็นสิบกว่ากิโล เพื่อมาฟังคำนี้นะ ช่วยลืมมันไปก่อนได้ไหมครับ”“ถ้าอย่างนั้นคุณมาทำไมคะ”“ถามออกมาได้ว่ามาทำไม” เขากลั้วขำ เงียบไปอึดใจก่อนมองหน้าเธอ คราวนี้ใช้น้ำเสียงจริงจัง “อันดั

เขายืนหายใจแรงเสมือนคนเป็นหอบอยู่ชั่วขณะ สายตายังไม่ลากไปไหน ยังคงจับจ้องมองเธอ เปลี่ยนไปก็แต่ม่านตา แววตาคมกริบก่อนหน้านี้หายไปแล้ว มีเพียงดวงตาที่สั่นไหวคล้ายกับคนกำลังผิดหวังและหวาดกลัวอะไรบางอย่างเท่านั้น แม้ว่าเธอจะสังเกตเห็น แต่หากให้เข้าใจเขานาทีนี้คงไม่มี เนื่องจากเธอเองก็หวาดกลัวไม่ต่างกันภายในดวงตาคู่สวยที่แดงก่ำเพราะร้องไห้ นอกจากตกใจ ยังมีความผิดหวังซ่อนอยู่ด้วย ร่างสูงที่มองอยู่เมื่อเขาได้สติก็เหมือนลำคอถูกบีบ มันรู้สึกตีบไปหมด อุตส่าห์เก็บซ่อนด้านนี้เอาไว้ข้างในสุดลึก แค่เหลือบไปเห็นรูปถ่ายของเธอกับเพื่อนพาลให้นึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนเย็น สะท้อนกับใบหน้าของเธอยามเสียวซ่านตอนมีอะไรกับเขา รวมถึงร่างกายที่ต้องมีแต่เขาเท่านั้นได้ครอบครอง เพียงแค่จินตนาการว่าเธอจะต้องเป็นของใครในสักวันนึง เพียงเท่านั้นความหึงหวงพลุกพล่านปะทุเสมือนไฟลามทุ่งเขาหันหาห้องน้ำหวังหนีความอึดอัด เมื่อเห็นก็เดินเข้าไปเลยทันที ไม่รอให้เธออนุญาตกันก่อน ปล่อยเจ้าของห้องยืนงง หันมองตามแผ่นหลังด้วยความอึ้งและหลับตานิ่งแต่แล้ว..ปึง!กลับต้องสะดุ้งสุดตัวให้กับประตูที่ถูกปิดซะจนเสี่ยงพัง คนตัวเล็กอ้าปากเหว

เขตมหาลัย “ส่งตรงนี้ก็ได้นะคะ แพงจะเดินไปเอง” คนขับหันมามองจังหวะหมุนพวงมาลัยหักเลี้ยวเข้าประตูหน้าและนั่นทำให้เขาต้องแลกบัตร หญิงสาวสังเกตเห็นสายตาตอนมองมาของ รปภ. จึงเม้มปากแน่น “ท่าทางจะเป็นคนดังกว่าที่คิดแฮะ” บ่นพึมพำที่ทำให้คนตัวสูงยักไหล่จนน่าหมั่นไส้ เธอคว่ำปาก ก่อนจะหยิกแขนเขาไปทีหนึ่ง “ส่งตรงนี้ก็ได้นะคะ แพงอยากหาอะไรกินก่อนเข้าตึก” “ยังไม่อิ่ม?” “คะ?” “น้ำของพี่เมื่อกี้ยังไม่อิ่ม?” “บ้า!” ทีแรกเขากะจะขับเลย เพราะคิดว่าเธอคัดค้านการไปส่งเพราะไม่อยากให้ใครเห็น และเขาเองก็จะต่อต้านเช่นกันหากเป็นอย่างนั้น แต่พอเธอบอกว่าอยากซื้ออาหารเช้ากินก่อนเข้าคณะจึงพยักหน้าทำตามที่ขอและจอดให้ทันที “พี่รอในรถนะ” “คะ?” “ซื้อมากินในรถ” คนตัวเล็กเอียงหน้าด้วยความงง ทั้งที่โต๊ะม้าหินอ่อนก็มี อีกอย่างเพื่อนของเธอกำลังจะมาถึงเธอนั่งกับเพื่อนก็ได้ “รถจะเหม็นเอานะคะ”เธอไม่อยากถามหาเหตุผล แต่เลือกที่จะบอกเหตุผลของเธอเอง หากแต่กลับต้องพบเจอกับสายต