บทที่ 4 พบเจอกันอีกครั้ง (4/5)

             เสียงเจื้อยแจ้วช่างเจรจาของสตรีวัยสิบสี่หนาวดังออกมาจากห้องส่วนตัวด้านในสุดทำให้นางรีบสาวเท้าก้าวเดินให้เร็วขึ้น เพราะคนที่สามารถจับจองห้องเช่นนี้ในโรงเตี๊ยมจิ่วหมิงได้ต้องมีฐานะที่ไม่ธรรมดาเป็นแน่

            “ต้องขอบคุณพี่ชายทั้งสองมากนะเจ้าคะ ที่เมตตาให้ข้ากับพี่สาวมาร่วมโต๊ะด้วย”

            “มิเป็นไร ได้ยินว่าเจ้าเพิ่งมาจากต่างเมือง ข้าและสหายจึงอยากให้เจ้าเกิดความประทับใจในเมืองหลวง” เสียงของบุรุษท่านหนึ่งดังขึ้น

            ‘ก็มีมารดาสั่งสอนมิใช่หรือ เหตุใดถึงไม่รู้ว่าไม่ควรอยู่ในห้องตามลำพังกับบุรุษ’ จางซีถิงก่นด่าอีกฝ่ายในใจ

            “ขอบคุณพี่ชายทั้งสองที่เมตตาซินอี้อีกครั้งเจ้าค่ะ มิทราบว่าท่านทั้งสองมีชื่อเสียงเรียงนามว่าอันใดหรือเจ้าคะ” เสียงหวานยังคงเอื้อนเอ่ยต่อ แน่นอนว่าแม้จะไม่ได้เห็นหน้า แต่นางก็สามารถคาดเดาได้ทันทีว่าน้องสาวต่างบิดาผู้นั้นคงกำลังยิ้มอย่างใสซื่อสลับกับทำท่าทางออดอ้อน

            “ข้าหานเฉิงเคอ ส่วนนี่สหายข้าเซี่ย...เรียกเขาว่าคุณชายเซี่ยก็แล้วกัน” วาจาของบุรุษที่ดังขึ้นภายในห้องทำให้มือของสตรีที่กำลังจะเปิดประตูชะงักไป

            ‘คนที่อยู่ด้านในคงไม่ใช่พระเอกผู้นั้นและสหายของเขาหรอกนะ’ เมื่อคิดได้แค่นั้นนางก็รีบหมุนตัวตั้งใจจะเดินจากไป

            ให้คนไปเชิญพวกนางมาอย่างเจาะจงเช่นนี้ มิแคล้วทั้งสองคงจะเคยเจอกันมาก่อนแล้ว อ่า...หนีกลับไปตั้งหลักที่จวนก่อนดีกว่า

            “การลอบยืนฟังผู้อื่นสนทนากันไม่ใช่มารยาทที่ดี” เสียงของบุรุษอีกคนดังขึ้นทำให้นางตัวแข็งทื่อ

            “คุณหนูจาง น้องสาวท่านอยู่ด้านในเชิญขอรับ” เป็นผู้ดูแลที่เดินกลับมาพร้อมกับถาดน้ำชาเอ่ยบอกก่อนจะเปิดประตูและเชิญนางเข้าไปด้านใน

            “ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าเพียงมารับตัวน้องสาวข้ากลับจวน” นางรีบเอ่ยวาจาอย่างร้อนรน แต่ทว่าพอกวาดสายตามองไปภายในห้องนางกลับรู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นบุรุษสวมหน้ากากสองคนนั่งอยู่ โดยมีน้องสาวของนางนั่งอยู่ด้านข้างบุรุษที่กำลังมองมาที่นางด้วยแววตาเย็นชา

            ‘เหตุใดพวกเขาต้องสวมหน้ากากด้วย’ หรือกำลังมาสืบข่าวที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้

            “พี่สาวรีบมานั่งเถิดเจ้าค่ะ คุณชายทั้งสองใจดีกับข้ามากเลยเจ้าค่ะ” กู้ซินอี้กล่าวพลางยิ้มสดใสราวกับดอกไม้แรกแย้มแล้วลุกขึ้นไปนั่งเก้าอี้ตัวที่อยู่ใกล้บุรุษท่าทางเย็นชาผู้นั้น

            “คุณหนูกู้ เราออกจากจวนมานานแล้ว รีบกลับจวนกันเถิด” หากไม่กลับนางจะทิ้งไว้ที่นี่แล้วนะ สวมหน้ากากปกปิดตนเองเช่นนี้คงกำลังสืบเรื่องบางอย่างอยู่ นางควรอยู่ให้ห่างเพราะหากถูกผู้อื่นจับได้มิแคล้วจะเกิดการต่อสู้กัน

            “ดูเหมือนคุณหนูจางจะรังเกียจพวกเรา” บุรุษท่าทางเย็นชากล่าว

            “คุณหนูจาง ขออภัยที่วันนั้นข้ากลับมามิได้บอกกล่าว”

            “มิเป็นไรเจ้าค่ะ ข้าเข้าใจ” คนที่กล่าวกับนางคงจะเป็นคุณชายแซ่หานที่นั่งรถม้ากลับเมืองหลวงกับนางสินะ

            “เชิญเข้ามานั่งก่อนเถิด น้องสาวเจ้ามิใช่อยากมารับสำรับกลางวันที่นี่หรือ อย่าทำให้น้องสาวเสียใจเลย”

            “แต่ว่า...” นางตั้งใจจะเอ่ยวาจาปฏิเสธ แต่น้องสาวตัวดีกลับลุกเดินมาจับมือนางก่อนจะชักชวนให้ไปนั่งด้วยกัน

            “พี่สาว ท่านอย่าทำให้พวกเขาเสียน้ำใจเลยเจ้าค่ะ ข้ามาที่เมืองหลวงก็หลายวันแล้ว วันนี้ได้รู้จักคนเพิ่มก็ดีไม่น้อย”

            “คุณหนูจาง อย่าได้เกรงใจกันเลย มานั่งเถิด”

            “นะพี่สาว ท่านอย่าได้ปฏิเสธคุณชายทั้งสองให้เสียน้ำใจเลยนะเจ้าคะ”

            “เช่นนั้นต้องรบกวนคุณชายทั้งสองแล้ว” กล่าวจบนางก็ถูกน้องสาวลากเข้าไปด้านในก่อนจะจับให้นางนั่งเก้าอี้ตัวที่ใกล้กับหานเฉิงเคอ ส่วนตนเองก็ไปนั่งใกล้บุรุษแซ่เซี่ย

            ‘หรือว่าเขาสองคนจะเคยเจอกันก่อนแล้ว มิได้การข้าต้องรีบหาทางปรึกษาพี่ใหญ่’ จางซีถิงมองบุรุษสวมหน้ากากท่าทางเย็นชาสลับกับน้องสาวต่างบิดาชั่วครู่ก่อนจะหันไปมองทางอื่น

            “พี่ชายทั้งสองเหตุใดถึงต้องสวมหน้ากากล่ะเจ้าคะ ยามนี้นอกจากพวกเราไม่มีใครแล้ว พวกท่านสามารถถอดหน้ากากได้นะเจ้าคะ”

            “คุณหนูกู้ อย่าได้เสียมารยาท” นางเอ่ยเตือนกู้ซินอี้เสียงเข้ม

            “ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าเพียงสงสัยจึงเอ่ยถามเท่านั้น” สตรีผู้มีรอยยิ้มสดใสหน้าเจื่อนลง

            “คุณหนูจาง  คุณหนูกู้เป็นญาติจากต่างเมืองของเจ้าหรือ” เป็นหานกั๋วกงกล่าว

            “แท้จริงแล้ว...” นางกำลังจะเอ่ยวาจาตอบแต่แน่นอนว่าน้องสาวไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น

            “นางเป็นพี่สาวร่วมสายเลือดของข้าเจ้าค่ะ”

            “แต่ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากรมขุนนางจางมีบุตรสาวคนเดียวมิใช่หรือ” วาจาของบุรุษสวมหน้ากากแซ่หานทำให้กู้ซินอี้กำมือใต้อาภรณ์แน่น น้องสาวร่วมสายเลือดก็คือน้องสาวเหตุใดต้องย้ำว่านางไม่ใช่คนตระกูลจางด้วย

            “ข้ากับนางมีมารดาคนเดียวกันเจ้าค่ะ ข้าจึงเป็นน้องสาวของนางเจ้าค่ะ”

            “อ้อ! คงเป็นอดีตฮูหยินจางที่หอบสินเดิมออกจากจวนไปแต่งกับอดีตคนรักจนถูกจวนราชครูตัดขาดใช่หรือไม่ โอ๊ะ! ขออภัยคุณหนูจางที่ข้าเอ่ยวาจาไม่เหมาะสม” หานเฉิงเคอกล่าวก่อนจะหันมาขอโทษนาง