บทที่ 4 พบเจอกันอีกครั้ง (5/5)

            “มิเป็นไรเจ้าค่ะ เรื่องนี้ผู้คนรู้กันทั่วแคว้น ต่อให้ข้าไม่อยากได้ยินแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความจริงนี้ได้”

            “พี่เฉิงเคอท่านกล่าวเกินไปแล้ว เรื่องความรักไม่มีใครถูกใครผิดหรอกเจ้าค่ะ” กล่าวจบก็หันไปส่งยิ้มให้คุณชายเซี่ยที่นั่งอยู่เงียบ ๆ

            “เรียกข้าว่าหานกั๋วกงเถิดคุณหนูกู้ แล้วนางอาศัยอยู่ที่จวนเจ้าหรือ” หานเฉิงเคอกล่าวกับสตรีจากต่างเมืองเสร็จก็เอนตัวเข้าไปใกล้ก่อนจะยกมือป้องปากกระซิบกับนาง

            “เจ้าค่ะ นางยืนยันที่จะขออาศัยที่จวนตระกูลจาง”

            “เจ้ากรมขุนนางจางช่างใจกว้าง โอ๊ย!” กั๋วกงหนุ่มตอบกลับก่อนจะต้องร้องเสียงหลง เพราะถูกใครบางคนเอื้อมมือมาหยิกต้นขา

            “มีอันใดหรือเจ้าคะ”

            “ข้าถูกมดกัดน่ะ” หานเฉิงเคอกล่าวพลางยิ้มบางก่อนจะรั้งตัวกลับมานั่งหลังตรงอย่างรักษาระยะห่าง

            “พี่เฉิงเคอ เอ่อ...หานกั๋วกงดูสนิทสนมกับพี่สาวมากเลยนะเจ้าคะ”

            “ข้าเพิ่งเคยสนทนากับเขาเป็นครั้งที่สอง” แม้จะรู้สึกว่าหานเฉิงเคอผู้นี้ไม่คล้ายกับบุรุษที่นั่งร่วมรถม้ากับนางก็เถิด แต่นางก็ยังคงรักษาท่าที

            “จริงหรือเจ้าคะ ข้าคิดว่าพวกท่านเป็นคนรักกันเสียอีก” สิ้นเสียงกล่าวของกู้ซินอี้ หานกั๋วกงที่กำลังจิบชาถึงกับสำลักและไอจนหน้าแดง

            “แค่ก ๆ คุณหนูกู้เข้าใจผิดแล้ว แค่ก ๆ ข้ากับคุณหนูจางหาได้มีความสัมพันธ์เช่นนั้นไม่” หานเฉิงเคอกล่าวจบก็ปรายตามองสหาย

            “ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าเพียงกล่าวตามที่ท่านแม่เคยสั่งสอน ว่าบุรุษที่จะสามารถสนิทสนมกับสตรีเราได้มีเพียงคนรักหรือสามีเท่านั้น”

            “คุณหนูกู้ เจ้าก็อย่าได้เอาเรื่องที่ข้าไร้มารดาสั่งสอนมาล้อเล่นเช่นนี้ เจ้าก็รู้มิใช่หรือว่าหากมารดาไม่ทิ้งข้าไปตั้งแต่ข้าอายุหนึ่งหนาว ไหนเลยเจ้าจะได้เป็นบุตรสาวเจ้าเมืองจิ่นโจวเช่นทุกวันนี้” กล่าวจบนางก็ก้มหน้าลงคล้ายพยายามซุกซ่อนความโศกเศร้าเอาไว้

            “พี่สาวข้าไม่ได้ตั้งใจจะต่อว่าท่านนะเจ้าคะ เป็นข้าที่ไม่รู้ความพูดในสิ่งที่ไม่เหมาะสมออกไป ท่านอายุมากกว่าข้าย่อมรู้ความมากกว่าข้า ขอท่านได้โปรดให้อภัย อย่าได้โกรธเคืองข้าเลยนะเจ้าคะ” กล่าวจบคุณหนูกู้ก็น้ำตาไหลรินราวกับรู้สึกเสียใจ ท่าทางเปราะบางราวกับจะแตกสลายของสตรีย่อมทำให้บุรุษใจอ่อนได้

            “ข้าน่ะหรือจะกล้าโกรธเคืองเจ้า แม้ข้าจะไม่ได้สัมผัสความรักจากมารดาเช่นเจ้า แต่ข้าก็รู้ดีว่านางอยากให้ข้าดูแลทะนุถนอมเจ้าเช่นที่นางดูแล มิเช่นนั้นคงไม่ส่งจดหมายมาบีบบังคับ เอ่อ...ข้าหมายถึงส่งจดหมายมาขอร้องให้เจ้าอาศัยอยู่ที่จวนตระกูลจางแทนที่จะเป็นจวนราชครูซึ่งเป็นบ้านเดิมของนาง”

            “คุณหนูจางช่างเป็นพี่สาวที่ดียิ่งนัก” หานเฉิงเคอได้โอกาสเยินยอ

            “หานกั๋วกงกล่าวได้ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ เป็นข้าเสียอีกที่เป็นน้องสาวที่แย่นักไม่รู้ความจนทำให้พี่สาวเสียใจ”

            “คุณหนูกู้ ท่านก็อย่าได้ร้องไห้ไปเลย ประเดี๋ยวน้ำชาเค็มหมดเจ้าจะมากล่าวโทษว่าน้ำชาและอาหารในโรงเตี๊ยมจิ่วหมิงรสชาติย่ำแย่ไม่ได้นะ” หานกั๋วกงกล่าวพลางคิดว่างิ้วพี่น้องคู่นี้ช่างน่าขบขันยิ่งนัก ไม่คิดเลยว่าสหายของเขาจะชมชอบการมองสตรีดอกบัวขาวเล่นงิ้ว

            “คิก ๆ การปลอบประโลมสตรีของท่านหานกั๋วกงช่างน่าขบขันยิ่งนัก พี่สาวคิดเช่นนั้นหรือไม่เจ้าคะ” กล่าวจบสตรีที่มีน้ำตาไหลนองหน้าเมื่อครู่ก็หันมาส่งยิ้มให้นางคล้ายกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

            “อับอายคุณชายหานและคุณชายอีกท่านแล้วที่จะต้องมารับรู้เรื่องมิเป็นเรื่องเช่นนี้”

            “เขาคือคุณชายรองเซี่ย” หานเฉิงเคอเอนตัวเข้าไปใกล้นางอีกครั้งก่อนจะป้องปากกล่าวบอกนาง พร้อมกับขยับตัวเล็กน้อย

            ตึง! เสียงคล้ายเท้ากระแทกพื้นทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นางมองบุรุษทั้งสองคนสลับกันไปมาด้วยความสงสัย

            “คงเป็นเสียงของคนข้างห้อง” บนใบหน้าของหานกั๋วกงมีรอยยิ้มเจือจางหลังจากรีบชักเท้าตนกลับมา

            “พวกเขาทำอันใดอยู่กันหรือเจ้าคะพี่ชายเซี่ยเหตุใดถึงทำเสียงดังรบกวนผู้อื่น” กู้ซินอี้หันไปกล่าวกับบุรุษที่เอาแต่นั่งเงียบแทบไม่เอ่ยวาจา

            “เรียกข้าคุณชายเซี่ยจะเหมาะสมกว่านะแม่นาง” เจ้าของนามตอบ นัยน์ตาคมทอดมองสตรีที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างชัดเจน