ตอนที่ 20 พระราชทานสมรส

เถาตงจึงพูดเอาใจองค์เหนือหัวว่า “ทูลฝ่าบาท เป็นเพราะบุตรสาวของใต้เท้าเว่ยถึงวัยออกเรือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ อีกทั้งนางยังมีความเพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและศิลปะทั้งสี่แขนงก็แตกฉาน พิณ หมากล้อม อักษร และวาดภาพล้วนไม่เป็นรองใครในเมืองนี้ กระหม่อมจึงคิดว่านางเหมาะสมกับท่านอ๋องมากที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”

            ฮ่องเต้ได้ฟังก็พยักหน้าพึงพอใจ หันไปมองขุนนางในท้องพระโรงพลางตรัสถามว่า “พวกท่านมีความคิดเห็นเช่นไร” โดยไม่คิดแม้แต่จะเอ่ยถามความคิดเห็นของจิ้งอันโหวผู้มีศักดิ์เป็นท่านตาของเจิ้นเสิ่นอ๋องเลยแม้แต่น้อย หย่งกั๋วกงลอบสบตากับราชครูจิว มุมปากทั้งสองยกขึ้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มด้วยความพึงพอใจที่ฮ่องเต้มองข้ามจิ้งอันโหวไป

            เมื่อเห็นว่าตนได้พ้นภัยแล้ว ขุนนางทั้งหลายจึงเอ่ยขึ้นเป็นเสียงเดียวกันว่า เห็นด้วยกับใต้เท้าเถา ฮ่องเต้หันไปตรัสถามเว่ยเฉิงว่า “แล้วใต้เท้าเว่ยมีความคิดเห็นอย่างไร”

            เว่ยเฉิงพยายามเก็บสีหน้าให้เป็นปกติ ในเมื่อทุกคนลงมติเห็นพ้องกันเช่นนี้แล้วเขายังจะทำอะไรได้อีก ได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ รู้สึกโกรธแค้นเสนาบดีกรมอากรจนอกแทบแตกตาย และก็เข้าใจว่าทำไมเสนาบดีเถาถึงได้เลือกบุตรสาวของตน ก็เพราะเขาเองก็หมายตาองค์ชายรองสุยหวังเหล่ยมาเป็นบุตรเขยเช่นเดียวกัน ถ้าตัดบุตรสาวของเขาไปได้ ตำแหน่งชายารองขององค์ชายรองผู้ซึ่งเหมาะสมที่จะเป็นองค์รัชทายาทที่สุดในบรรดาโอรสของฮ่องเต้ทั้งสามพระองค์ก็ต้องตกเป็นของบุตรสาวของเสนาบดีเถาโดยไร้คู่แข่ง

            เว่ยเฉิงเอ่ยขึ้นคล้ายมีความยินดียิ่ง “เป็นพระมหากรุณาธิคุณพ่ะย่ะค่ะ” เขาเว้นช่วงแล้วกล่าวต่อ “เพียงแต่กระหม่อมคิดว่าจะไม่เร็วเกินไปหน่อยหรือพ่ะย่ะค่ะ พระชายาคนก่อนเพิ่งจะ…” เว่ยเฉิงไม่กล้ากล่าวออกว่าพระชายาของเจิ้นเสิ่นอ๋องคนก่อนที่ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้ไปเมื่อห้าเดือนที่แล้วเพิ่งจะเสียชีวิตไปหมาด ๆ

            “เราไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว หากใต้เท้าเว่ยไม่คัดค้าน เราจะออกราชโองการทันที” ฮ่องเต้ไม่ได้สนใจความเป็นความตายของผู้อื่น เขาแค่ต้องการให้โอรสของตนแต่งงานแล้วรีบมีบุตรในเร็ววัน เพราะโอรสที่เขาห่วงใยที่สุดก็คือสุยอี้เฉิน 

สุยอี้เฉินอาภัพตั้งแต่กำเนิด ถึงฮ่องเต้จะรักองค์ชายใหญ่มากเพียงใดแต่ก็ต้องเอาใจใส่บ้านเมืองเป็นหลัก เพราะคำทำนายของโหราจารย์คนนั้น พระองค์จึงจำเป็นต้องส่งโอรสไปอยู่ไกลถึงชายแดนเหนือ แต่ในใจก็ยังคิดถึงไม่เคยเสื่อมคลาย หากหาพระชายาดี ๆ ให้เขาสักคนได้ เขาก็อยากจะทำ อีกทั้งโรคที่สุยอี้เฉินป่วยไม่ใช่โรคติดต่อ เขาเชื่อว่าบุตรที่เกิดจากสุยอี้เฉินไม่มีทางเป็นเหมือนเขาอย่างแน่นอน

            เว่ยเฉิงได้แต่กัดฟันพูดออกไป “ขอบพระทัยฝ่าบาท” พูดจบยังปรายตามองเสนาบดีเถาด้วยสายตาเย็นเยียบ 

            หลังจากเลิกงานวันนั้นเว่ยเฉิงก็รีบกลับจวนของตนทันที เสิ่นซื่อในอดีตที่เคยมีตำแหน่งเป็นอี๋เหนียงเมื่อแปดปีก่อน แต่หลังจากที่จ้าวฟางหรูถูกขับไล่กลับบ้านเดิมเพราะคบชู้ นางก็ได้เลื่อนขั้นเป็นเว่ยฮูหยินอย่างเต็มตัว งานการในจวนสกุลเว่ยล้วนเป็นนางจัดการทั้งสิ้น

            เสิ่นซื่อเดินออกมารอต้อนรับสามีที่เพิ่งกลับจากทำงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่สามีกลับทำหน้าดำคร่ำเครียดคล้ายคิดไม่ตก

            นางเอ่ยถามเสียงอ้อนว่า “ท่านพี่ ใครบังอาจทำให้ท่านพี่ไม่สบายใจหรือเจ้าคะ”

            ทั้งสองเดินไปยังเรือนหลักของเว่ยเฉิง พอนั่งลงบนเก้าอี้สาวใช้รินน้ำชาเสร็จเขาจึงไล่นางออกไปทันที เขาตอบภรรยาเสียงเครียดว่า “ฮ่องเต้จะพระราชทานสมรสให้กับบุตรสาวของเรา”

            ดวงตานางเปล่งประกายเจิดจ้า ถามว่า “กับองค์ชายรองหรือเจ้าคะ”

            “กับเจิ้นเสิ่นอ๋อง”

            น้ำเสียงของเสิ่นซื่อเริ่มเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นมาทันที “ไม่ได้นะเจ้าคะท่านพี่ ข้าไม่มีทางยอมให้ลูกของเราไปตายเป็นอันขาด”

            “เจ้าอย่าได้เอะอะไป ใครได้ยินเข้าหัวเราจะหลุดออกจากบ่า”

            นางบีบน้ำตา กล่าวออกเสียงอ่อนลงว่า “แต่ท่านพี่ ท่านจะยอมส่งอี๋เอ๋อร์ไปตายหรือเจ้าคะ ท่านก็รู้ว่าเจิ้นเสิ่นอ๋องโหดร้ายเพียงใด” ชื่อเสียงของเขาคือบุรุษป่าเถื่อน และมีดวงกินภรรยา แต่งพระชายามาห้าคนล้วนตายเพราะน้ำมือเขาทั้งหมด แล้วเช่นนี้จะให้นางส่งบุตรสาวเข้าไปในถ้ำที่รู้ว่ามีปีศาจกินคนอาศัยอยู่ได้อย่างไร

            เขากัดกรามแน่นเอ่ยว่า “ใต้เท้าเถาเป็นคนเสนอตัวลูกสาวเรา เขาคงคิดอยากกำจัดอี๋เอ๋อร์ให้พ้นตำแหน่งชายารองขององค์ชายรอง” 

ขุนนางทั้งหลายต่างคาดเดาไปในทิศทางเดียวกันว่าตำแหน่งองค์รัชทายาทต้องเป็นขององค์ชายรองอย่างแน่นอนเพราะเขามีความสามารถโดดเด่นเหนือโอรสองค์ใดของฮ่องเต้ แม้แต่งเข้าเป็นชายารองหรืออนุภรรยา พวกเขาก็เต็มใจยกบุตรสาวให้ ซึ่งตอนนี้มีบุตรสาวของจวนสกุลเว่ยกับสกุลเถาที่มีคะแนนสูสีกัน

            ขณะที่เสิ่นซื่อกำลังร้องไห้ก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าของนางกลายเป็นยินดีทันที “เขาไม่มีทางชนะเราเป็นอันขาด”

            เว่ยเฉิงมองภรรยา ถามว่า “เจ้ามีวิธีหรือ”

            “เจ้าค่ะ” นางยิ้มจาง ๆ กล่าวต่อว่า “ท่านพี่ลืมไปแล้วหรือเจ้าคะว่าท่านยังมีบุตรสาวอีกหนึ่งคน ข้าว่าบุตรคนนี้ของท่านพี่น่าจะเหมาะสมกับท่านอ๋องมากกว่าอี๋เอ๋อร์นะเจ้าคะ” ผ่านไปสองลมหายใจนางจึงกล่าวต่อ “เว่ยซินเหยียนอย่างไรเจ้าคะ” ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมานางคิดหาทางกำจัดเว่ยซินเหยียนให้พ้นจากสกุลเว่ย ถึงแม้นางย้ายไปอยู่กับมารดาแต่หากนางยังไม่แต่งงานก็ยังคงเป็นคนของสกุลเว่ย ไม่คิดเลยว่าใต้เท้าเถาจะหาคนที่เหมาะสมกับเว่ยซินเหยียนได้มากขนาดนี้

            ดวงตาของเว่ยเฉิงวาวโรจน์ เขาลืมไปได้อย่างไรว่ายังมีบุตรีอีกคนหนึ่ง อาจเป็นเพราะเขาไม่เคยคิดว่านางเป็นบุตรสาวของตนจึงไม่ได้สนใจและไม่คิดจะจดจำ อย่าว่าแต่เว่ยเฉิงที่ลืมว่ายังมีบุตรสาวอีกคน แม้แต่คนในเมืองลั่วหยางแห่งนี้ก็ลืมไปแล้วเช่นกัน ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในจวนหลังเก่าของสกุลเว่ยวันนั้นจะอื้อฉาวไปทั่วเมือง แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายปี อีกทั้งจ้าวฟางหรูกับบุตรสาวก็ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว คนจึงลืมเลือนไปจนสิ้น แม้แต่ใต้เท้าเถาก็คงลืมเรื่องนี้ไปแล้วเช่นกัน 

            ในเมื่อเถาตงไม่ได้ระบุว่าเป็นบุตรีคนใด เช่นนั้นเขาก็ไม่ได้หลอกลวงเบื้องสูงแต่อย่างใด

            เว่ยเฉิงแสยะยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ พูดกับภรรยาว่า “ฮูหยินของข้าช่างฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก”

            “มีสามีฉลาด ภรรยาจะโง่เขลาได้อย่างไรเจ้าคะ” เสิ่นซื่อยังพูดประจบสามี

            ทั้งสองหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข ในที่สุดพวกเขาก็หาทางออกให้กับเรื่องนี้ได้อย่างงดงามที่สุด จากนั้นเว่ยเฉิงก็มอบหมายหน้าที่นี้ให้เสิ่นซื่อจัดการทั้งหมด