ตอนที่15 หงายทองตีลังกา

เมื่อนั่งลงเรียบร้อย ลู่เสียนก็จับไปที่กำไลที่ข้อมือ ไม่นานเสียงชายชราก็ไอแค๊ก ๆ ออกมา มีเพียงนางที่ได้ยิน นางจึงไม่ต้องกังวล

“ท่านปู่ข้าพร้อมแล้วเจ้าค่ะ” ลู่เสียนเอ่ยขึ้นในใจ จากนั้นวิญญาณท่านปู่ ที่เป็นบรรพบุรุษ ก็เริ่มบอกว่าให้นางเดินหมากไปในทางใด ท่านราชครูมองวิธีการ เดินหมากของนางอย่างแปลกใจ วิธีการเดินหมากแบบนี้ เหมือนเขาเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

“คุณหนูใหญ่ ท่านเรียนรู้วิธีการเดินหมากมาจากผู้ใด?” ลู่เสียนยกยิ้ม

“ข้าก็เรียนรู้มาจาก บรรพบุรุษตระกูลลู่เจ้าค่ะ” ลู่เสียนตอบออกไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม 

พอเดินหมากไปสักพัก ท่านราชครูก็เริ่มมีเหงื่อผุดออกมา เพราะไม่ว่าเขาจะเดินไปทางไหน ก็ดูเหมือนจะถูกดักทุกทาง แต่ว่าวิธีการเดินหมากเช่นนี้ เหมือนกับคนคนหนึ่ง ที่เป็นคนสอนเขาเดินหมาก

เขาผู้นั้นเสียชีวิตไปนานมากแล้ว แล้วจะมาสอนวิธีการเดินหมากนี้ได้อย่างไร หรือว่าเขาเขียนตำราทิ้งเอาไว้ ไม่น่าจะเป็นไปได้ ถึงจะเรียนจากตำรา ก็ไม่มีทางเดินหมากได้ชาญฉลาดเช่นนี้

ทุกคนจ้องมองหมากบนกระดาน อย่างลุ้นระทึกมีทั้งฝ่ายที่อยากให้นางชนะ และฝ่ายที่อยากให้นางแพ้ ฮ่องเต้ยกชาขึ้นมาเป่าอย่างผ่อนคลาย เพราะเริ่มจะมองเห็นว่า ลู่เสียนต้องชนะอย่างแน่นอน

เหว่ยอ๋องหันไปมองเจียวลู่ เพื่อบ่งบอกว่าชัยชนะใกล้มาถึงแล้ว

“ข้ายอมแพ้!” ท่านราชครูเอ่ยขึ้นมา อย่างยอมจำนน ทำให้ทุกคนในงานถึงตกตะลึง เป็นไปได้อย่างไร ท่านราชครูขอยอมแพ้! 

ลู่เสียนลุกขึ้นโค้งให้ท่านราชครู อย่างให้เกียรติกับคนที่พ่ายแพ้ แต่แล้วเหมือนกับจะมีคน ไม่ยอมรับผลการแข่งขันนี้

“ฝ่าบาทในเมื่อคุณหนูใหญ่ สามารถชนะท่านราชครูได้ กระหม่อมก็อยากวัด ความสามารถของนางเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ” ชายชราผู้เป็นท่านราชครู ด้านการวาดภาพเอ่ยขึ้นมา ฮ่องเต้ถอนใจออกมา

“คุณหนูใหญ่ จะว่าอย่างหากท่านราชครู จะประลองวาดภาพกับเจ้า?”

“ไม่มีปัญหาเพคะ” ลู่เสียนเอ่ยด้วยสีหน้าร่าเริง แต่ภายในใจด่าทอชายชราในใจ “ท่านปู่บรรพบุรุษเรามีใครวาดภาพได้บ้างเจ้าคะ?” ลู่เสียนเอ่ยถามพวกเขาในใจ

“เด็กน้อย เจ้าไม่ต้องกังวลเลย ตระกูลลู่ของพวกเรา ถึงแม้จะไม่ใช่ขุนนางชนชั้นสูง แต่ก็มีความสามารถกันทุกคน มีแต่บิดาเจ้านั่นแหละไม่ได้เรื่อง มีดีอยู่อย่างเดียวคือ มีจิตใจโอบอ้อมอารี พวกเราสร้างเนื้อสร้างตัวจากไม่มีอะไร จนเป็นปึกแผ่นอย่างทุกวันนี้ เพราะความสามารถล้วน ๆ เอาละเจ้าไปจับมือนางวาด เอาให้ไอ้แก่นั่นหงายท้องตายไปเลย”

ลู่เสียนได้คำพูดของบรรพบุรุษ ก็หลุดขำออกมา ก่อนจะเตรียมตัวพับแขนเสื้อขึ้น เพื่อป้องกันไม่ให้เปื้อนหมึก

“ท่านอยากให้ข้าวาดแบบใดเจ้าคะ?” เขาไม่ตอบแต่กลับหันไปพูดกับฝ่าบาท ลู่เสียนถึงกับเอ่ยตำหนิเขาในใจ “ท่านปู่ข้าไม่ชอบชายผู้นี้ นอกจากหงายท้องตายแล้ว ให้เขาตีลังกาตายไปเลยเจ้าค่ะ”

“ฮ่า ๆ ตีลังกาตาย ฮ่า ๆ ข้าชอบ ๆ เจ้าได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้”

“ฝ่าบาทกระหม่อมคิดว่า วาดภาพแคว้นโจวดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้พยักหน้ารับ วิญญาณบรรพบุรุษพอได้ยิน ชายชราหนังเหี่ยวเอ่ยเช่นนั้น ก็นึกโมโห หน่อยแหนะเจ้าลูกเต่า คิดจะกลั่นแกล้งบุตรหลานของข้า 

“ลู่เสียนข้าจะสิงร่างเจ้าชั่วคราว เพราะแบบนี้ข้าจะวาดได้ถนัดกว่า”

“ได้เจ้าค่ะ” พ่อวิญญาณบรรพบุรุษมาสวมร่าง ลู่เสียนก็รู้สึกเหมือนมี สองร่างในร่างเดียว จากนั้นนางก็หยิบพู่กัน มาตวัดวาดไปอย่างพลิ้วไหว ชายชราหันมามองด้วยความตกตกตะลึง ลู่เสียนแอบเบ้ปาก ใกล้แล้วท่านใกล้ได้หง่ายท้องตีลังกาแล้ว รออีกหน่อยเถิด

ทุกคนมองลู่เสียนวาดภาพอย่างตกอยู่ในภวังค์ นางช่างงดงามหาใครเทียบ ท่าทางวาดภาพก็แสนจะมีเสน่ห์ ยามนี้ความรู้สึกของพวกเขาทุกคน คล้ายนั่งชมเทพเซียนกำลังวาดภาพ อยู่กลางทุ่งหญ้า

แต่แล้วทุกคนก็ต้องตื่นจากภวังค์ เมื่อมีเสียงบางอย่างตกลงมากระแทกพื้นดังเพล้ง! 

เป็นไทเฮาที่เริ่มหมดความอดทน นอกจากจะไม่ได้ทำให้นางอับอาย ยังต้องมาทนดูนางแสดงความสามารถ มันน่าเจ็บใจนัก!

“เสร็จแล้วเพคะ” ลู่เสียนเอ่ยขึ้นเมื่อวาดรูปเสร็จ เป็นอีกครั้งที่ชายชรา ต้องหันมามองอย่างตกใจ นางวาดเสร็จได้รวดเร็วเพียงนี้เชียวหรือ แต่ว่าวาดเสร็จก็ใช่ว่าจะวาดได้ดี ฮ่องเต้ลุกออกมาจากพระที่นั่ง เพื่อจะเดินมาดูด้วยตาตนเอง

“คุณหนูใหญ่ นี่มัน!” ฮ่องเต้ถึงกับตกตะลึง ตื่นเต้นด้วยความดีใจ ภาพเมืองแคว้นโจว ที่เขาใฝ่ฝันอยากจะได้ ไม่คาดคิดว่ามันจะมาอยู่ตรงหน้า ฮ่องเต้กายสั่นระริกด้วยความดีใจ 

ชายชรารีบเดินมาดู เพราะเห็นท่าทางของฮ่องเต้ นี่มัน! นี่มัน! เป็นไปได้อย่างไร! ลายพู่กันเช่นนี้เป็นใครไปไม่นอกจาก เขามาเกิดใหม่ในร่างของนาง

“อาจารย์! ศิษย์โง่เขลาเบาปัญญา โปรดยกโทษให้ศิษย์ผู้โง่เขลา คนนี้ด้วย” ท่านราชครูผู้แก่ชราคุกเข่าให้นางอย่างไม่อายใคร

“นั่น! ท่านราชครูทำอะไร เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ” เสนาบดีผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น อย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง

ลู่เสียนเองก็งงจนทำตัวไม่ถูก หนักกว่าหงายท้องตีลังกา คือมาคุกเข่าให้นางนี่แหละ เสียงหัวเราะของบรรพบุรุษ ดังออกมาอย่างสะใจ สมน้ำหน้าเจ้าลูกเต่าหนังเหี่ยว 

“เป็นภาพวาดที่ประเมินค่าไม่ไม่ได้จริง ๆ ตั้งแต่เราเกิดมา เป็นสิ่งแรกที่ทำให้เราดีใจได้มากขนาดนี้ ลู่เสียนเจ้าอยากได้สิ่งใด เป็นการตอบแทน” พอฮ่องเต้เอ่ยถามเช่นนี้ ทุกคนก็กลั้นใจ รอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ 

ลู่เสียนหันไปมองบิดา เพราะนางก็ไม่รู้ว่าอยากได้อะไร ลู่เฉิงจึงเอ่ยขึ้นมาแทน

“ทูลฝ่าบาท อย่าได้ทรงกังวลพระทัยเลยพ่ะย่ะค่ะ ภาพวาดนี้ถือว่านางวาด ให้เป็นของขวัญที่นางได้มาเยือนวังหลวงเป็นแรก ดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ดี! ถ้าเช่นนั้นเราจะให้นางเข้าวังบ่อยขึ้น”

“ห้ะ….” ลู่เฉิงไม่คิดว่าพระองค์จะเข้าใจไปอีกแบบ เขาหันไปยิ้มเจือนให้ลู่เสียน 

“ฝ่าบาท นางคงมาวังหลวงบ่อย ๆ ไม่ได้ เพราะนางมีงานมากมายให้จัดการพ่ะย่ะค่ะ”

“ฮ่า ๆ ข้าก็พูดไปอย่างนั้นเอง คุณหนูใหญ่ขอบใจเจ้ามากนะ วันนี้เราได้เปิดหูเปิดตาแล้ว”