พบเจอเรื่องไม่คาดคิด

“เส้นทางที่หม่อมฉันกับผู้ติดตาม กำลังจะเดินเท้าเข้าไปในป่า เป็นเส้นทางที่ยากลำบากยิ่งนัก ท่านอ๋องทรงแน่ใจแล้วหรือเพคะที่จะตามไปส่ง”

           ลี่เซียนที่ไม่ได้รู้สึกยินดี กับการที่อ๋องหนานจะตามไปส่งนางถึงที่พักของท่านอาจารย์  จึงได้บอกความจริงออกไปตามตรงว่า ตนเองกับผู้ติดตามจะเดินเท้าเข้าไปในป่าลึก ที่มีเส้นทางยากลำบากรออยู่  ทั้งยังคาดหวังให้อ๋องหนานกงชิง เปลี่ยนใจ และเดินทางกลับเมืองหลวงไปเสียตอนนี้

           “สตรีตัวเล็ก ๆ ยังไม่หวั่นเกรงต่อความยากลำบากในป่าใหญ่  เหตุใดข้าที่เป็นบุรุษอกสามศอก ซึ่งได้ผ่านความลำบากมาก็มาก จึงต้องเกรงกลัวความยากลำบากในครั้งนี้ด้วยเล่า”

           อ๋องหนานหยุดยืนต่อหน้าลี่เซียน แล้วก้มใบหน้าลงพูดคุยใกล้ ๆ ใบหูขาวผ่อง ที่ไรผมถูกเก็บรวบเปิดเปลือยออกให้เห็นเต็ม ๆ ตา ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขา เป่ารดข้างหูของนางอย่างตั้งใจ 

           ลี่เซียนรู้สึกขนลุกแปลก ๆ จึงโน้มตัวถอยหลังออกห่าง ๆ มุมปากของบุรุษหน้าหนาอมยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ที่ได้กลั่นแกล้งสตรีตัวน้อย ที่กำลังทำท่าทางรังเกียจเขาเสียเต็มประดา

           “หม่อมฉันขอบพระทัยที่ท่านอ๋องทรงมีเมตตา  และเห็นแก่ความทุกข์ใจของท่านพ่อท่านแม่ แต่หม่อมฉันไปกับผู้ติดตามเพียงลำพังได้จริง ๆ เพคะ ไม่อยากรบกวนท่านอ๋องให้ท่านเสื่อมเสียเกียรติไปมากกว่านี้  เพราะเรื่องที่ผ่านมาหม่อมฉันก็ละอายแก่ใจยิ่งนัก”

           โจวลี่เซียนเอ่ยออกมาอย่างตรงไปตรงมา  นางไม่อยากรบกวนอ๋องหนาน ให้ผู้คนเก็บเอาไปพูดนินทาว่าร้ายพระองค์ดังเช่นกาลก่อนอีก ในเมื่อยามนี้นางสำนึกในความผิดแล้ว จึงขอหลีกเลี่ยงคำนินทาทั้งปวง ที่จะเกิดขึ้นกับท่านอ๋องและตัวนางเอง

           “เจ้าไม่ต้องคิดอันใดให้มาก ข้าบอกว่าจะไปส่งก็คือไปส่ง ไม่ต้องคัดค้านอะไรอีกแล้ว แล้วจงรีบเอาผ้าปิดบังใบหน้าของเจ้าไว้เช่นเดิมเสียเถิด ถ้ากินอาหารเช้าอิ่มแล้ว”

           อ๋องหนานกงชิง ไม่รับฟังคำอธิบายยาวเหยียด ที่โจวลี่เซียนใช้พูดคัดค้านปฏิเสธ ไม่ให้เขาตามไปส่งถึงที่พักของหมอเทวดา  ทั้งยังกล่าวเตือนให้นางรีบสวมผ้าปิดบังใบหน้าเอาไว้  ก่อนที่จะเกิดปัญหาตามมาอีกครั้ง

           ท่านอ๋องรู้จักกับหมอเทวดา ไท่จงเสียน เป็นอย่างดี เพราะหมอเทวดาเป็นสหายสนิทของฮ่องเต้หนานเจ๋อติง  เช่นเดียวกับราชครูโจว ที่เป็นสหายสนิทของฮ่องเต้มาตั้งแต่เยาว์วัย 

           บุรุษทั้งสามคน เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์เดียวกัน ที่ศึกษาร่ำเรียนวิชาต่าง ๆ มาด้วยกันตั้งแต่ยังเล็ก  เมื่อเติบใหญ่จึงได้แยกกันไปศึกษาเล่าเรียน ตามความชอบและความถนัดของแต่ละคน

           “ตามแต่พระทัยเถิดเพคะ แล้วอย่ามาโวยวายบ่นหม่อมฉันทีหลังก็พอ”

           ในเมื่อยืนยันขนาดนั้น ลี่เซียนก็ขี้เกียจจะพูดคัดค้านอันใดอีกแล้ว แต่ก็ยังมิวายเอ่ยเหน็บแนมค่อนขอด ออกไปสักเล็กน้อย  เพราะนึกหมั่นไส้ใบหน้าคมสัน แต่มีแววตาหยิ่งผยองนั้นเสียเต็มประดา  และบางครั้งก็แลดูกรุ้มกริ่มแปลก ๆ จนไม่น่าไว้วางใจ

           “หึหึ  ใครกันแน่ที่จะบ่นเรื่องเส้นทางยากลำบาก”

           มุมปากหยักอมยิ้มออกมาเล็กน้อย เหมือนคนที่ไม่คุ้นเคยต่อการแสดงอารมณ์ดีใจออกมา แววตาที่เคยเฉยชาอยู่เป็นนิจ บัดนี้ทอประกายอบอุ่นออกมาเล็กน้อย แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้นเขาก็รีบเก็บอาการ แล้วกลับไปเฉยชาเฉกเช่นเดิม

           องครักษ์คนสนิทได้แต่ส่ายหัวไปมา  อย่างอิดหนาระอาใจที่เจ้านายของตนช่างถือทิฐิยิ่งนัก ทั้ง ๆ ที่ก่อนที่จะเดินทางตามมานั้น อ๋องหนานใช้งานเขาสืบหาข่าวของสตรีตรงหน้าอย่างกับม้าศึก แทบไม่ได้กินไม่ได้นอน จนกว่าจะหาข่าวได้ว่าคุณหนูโจวเดินทางไปที่ใด

           องครักษ์ฟานจง ต้องเข้าไปอ้อนวอนถามไถ่เอาจากโจวสืออี้ พี่ชายของโจวลี่เซียน ที่เป็นสหายสนิทของเขาคนหนึ่ง ในครั้งแรกเจ้าเพื่อนสนิทคนนั้น ก็ไม่ยอมพูดหรือให้ข้อมูลใด ๆ จนเขาต้องเอาใบหน้าทรุดโทรมใกล้ตายไปให้เห็น โจวสืออี้จึงยอมให้ข้อมูลมา

           เมื่อทุกคนพร้อมแล้วคณะเดินทางที่แต่เดิมมีเพียง 3 คน  เวลานี้ก็เพิ่มเข้ามาเป็น 5 คน ลี่เซียนมีสัมภาระไม่เยอะ มีเพียงห่อผ้าห่อเดียว ที่สะพายหลังเอาไว้  และอาวุธดาบ กับธนูที่นางนำติดตัวมาด้วย นอกเหนือจากมีดสั้นที่พกติดกายอยู่เป็นประจำ

           “เอาห่อผ้าของเจ้ามาสิข้าจะช่วยถือ  เพราะมือของข้าว่างมากเกินไป”

           ท่านอ๋องที่ชำเลืองมองสตรีตัวเล็ก ๆ สะพายห่อผ้าไว้บนหลัง ทั้งยังมีอาวุธครบครัน ที่สะพายพาดบ่าบอบบางของนางอยู่  จึงนึกเป็นห่วงกลัวจะสะดุดล้มเป็นอันตรายได้ 

           “ดีเหมือนกัน  ขอบพระทัยนะเพคะ ทรงมีน้ำใจไม่น้อย” 

           ตอนแรกลี่เซียนตั้งใจจะปฏิเสธความช่วยเหลือ  เพราะไม่อยากพูดคุยกับบุรุษที่ทำนางเสียใจมานานหลายปี  แต่พอเห็นใบหน้าเฉยชาหยิ่งผยองนั้น ก็นึกหมั่นไส้ขึ้นมาทันที

           จึงได้ถือโอกาสนี้ใช้งานผู้สูงศักดิ์สักหน่อย คงจะรู้สึกดีไม่น้อย มุมปากสวยแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย อย่างสาแก่ใจในความคิดของตนเอง

           ‘มีเชื้อพระวงศ์มาถือของให้ก็ดีเช่นกัน ข้าเลยดูงดงามขึ้นมาอีกเท่าตัว’

           ยามเหม่า (05:00-07:00) คณะเดินทางได้เดินเท้าเข้าไปในป่า ที่ยังคงความอุดมสมบูรณ์อยู่มาก ลี่เซียนกวาดสายตามองบรรยากาศรอบ ๆ ป่าไม้ ด้วยความรู้สึกตื่นเต้น และสดชื่น เพราะในชีวิตนี้นางเพิ่งเคยมีโอกาสได้เดินป่าสักครั้ง 

           กลุ่มของลี่เซียนเดินเข้าไปในป่าลึก มาร่วม ๆ 1 ชั่วยามแล้ว เมื่อถึงจุดที่อยู่ใกล้ ๆ กับเหวลึกที่อันตราย ทุกคนในกลุ่มเดินทางต่างได้ยินเสียงของอาวุธ ดังกระทบกันอยู่ไม่ไกล  จึงได้หยุดเดินแล้วหาที่หลบซ่อนตัว ตามสัญญาณมือที่อ๋องหนานกงชิงส่งสัญญาณมาให้

           เคร้ง เคร้ง เคร้ง!!

           “ลี่เซียนเจ้ามาหลบอยู่ข้าง ๆ ข้า  จะได้มองเห็นเหตุการณ์ได้ชัดเจน”

           น้ำเสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้น จากบุรุษที่ตั้งใจเอาปากไปใกล้ ๆ กับใบหู ของสตรีที่มีกลิ่นกายหอมกรุ่น จนเขาต้องละทิ้งอาการเมินเฉย ที่พยายามปั้นแต่งมาตั้งแต่เช้ามืด

            “ตรงนี้ก็มองเห็นเพคะ ท่านอ๋องอย่าพึ่งพูดคุยรอดูเหตุการณ์ก่อนสักครู่ แล้วขยับออกห่าง ๆ หม่อมฉันด้วย”

           น้ำเสียงดุดันส่งไปให้บุรุษหน้านิ่ง ที่ขยับตัวบดเบียดเข้ามาใกล้ ๆร่างอรชรอวบอิ่ม  ทั้งยังมากระซิบข้าง ๆ ใบหูนางอย่างผิดแผกแปลกไป

           ทันใดนั้นกลุ่มบุคคลที่มีจำนวน 6 คน ที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดเลือดสาด ก็ได้เคลื่อนกายเข้ามาอยู่ในระยะสายตา ของคนทั้ง 5 ที่หลบซ่อนตัวอยู่ ตั้งแต่ได้ยินเสียงกระทบกันของอาวุธแล้ว

       ภาพที่ทุกคนเห็นคือกลุ่มคนชุดดำ 4 คน ที่แต่งกายคล้ายนักฆ่าเช่นเดียวกัน กำลังไล่ฟาดฟัน บุรุษหนุ่มที่แต่งกายคล้ายผู้สูงศักดิ์ และบุรุษอีกคนที่แต่งกายคล้ายองครักษ์ในวังหลวง

       “องค์ชายใหญ่!!!”

        ฟานจงหลุดปากส่งเสียงออกมา ดีที่เขาไม่ได้ตะโกนเสียงดังออกไป จนกลุ่มคนร้ายได้ยิน  ทุกคนต่างตกใจกับภาพตรงหน้าที่พบเห็น  เมื่อได้รู้ว่าใครกำลังถูกผู้ร้ายรุมทำร้าย จนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด

        โจวลี่เซียนส่งสายตาให้อ๋องหนานกงชิง เข้าไปช่วยเหลือหลานชายของเขา ส่วนนางของหลบดูเหตุการณ์ต่ออีกสักครู่ หากมีเหตุการณ์คับขัน จึงจะออกไปช่วยเหลืออีกแรง

        เคร้ง เคร้ง เคร้ง!!

       อ๋องหนาน กับองครักษ์ฟานจง พุ่งตัวออกจากที่หลบซ่อนทันที เพื่อเข้าไปช่วยเหลือหลานชายคนโตของเขา