รักหรือว่าร้าย ตอนที่ 4

ร่างบอบบางทอดนั่งบนที่นอนอย่างหมดอาลัย พร้อมกับยกมือขึ้นมานับนิ้วตามจำนวนวันเธอเริ่มมีความผิดปกติ หญิงสาวถึงกับต้องกุมขมับและหงายหลังนอนบอนที่นอนกว้างอย่างเคร่งเครียด เลยมาแล้ว...มันเลยมาหลายวันแล้วเดือนนี้ประจำเดือนของเธอยังไม่มาเลย

“ไม่หรอก...เป็นไปไม่ได้ ฉันต้องไม่ท้อง” น้ำเสียงเบาหวิวพร่ำบ่นกับตัวเองพึมพำ ถึงเรื่องที่ทำให้เครียดและหนักใจจนใครๆ ก็จับอาการได้ เธอสะเพร่าไม่น่าเลินเล่อเลยตอนนั้นน่าจะหายาคุมฉุกเฉินกินเสีย จะได้ป้องกันตัวเองในระดับหนึ่ง แต่เพราะมัวแต่เคียดแค้นชิงชังเขาจึงลืมเรื่องนี้ไปสนิท มานึกได้อีกทีเมื่อพบว่าประจำเดือนมันไม่มาเมื่อถึงเวลาของมัน และเธอ...ใจไม่กล้าพอจะตรวจหาความจริงด้วย      

“ไอ้บ้า...ไอ้คนบ้าเลวที่สุดสร้างปัญหาไว้ให้ฉันแล้วตัวเองแล้วก็ทิ้งไปสุขสบายอยู่คนเดียวทุกที”

น้ำตาไหลลงทางหางตาเมื่อมโนความคิดบินไปถึงตัวต้นเหตุ เวรกรรมอะไรของเธอกันนะถึงได้ถูกเขาตามรังควานให้ชีวิตมีแต่ความทุกข์ตรมอยู่ร่ำไป ถ้าเกิดเรื่องที่กำลังกังวลเป็นเรื่องจริงเธอจะทำยังไงต่อไปดี จะเอาไว้สักวันเรื่องก็ต้องแดงขึ้นมาคนที่เสียใจคงไม่พ้นบิดาและมารดาที่ต้องอับอายขายขี้หน้าชาวบ้านซ้ำแล้วซ้ำอีก ถ้าจะเอาออก...

“ไม่...ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่ได้ท้องหรอก ไม่ได้ท้องแน่ๆ” ร่างเล็กตะแคงพลิกตัวมาด้านข้างแล้วคู้งออย่างอับจนหนทาง ตอนนี้สิ่งแรกที่เธอควรจะทำคือตรวจให้รู้แน่ชัดว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่ จากนั้นค่อยหาวิธีแก้ไขคงทัน เพราะถ้าขืนปล่อยไว้อย่างนี้มันก็มีแต่เสียกับเสียเท่านั้นเอง

มือสองข้างถูกำเข้าหากันแน่น ความเครียดความทุกข์ทั้งหลายมันแน่จุกอกจนใจแทบระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ พานนึกเกลียดศิลาภินจับใจ เพราะเขาแท้ๆ ที่มาซ้ำตราบาปไว้ให้เธอจนเกิดปัญหาหนักอึ้งเช่นนี้ขึ้น และเป็นเขาอีกนั่นแหละที่ทิ้งให้เธอต้องเผชิญกับมันอย่างเดียวดายเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

 เกลียด...สมองมันบอกอย่างนั้น แต่ใจ...ก็ยังคอยแต่จะร่ำหา เมื่อไหร่นะเธอถึงจะสามารถหลุดพ้นจากวงโคจรห้วงเหวอันมืดมนนี้เสียที ทุกครั้งที่นึกถึงมันเจ็บแทบขาดใจ ทรมานเหมือนจะสิ้นลม หรือจะต้องอยู่อย่างตายทั้งเป็นอย่างนี้ไปตลอดกาลกันนะ

เช้าในอีกสองวันต่อมากันต์ศิตางค์ก็ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ที่จะไปตรวจหาสาเหตุแห่งความเครียด เธอเลือกที่จะเข้าไปในตัวเมืองหาหมอเฉพาะทางเพื่อให้จได้รู้ผลกระจ่างชัด

 ถ้าถามว่าทำไมไม่ซื้ออุปกรณ์มาตรวจเองล่ะสะดวก ง่าย และเสี่ยงต่อการมีคนมาพบเห็นน้อยกว่ากันเยอะ นั่นเพราะเธอเองยังไม่มีความแน่ใจเหมือนกัน เธออาจจะตั้งครรภ์จริงๆ หรืออาจเป็นโรคอื่นที่อันตรายกว่า การได้ตรวจด้วยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่มีเครื่องไม้เครื่องมือครบครันย่อมเป็นการดีต่อสุขภาพของตัวเธอเอง

หญิงสาวเดินลงจากรถและหยิบแว่นดำขึ้นมาสวมเพื่ออำพรางตัวเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าคลินิกสูติแห่งหนึ่ง และบอกอาการเบื้องต้นแก่เจ้าหน้าที่ และมานั่งรอพบคุณหมอตามคิวที่ตัวเองได้

 ตลอดเวลาที่ต้องนั่งนับวินาทีรอใจสาวเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ความกลัวเข้าครอบงำจนหน้ามืดตาลายไปหมด พร่ำคิดแต่ว่าถ้าเกิดท้องขึ้นมาจริงๆ เธอจะหาทางออกให้กับตัวเองยังไงดี ผู้ป่วยคนแล้วคนเล่าเดินเข้าพบนายแพทย์ตามลำดับคิวและมันใกล้ถึงเวลาของเธอเข้ามาทุกทีๆ

                                   

 “งานทางนี้เรียบร้อยดีแล้วผมก็ฝากบริษัทไว้กับทุกคนด้วยนะ ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทร.บอกได้เลยผมจะรีบกลับมาทันที” ศิลาภินยิ้มให้กับทุกคนหลังจากการประชุมเครียดผ่านพ้นไปด้วยดี เขาต้องรีบกลับมาที่บริษัทเป็นการด่วนเมื่อทางนี้มีปัญหาเรื่องออเดอร์ที่สั่งไปลงยังสถานที่ตกแต่งแห่งหนึ่งเกิดไม่ตรงตามความต้องการของลูกค้า

และของทั้งหมดพวกเขาก็สั่งมาจากโรงงานผลิตขึ้นมาเป็นพิเศษดังนั้นจึงส่งกลับคืนไม่ได้ ลูกค้าก็ไม่เอา ของก็คืนไม่ได้ แน่นอนว่าทำให้พนักงานทุกคนประสบปัญหาอย่างหนักถึงขนาดต้องตามตัวเจ้าของบริษัทที่ติดงานอยู่ต่างจังหวัดกลับมาดูแลแก้ไขด่วน

และทุกอย่างก็เป็นไปตามที่คาดหวัง ศิลาภินสามารถหาวิธีการเกลี้ยกล่อมทั้งสองฝ่ายให้อะลุ่มอล่วยแก่เขาได้ สำเร็จ โรงงานที่ผลิตจึงรับสินค้ากลับไปแก้ไขนิดหน่อย เพื่อให้ตรงใจลูกค้ามากที่สุด ทางด้านเจ้าของโครงการที่พวกเขารับงานตกแต่งมาก็ตกลงที่จะยืดเวลาออกไปจนกว่าทุกอย่างจะลงตัว งานนี้พวกเขาได้กำไรน้อยนิดแต่ก็ดีกว่าขาดทุนเข้าเนื้อ และชื่อเสียงก็พานจะเสียไปด้วย

“ขอบคุณคุรธีร์มากกว่าที่อุตส่าห์กลับมาช่วย ไม่งั้นพวกเราคงแย่แน่ๆ เลยค่ะ ทั้งคุณประวิทย์ทั้งเจ้าของโครงการปฏิเสธพวกเราทุกทางเลย ขวัญแทบจะร้องไห้อยู่แล้วนะคะโชคดีที่คุณธีร์มาช่วยออกหน้า”

“ไม่เป็นไรหรอกนี่ก็บริษัทของผม เราก็เหมือนพี่น้องเพื่อนฝูงที่ทำงานร่วมกันผมไม่เคยคิดว่าพวกคุณคือลูกจ้างและผมเป็นเจ้านายเลยนะ มีอะไรเราก็ต้องปรึกษากันคอยช่วยเหลือกันสิเพราะทุกคนก็เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ ถ้าขาดใครคนใดคนหนึ่งไปมันก็คงเติบโตได้ไม่สมบูรณ์แบบจริงไหม”

 “เออ...แล้วนี่คุณธีร์จะกลับเชียงใหม่เลยไหมคะ”

“กลับเลยครับงานทางโน้นก็เร่งมาก ผมจองตั๋วเครื่องบินเอาไว้แล้วอีกเดี๋ยวว่าจะออกไปซื้อของนิดหน่อยแล้วจะเลยไปสนามบินเลย”

“เดินทางปลอดภัยนะคะคุณธีร์ และขอให้งานเสร็จเร็วๆ ด้วยค่ะพวกเราทางนี้คอยคุณธีร์กลับมานะคะ”

“ครับ...ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มในชุดกางเกงแสล็กสีดำเสื้อยืดสีฟ้าอ่อนธรรมดาสวมทับด้วยสูทลำลองสีดำเข้มเดียวกับกางเกงบอกลาทุกคนเพื่อไปสานต่องานที่ค้างอยู่

เมื่อล่ำลากันเสร็จเรียบร้อยเขาก็ขับรถออกจากบริษัทของตัวเอง ใจจริงๆ อยากกลับไปบ้านพ่อตาแม่ยายซักเดี๋ยวแต่ด้วยงานช่างรัดตัวเหนียวแน่นเหลือเกินเขาจึงปลีกเวลาไม่ได้มากขนาดนั้น ศิลาภินขับรถเรื่อยตามท้องถนนในตัวเมืองของจังหวัดเพื่อมุ่งตรงไปยังสนามบิน สายตาเขากวาดมองสองข้ามทางตามปกติแก้ความเบื่อหน่ายกับรถจำนวนมากที่เคลื่อนตัวอยู่ด้านหน้าของเขา

สภาพการจราจรวันนี้ค่อนข้างแออัดพอสมควร และข้างหน้าก็เป็นสี่แยกไฟแดงเสียด้วย ชายหนุ่มจอดรถนิ่งอยู่กับที่ด้วยความหงุดหงิดเมื่อไฟแดงดีดขึ้น เขาถอนหายใจ เบื่อหน่ายกับการเดินทางเสียเหลือเกินไม่มันทันกับใจเขาเอาเสียเลย สายตาพลางกวาดมองไปยังห้างร้านต่างๆ ที่อยู่เรียงรายเป็นแนวทอดยาวตามสองฝั่งถนน

จนไปหยุดมองยังที่คลินิกสูตินรีเวชที่คุ้นเคย คนเข้ามาใช้บริการที่นี่ยังหนาตาเหมือนเดิม ตอนที่ฉัตรชฎาตั้งครรภ์ก็มาให้หมอท่านนี้ดูแลเหมือนกัน เห็นแล้วให้คิดถึงวันเก่าๆ ที่เขาเคยดูแลเธอมาตลอดจนกระทั่งวันที่จากไป

“เอ๊ะ...นั่นมัน...”

 ชายหนุ่มอุทานเสียงเบาหวิวเมื่อสายตาคมปะทะกับร่างของใครคนหนึ่งผ่านกระจกใสโปร่ง เธอกำลังเดินออกมาจากห้องตรวจ และมาหยุดอยู่ที่เคาส์เตอร์เขียนอะไรบางอย่างแล้วรับถุงซึ่งคาดว่าน่าจะบรรจุยาจากผู้ช่วยแพทย์ และกำลังจะเดินออกจากคลินิกแห่งนั้น                                       

เธอสวมใส่เสื้อแขนยาวกางเกงขายาวแถมสวมแว่นดำทับคล้ายไม่อยากให้ใครจดจำรูปพรรณสัณฐานของตัวเอง แถมยังทำท่าก้มๆ เงยๆ เหมือนจะหาช่องทางหลบหลีกผู้คนนั่นอีก          

“จีนัส...”