เหตุเกิดจากความหึง ตอนที่ 6

หญิงสาวหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมกายทีละชิ้นๆ ร่องรอยและคราบราคะยังไม่เลือนหายราวกับฝันร้ายที่ตราตรึงให้เธอตระหนักถึงการถูกดูครั้งนี้ไว้อีกนานแสนนาน หญิงสาวยกมือปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนจะหันไปเห็นหมวกปีกกว้างใบหนึ่งแขวนเอาไว้ตรงหัวมุมห้อง เธอรีบดึงมันออกแล้วรวบผมที่สยายรุ่ยร่ายให้เป็นปมหมวดเก็บแล้วสวมทับด้วยหมวกใบนั้น ก่อนจะเดินออกจากกระท่อม

ยายหนุ่มยังยืนรอเธออยู่ด้านล่าง เขาดูเคร่งเครียดปากคาบบุหรี่และดูดเอาควันสีขาวเข้าปอดหนักๆ แล้วพ่นมันออกมา ทันทีที่เขาเห็นเธอ ศิลาภินเดินตรงมาที่บันไดหวังจะช่วยประคองตัวหญิงสาว

“ไม่ต้อง!! อย่ามาแตะต้องฉันศิลาภิน...ต่อไปนี้ให้รู้เอาไว้เลยนะว่า คุณกับฉัน...เราขาดกันไม่ต้องมาข้องเกี่ยวกันอีก”

“จีนัส...เดี๋ยวสิพี่ขอโทษ โธ่...อย่าทำแบบนี้กับพี่สิ” ชายหนุ่มรีบเดินตามหญิงสาวที่กระโดดลงบันไดแล้ววิ่งแกมเดินออกไปจากบริเวณกระท่อม เขารู้ว่าสร้างความร้าวระบมไว้ในตัวเธอถ้าขืนหญิงสาวยังดื้อรั้นไม่ระวังตัวเช่นนี้เขากลัวว่าเธออาจมีอาการอักเสบตามมาทีหลัง                              

ภายในใจที่สับสนขุ่นมัวและสำนึกในการกระทำ ศิลาภินยังรู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อยที่กันต์ศิตางค์ยังคงเป็นคนเดิมของเขา เธอไม่ได้พลาดท่าเสียทีให้ใครนับตั้งแต่การเลิกรากันเมื่อสี่ปีก่อน

 ด้วยความเป็นผู้ชายแม้จะไม่เจนจัดเรื่องอย่างว่าแต่ความยากลำบากในการเดินหน้ายามที่เขารักเธอ มันเหมือนตอนที่หญิงสาวตกเป็นของเขาครั้งแรกไม่มีผิด จะแตกต่างตรงที่ไม่มีม่านบางๆ กั้นขวางอยู่เท่านั้นเอง

จากที่เคยระแวงว่าเธออาจเกินเลยกับกิตติธัชมาบ้างซึ่งเขาก็ไม่ได้นึกรังเกียจ แต่พอมาได้รับรู้อย่างนี้มันทำให้เขายิ่งทั้งรักทั้งหลงเธอมากเข้าไปอีก ความรักหนอทำไมมีแต่ขวากหนามโรยทางเอาไว้ ไม่ได้เป็นกลีบกุหลาบหอมหวนดังเช่นคนอื่นๆ เขาบ้าง

“จีนัส...เดินค่อยๆ สิพี่ไม่ตามก็ได้”

“เรื่องของฉัน...ฉันไม่ได้บอกให้ตาม ไปให้พ้น!!”

“พี่เป็นห่วงพี่กลัวเธอไม่สบาย”

“ฉันอยากตายด้วยซ้ำ...มันคงดีไม่น้อยถ้าคนที่ตายเป็นฉันไม่ใช่ฉัตรชฎา...” หญิงสาวเค้นเสียงตวาดปนสะอื้นย้อนใส่เขา

ใช่...ถ้ากลับเป็นเธอที่จากโลกใบนี้ไปไม่ใช่ฉัตรชฎาคงดีไม่น้อย จะได้ไม่ต้องมาทนทุกข์ทรมานกับความรู้สึกของตัวเองแถมยังต้องมาโยนย่ำยีให้เจ็บช้ำน้ำใจกันอีก หากอยาจะหลุดจากตรงนี้ไปคงมีแต่ความตายเท่านั้นจะช่วยให้เธอรอดพ้นไปได้                                                                        

“จีนัสโอเคๆ พี่หยุดแล้วไม่ตามแล้ว เดินค่อยๆ สิหรือไม่ก็กลับบ้านไปด้วยกันเลยจะได้พักผ่อน...นะ”      

“ฝันไปเถอะ!...” หญิงสาวตอกกลับเสียงดังแต่ยังสั่นเครือเธอไม่ยอมหยุดเดิน ยังพาตัวเองมุ่งไปยังทางออกจากสวนแห่งนี้ ประจวบเหมาะกับเป็นช่วงเวลาที่คนงานกำลังเริ่มทยอยรับประทานอาหารเสร็จและกลับมาทำงาน

 ศิลาภินจึงต้องระงับกิริยาของตัวเองไม่ให้เป็นที่สังเกตสงสัย เขาไม่ได้กลัวตัวเองจะโดนประณาม หรือพ่อตาจะจับได้แล้วอาจถูกยิงทิ้ง แต่ด้วยไม่อยากให้หญิงสาวถูกมองในแง่ลบจนเสื่อมเสียชื่อเสียงต่างหากเล่าถึงได้พยายามทำตัวให้เป็นปกติ

 แต่กันต์ศิตางค์สิวิ่งไปร้องไห้ไปอย่างนั้น น่ากลัวเหลือเกินว่าใครสงสัยเอาได้เนื่องจากมีแต่เธอกับเขาเท่านั้นที่ยังอยู่ในสวน ตอนที่ทุกคนไปพักเที่ยงกันหมด

ชายหนุ่มหยุดและยืนเท้าสะเอวสีหน้าเคร่งเครียดอยู่กับที่ แต่สายตาไม่ได้ละยากร่างอรชรที่ห่างจากเขาไปทุกทีๆ อยากปลอบแต่ทำไม่ได้อยากไถ่โทษแต่เธอก็ไม่ต้องการ มันเจ็บจริงๆ กับความเห็นแก่ตัวชั่ววูบแล้วต้องมานั่งเสียอกเสียใจเหมือนคนเป็นบ้าเช่นนี้มันไม่ได้คุ้มกันเลย

ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้มยิ่งแลเห็นพ่อตาที่เพิ่งตามคนงานเข้ามาในแปลงผักเดินตรงดิ่งไปที่กันต์ศิตางค์เขายิ่งใจหาย ไม่ได้กลัวว่าชนชาติจะรู้แล้วเขาต้องรับผิดชอบ กลัวว่าพอรู้เข้าแล้วยิ่งจะผลักไสไม่นับญาติกับเขาอีกตลอดชีวิตต่างหาก การถูกเกลียด...เป็นสิ่งเดียวที่ใจมันกลัวและยากจะยอมรับมากที่สุด