เหตุเกิดจากความหึง ตอนที่ 8

“จีนัสเป็นอะไรลูก...ทำไมหน้าตาแดงมอมแมมแบบนั้น ร้องไห้มาเหรอ” ชนชาติที่เดินเข้าหาบุตรสาวด้วยเห็นความผิดปกติเมื่อกันต์ศิตางค์มีท่าทีลนลานคล้ายหนีอะไรบางอย่าง         

“เปล่า...เปล่าค่ะคุณพ่อหนูร้อนค่ะเลยเอาน้ำลูบหน้า คงเช็ดแรงไปหน่อยหน้าเลยแดง”

“อ๋อ...อืม...แล้วนี่เห็นตาธีร์ไหม สงสัยเข้ามาตามพ่อแล้วหาไม่เจอเขาเอายาความดันมาให้”

“...” หญิงสาวไม่ตอบแต่ทำหน้าผันหน้าไปยังบริเวณที่ชายหนุ่มผู้ถูกถามถึงยืนอยู่ แล้วลอบกลืนน้ำลายอย่าเจ็บแค้น

ชนชาติพยักหน้ารับรู้แต่ยังงงๆ ในท่าทีของบุตรสาว คนเป็นพ่อไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่ากันต์ศิตางค์ไม่ค่อยอยากพบเจอกับศิลาภินนักจึงแสดงอาการไม่พอใจออกมา ใครเล่าจะคิดเดาได้ไกลถึงเรื่องไม่ดีไม่งามที่เกิดขึ้น

“หนูไปก่อนนะคะ เมื่อกี้ไม่หิวแต่ตอนนี้เริ่มหิวขึ้นมาแล้วจะไปหาอะไรกินหน่อยค่ะ”

“อืมเอาสิ...ปิ่นโตที่แม่เขาจัดมาให้ก็วางอยู่กับพวกคนงานในโรงอาหารนั่นแหละ”

“ค่ะคุณพ่อ...” พูดจบหญิงสาวก็เดินเลี่ยงสายตาขี้สงสัยของบิดาออกไปทางประตูทางเข้าทันที โชคดีได้หมวกปีกกว้างใบนี้มาสวมมันช่วยพรางไม่ให้ใครสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าเธอได้มากนัก

ศิลาภินอยู่คุยกับพ่อตาอยู่ได้สักพักเขาก็ขอตัวกลับ ชายหนุ่มพยายามมองหาหญิงสาวที่ทำให้หัวใจของเขาร้อนรุ่มจนแทบไม่ทำอะไรไม่ถูก ขนาดตอนพูดคุยกับชนชาติยังติดๆ ขัดๆ ตอบถูกบ้างไม่ถูกบ้าง จิตใจมันไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คอยแต่จะวนลอยหาสาวเจ้าที่วิ่งหนีหายจากสายตาไปเมื่อครู่

ในที่สุดเขาก็ไม่ได้พบกับกันต์ศิตางค์จนกระทั่งต้องขับรถกลับออกไปจากสวนผัก หญิงสาวคงกำลังหลบหน้าเขาและเขาเองก็มีความกลัวเธอจะเสื่อมเสียเกินกว่าจะถามหาเอาจากใคร

กระทั่งมาถึงบ้านและพบว่าคุ้มขวัญตื่นมารออยู่แล้ว เขาก็ยังรู้สึกให้เวลากับลูกได้ไม่เต็มที่เลยในวันนี้ เหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันมันวนเวียนเข้ามาในหัวเต็มไปเสียหมดจนไม่มีกะจิตกะใจเว้นว่างไว้สำหรับเรื่องอื่นแม้กระทั่งบุตรสาวอันเป็นที่รักยิ่ง

ชายหนุ่มยังอยู่รอให้กันต์ศิตางค์กลับมาจากสวนจนพลบค่ำเพื่อเขาจะได้เห็นหน้าเธอสักหน่อยก็ยังดี ได้รู้ว่าสีหน้านั้นแสดงความรู้สึกอะไรอยู่ เศร้าไหม เสียใจรึเปล่าหรืออาจเจ็บป่วยไม่สบายขึ้นมาเขาคงยิ่งรู้สึกผิดและกังวลใจ แต่ในที่สุดเวลาก็ล่วงจนเกือบสามทุ่มสองพ่อลูกก็ยังไม่ยอมกลับเสียที

ชนชาติโทร.มาบอกว่าสาเหตุที่กลับช้าเพราะกันต์ศิตางค์ต้องการเพาะเมล็ดต้นกล้าของผักกาดขาวให้หมดแปลงเสียก่อน...เธอบ้าไปแล้ว คงเดาใจเขาถูกว่ายังรออยู่ที่บ้านจึงหาทางถ่วงเวลานั่นเอง

ศิลาภินจำต้องกลับไปบ้านของตัวเองด้วยความผิดหวัง อีกไม่กี่วันเขาก็ต้องไปจากที่นี่แล้ว และอีกนานเป็นเดือนๆ กว่าได้กลับมาอีกครั้ง ชายหนุ่มสบถด่าตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าที่ไม่รู้จักยับยั้งช่างใจเผลอทำร้ายกันต์ศิตางค์ด้วยวิธีหยาบช้าเช่นนั้น                                                             

เธอคงเกลียดเขาเข้ากระดูกดำถึงขนาดทำงานจนดึกดื่นทั้งที่ไม่มีความจำเป็นเพื่อหลีกเลี่ยงการพบหน้ากัน แล้วนี่ที่ต้องไปทำงานยังต่างจังหวัดถึงเชียงใหม่เพื่อหนีความรู้สึกของตัวเองเขาจะทำไปเพื่ออะไร? ในเมื่อวันนี้เขากลับสร้างความรู้สึกนั้นให้แน่นหนาและหนักอึ้งกว่าเดิมหลายเท่าตัว