All Chapters of The Ends of Being Martyr : Chapter 51 - Chapter 57

Rhiann’s Pov.Actually mabait din naman si Tyron, pala kaibigan din. Minsan binabati niya ako kapag nakasalubong ko siya sa school. Nginitian ko siya ganun din kasama ko nginitian siya."Oh! Hi, Ty!" bati ni April pinsan niya pala si Tyron."Hello, sorry ngayon ko lang naisipang lumapit sa inyo dahil busy kasi ako, eh." Tumingin sa 'kin."It's ok. By the way, what brought you here?" tanong ni April."Hmm… Nothing I just want to say…napakaganda niyo," sabi niya at nakangiting tumingin siya sa 'min."Oh! Thanks!" sabi ni Aya.Tumawa naman kami dahil sa puri niya sa amin."Parang 'di naman kami ang sinabihan mong maganda kundi 'yong katabi ko. “ Natatawang sabi ni Shane.At talagang nilakasan pa ang boses, ahh. Pagtingin ko sa gawi nila Bryan ang sasama ng tingin nila sa 'min wahhh! Galit lahat ng boys."Hinaan mo naman! Tingnan mo ang talim ng tingin nila sa 'tin." Natatawang sabi ni Kath tumawa pa ng malakas si Aya at Shane."Hayaan mo sila!" sabi ni Aya."If you won't mind," sabi ni A

Rhiann Pov.Nandito na kami ngayon sa bahay. Kakarating lang namin at pagod na pagod ako sa byahe gustong gusto ko nang magpahinga ngunit nagugutom na ako. Nandito na rin si Bryan at nakaupo siya sa sopa umakyat na lang ako sa taas para ilagay sa kwarto ko ang mga gamit ko. Nagbihis na lang muna ako saka bumaba na ng hagdan at nagtungo sa kusina para magluto. Nagsaing na ako saka nagsimula nang lutin ang ulam namin. Nagluto lang ako ng adobo. Iyon lang kasi ang gusto kong lutuin. Namimiss ko na rin ang adobo na ako ang magluto.Pasado alas-onse na rin ng tanghali at tapos na ako sa pagluluto. Maaga rin kasi kaming bumiyahe kanina pabalik dito sa Maynila. May asikasuhin daw kasi ang mga teachers pati ang principal kaya maaga kaming umuwi.Tulog lang kami buong byahe at isa pa, hindi namin kinakausap ang mga kasama naming lalaki. Inis na inis kasi kami sa nangyari kahapon nang naliligo kami at nagkagulo. Matapos 'yon 'di namin sila kinakausap.Iniiwasan din sila ng mga kaibigan ko. Buti

Rhiann’s Pov"Bakit naman tayo magugutom, eh magluluto naman ako?" inosenting tanong ko sa kaniya. Huminto muna siya sa pagsubo saka tumingin sa 'kin."Pa'no ba naman, tulog mantika ang isa d'yan. Pa'no pa makakapagluto, eh pasado alas-syete na ng gabi." Parinig niiya. Oo nga naman no tulog pala ako.Ikaw na 'yong gising eh."Pasensiya naman napagod talaga ako sa byahe kanina, eh." Sagot ko sabay subo ng kanina at ulam.Infairness masarap ang luto niya.Take note!First time kong kumain ng niluto niya."Tsk!" singhal niya at tumayo na tapos na pala siya. Tumayo na rin ako saka nagligpit ng pinagkainan. Inilagay niya sa mangkok ang natirang ulam. Saka pinunasan ang mesa. Nagsimula naman akong naghugas ng pinggan. O moooo!! Parang mag-asawa talaga kami tingnan. I mean, mag-asawa na pala kami matagal na pero iba ngayon. ‘Di ganito ang mga ganap namin noon. For the first time naramdaman kong mag-asawa kami for real. Sana ganito na lang kami lagi 'yong tipong mag-asawa talaga. Nagtutu

Rhiann’s PovTiningnan pa niya ako bago bumuntong-hininga at nagpatuloy. Halatang wala siyang nagawa kundi ang ituloy ang kuwento niya."Yon na nga nakita ko kayong nag-uusap na nakatingala sa langit. Tapos nung tumayo at umalis na kayo at pumasok na sa tent, do'n ako lumabas sa pinagtaguan ko." Kunot ang noong aniya."Tapos do'n mo nakita ang kuwintas ko?" tanong ko sa kaniya tumango naman siya saka nagsalita.Kahit pa gusto ko na sanang ngumiti dahil para talaga kaming mag-asawang puno ng pagkakaintindihan ngayon. Pero pinigilan ko dahil baka umihip ang hangin at topakin siya."Oo, nung patayo na sana ako nahagip ng mata ko ang kuwintas na 'yan. Kaya kinuha ko," dagdag pa niya.Ah, 'yon pala. Kala ko kinuha niya. Ang assuming ko masyado."Pa'no mo nalaman na sa 'kin 'yang kuwintas?" tanong ko pa."Malamang, ikaw lang naman ang nakita kong nakaupo do'n sa minsmong kinuhanan ko ng kuwintas na 'yan." sarcastic niyang sabi oo nga naman 'no?“Ganun ba…?" sagot ko na lang.Biglang nanaig