All Chapters of เล่ห์รักซ่อนชู้: Chapter 11 - Chapter 20

“หึๆ ก็ทำให้คุณดูไงคะว่าถ้าจะลวนลามน่ะมันต้องเป็นแบบนี้ ปากของคุณมันนุ่มจังเลยค่ะ…ขอจูบอีกทีนะคะ…” อังคณาพูดไปก็อ้ามือเข้าไปหาเขาอีกครั้งแล้วเธอก็ทำปากจู๋เข้าใส่เขา“ยัยเนย….พอแล้ว…ถ้าแกจูบอีกฉันว่าแกจะโดนจับจริงๆแล้วนะ…หยุดแรดได้แล้ว…อ่อ ขอโทษนะคะคุณเนวิน พอดีเพื่อนของฉันเมาน่ะค่ะ…เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้หรอกค่ะ” ชลธิชารีบดึงเพื่อนสาวเอาไว้ทันที เพราะตอนนี้มันเริ่มจะเลอะเทอะเกินไปแล้ว“ใครบอกฉันไม่ตั้งใจแก ฉันอยากได้เขาอ่ะ เขาเหมาะแก่การเป็นผัวของฉัน อื้อ…ปล่อยฉันนะธิชา ฉันจะไปหาคุณตำตรวจ…”อังคณาพูดบอกไปแล้วก็เอามือชี้ไปทางเขาแบบจะไปหาให้ได้ แต่ชลธิชาก็โอบกอดเพื่อนสาวเอาไว้“ผมจะไม่เอาเรื่องวันนี้ แต่ต่อไปอย่าให้เพื่อนคุณเมาเละเทะแบบนี้อีก หมวดก้อง ไป…” เนวินได้ยินเธอพูดแบบนั้นก็อายมากที่เธอจ้องจะเอาเขาไปเป็นผัวของเธอน่ะ นี่เธอถามเขาสักคำหรือยังว่าเขาอยากจะเป็นผัวของเธอไหม ผู้หญิงอะไรเมาเละเละจริงๆ สวยซะเปล่าทำตัวไม่น่ารักเอาซะเลย เนวินบ่นในใจไปแล้วก็พูดบอกไปแล้วเขาก็ชวนลูกน้องของเขาออกไปทันที“จะรีบไปไหนคะคุณตำรวจ กลับมาก่อนสิคะ มาจูบกันก่อน อือ…” อังคณาร้องเรียกไปแล้วก็มองตำรวจหนุ

“ยัยไหม เราก็เอากับเขาอีกคนเหรอ พากันรุมพ่อกันหมดเลยนะ ชิ…ไม่ง้อหรอก เพราะหลานตาไม่รุมตาแบบที่ยายกับแม่แล้วก็น้าธิชาเขาทำกับตาใช่ไหมคนเก่ง….” ชลเทพหันไปมองลุกสาวแบบค้อนๆแล้วพูดไป ก่อนจะหันไปหาหลานชายอย่างต้องการที่พึ่งพา เพราะสามสาวนั้นพากันรุมเขากันหมด“หึๆ อีกหน่อยหลานโตไปก็จะมาช่วยฉันรุมคุณอีกคนค่ะ…ไม่ต้องมาทำหน้าออดอ้อนหลานเลย…เอาหน้าออกไปค่ะ หนวดไม่โกนอย่ามาใกล้หลานของฉันนะคะ” พานทองเอามือปิดที่แก้มหลานชายเพื่อไม่ให้สามีหอม เพราะกลัวว่าหนวดของสามีจะทิ่มแทงผิวอันบอบบางของเด็กน้อยจนเป็นรอยแดงน่ะสิ เธอจึงพูดใส่เขาไปแบบดุๆ“หวงอย่างกับจงอางหวงไข่ นี่หลานนะคุณ ไม่ใช่ลูก..” ชลเทพเงยหน้าขึ้นมามองหน้าภรรยาแบบค้อนๆที่เธอไม่ยอมให้เขาหอมหลาน“รู้ค่ะ ฉันเลยต้องหวงไงคะ อยากจะหอมหลานก็ไปโกนหนวดเลยค่ะ ไม่งั้นก็ไม่ต้องหอม” พานทองพูดเสียงเข้มไปแบบจริงจัง“โอเคๆ ผมไปเดี๋ยวนี้แหละ ทันทีเลย…” ชลเทพพูดตอบรับภรรยาไปด้วยสีหน้าท่าทางล้อเลียนภรรยาแบบกวนๆ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจริงๆ“คุณแม่จะไปแกล้งคุณพ่อทำไมคะเนี่ย ไม่ต้องโกนหนวดก็หอมได้ไหมคะ ลูกไหมไม่ได้ผิวบอบบางอะไรขนาดนั้นสักหน่อย วันๆนึงเขาโดนพ่อ

คีรินก็ยืนดูเพื่อนหนุ่มอย่างตั้งใจ แล้วเขาก็เห็นเพื่อนหนุ่มเร่งสปีดความเร็วของกล้องวงจรปิดในแต่ล่ะวันไปเรื่อยๆ ส่วนใหญ่ก็จะมีแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดและมีแพรไหมเอาอาหารมาให้เขาบ้างบางครั้ง ก็ไม่มีใครมายุ่งกับโต๊ะทำงานของเขาเลย จนพวกเขานั้นดูกันจากวันกลายเป็นเดือนแล้วก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเจอพิรุจอะไรเลย“เฮ้อ…จะเจอไหมวะวันนี้..ไล่ดูทีล่ะอันแบบนี้มันเสียเวลาไปไหมวะไอ้เน…ฉันเริ่มจะเมื่อยแล้วนะเนี่ย อีกนานไหมวะ….” คีรินพูดบอกไปเพราะเขายืนดูอยู่นานจนเขานั้นเมื่อยขาไปหมดแล้ว จนเนวินนั้นกดหยุดภาพหน้าจอแล้วหันมาเงยหน้ามองค้อนใส่เพื่อนหนุ่มทันที“แล้วใครให้แกมายืนดูตรงนี้ล่ะวะ…แกก็ไปนั่งรอตรงนู้นสิไป หรือแกจะหาเก้าอี้มานั่งกับฉันตรงนี้ก็แล้วแต่ เพราะเราสืบหาตัวคนที่เป็นหนอนบ่อนไส้ของแกอยู่นะ จะนานแค่ไหนแกก็ต้องรอ เพราะถ้าไม่ไล่ดูไปทีล่ะวันเราก็จะไม่รู้เลยว่าเราพลาดอะไรไป…ตอนนี้ฉันยังไม่เจอใครน่าสงสัยเลย เพราะมีแค่เมียแก แม่บ้าน แล้วก็พ่อแม่ของแกเข้ามาเป็นครั้งคราว ฉันก็ไม่เห็นว่าใครจะน่าสงสัยเลย ยังไงก็ต้องดูไปก่อน…” เนวินพูดมองหน้าเพื่อนหนุ่มแล้วพูดออกไปแบบอธิบาย เพราะถ้าไม่ไล่ดูหลักฐานและวิเค

พอเพื่อนหนุ่มออกไปแล้วคีรินก็ดูภาพที่แพรไหมนั้นเข้ามาแอบถ่ายเอกสารการประมูลของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะเขาไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะหักหลังเขาได้ลงคอ ยิ่งมองเขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บใจและเสียใจไปพร้อมกันที่ผู้หญิงที่เขารักและไว้ใจนั้นหักหลังเขาอย่างไม่น่าให้อภัยอย่างนี้"คุณทำแบบนี้กับผมทำไมไหม…” คีรินพูดไปแบบนั้นแล้วคิดในหัวไปอย่างเศร้าๆว่าเธอทำแบบนี้กับเขาทำไม ในเมื่อเขาก็ดีกับเธอมาตลอด แม้แต่จะนอกใจสักครั้งก็ไม่มี แล้วทำไมเธอถึงต้องหักเขาด้วยอย่างนี้ด้วย คีรินนั่งคิดไปแบบเศร้าๆอย่างนั้นไปห้าชั่วโมงมาต่อ…ชลธิชาก็มาส่งพี่สาวและหลานชายตัวน้อยของเธอที่บ้านคีรินในช่วงเย็น เธอก็ลงมาช่วยขนของของพี่สาวให้กับแม่บ้านไป “พี่ไหมคะ งั้นธิชากลับก่อนนะคะ แล้วเจอกันเสาร์หน้านะคะ น้าไปก่อนนะเคนโซ่ จุ๊บ…คนเก่งของน้า อย่างอแงนะครับ” ชลธิชาพูดบอกพี่สาวไปแล้วก็เข้าไปหอมแก้มหลานชายที่พี่สาวอุ้มอยู่อย่างอดไม่ได้ จนแพรไหมนั้นยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู จนน้องสาวถอนตัวห่างออกไป“ขอบคุณที่มาส่งพี่นะธิชา…ขับรถกลับดีๆล่ะ ถึงคอนโดแล้วก็ส่งข้อความมาบอกพี่ด้วยนะ” แพรไหมมองหน้าน้องสาวแล้วพูดบอกไปแบบเป็นห่วง “ได้ค่ะพี่ไหม พี่ไหม

เช้าวันใหม่….คีรินก็ตื่นแต่เช้าแล้วออกไปทำงานเลยเพราะเขาไม่อยากจะเจอหน้าแพรไหม เขาก็ไปนอนต่อที่บริษัทของเขาตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าเลย กว่าเขาจะตื่นมาอีกทีก็เก้าโมงแล้ว พอเลขาของเขาเข้ามาปลุกบอกว่าเนวินเพื่อนของเขาที่เป็นตำรวจนั้นมาขอพบ คีรินก็อนุญาตให้เพื่อนหนุ่มเข้ามาได้ แล้วเขาก็ค่อยๆลุกไปนั่งที่โต๊ะทำงานของเขา“นี่แกถึงขั้นมานอนที่บริษัทเลยเหรอวะคีริน…” เนวินเดินเข้ามาแล้วมองเพื่อนหนุ่มที่หน้าตาเหมือนคนเพ่งตื่นนอนด้วยสภาพที่อิโดรยราวกับได้นอนนั้นอย่างสงสาร“เออ..ตั้งแต่ที่รู้เรื่องฉันก็นอนไม่หลับเลยว่ะ หลับก็หลับไม่เต็มตื่น เฮ้อ…แล้วนี่แกได้เรื่องอะไรแล้วใช่ไหม แกถึงได้มาหาฉันที่นี่น่ะ” คีรินพูดบอกไปก็มองเพื่อนหนุ่มอย่างจดจ้อง เพราะคิดว่าเนวินมาหาเขาแบบนี้ก็หมายความว่ามันจะต้องได้ข่าวอะไรมาแล้วล่ะ“อืม…ได้มาแล้ว แบบละเอียดยิบเลย…” เนวินพูดบอกไปก็ชูเอกสารให้เพื่อนของเขาเห็น เพราะเขาเห็นข้อมูลปุ๊บเขาก็อยู่ไม่เป็นสุขเลย จึงต้องรีบหลบงานออกมาหาเพื่อนหนุ่มก่อน เพราะเขาอยากจะบอกเรื่องนี้กับเพื่อนของเขาด้วยตัวเอง“ทำไมเร็วจังวะ….ฉันยังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจจะมาฟังเลยว่ะ” คีรินเห็นเพื่อนหนุ่ม