เจ้ามีหลักฐานหรือไม่

หลี่เซวียนพูดออกมาเรียบๆ เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองนางเหมือนกลัวว่าภาพของนางจะทำให้สายตาของเขาแปดเปื้อน เจียงหลีเจ็บปวดกับท่าทางของเขายิ่งนัก

“ที่ข้าพูดเป็นเรื่องจริงทั้งหมด หรือพวกท่านจะปฏิเสธว่าวันนั้นที่ทะเลสาบว่านเหลียวพวกท่านไม่ได้มีเรื่องทะเลาะกับข้า”

สายตาหลายคู่หันมามองเสิ่นเยว่กับหลี่เซวียนทันที

“เจ้าคงจะเข้าใจผิดไปกระมัง ที่เจ้ามีเรื่องด้วยคือคุณหนูตระกูลหลินเพื่อนสนิทของเจ้ามากกว่า พวกเราสองคนเป็นแค่เพียงคนที่อยู่ในเหตุการณ์เท่านั้น ถ้าทุกท่านไม่เชื่อสามารถถามคุณหนูหลินก็ได้ ถึงวันนี้นางจะไม่ได้มาที่นี่ แต่ข้าคิดว่าน่าจะมีบางคนที่มางานวันนี้ได้ไปเดินเล่นที่ทะเลสาบว่านเหลียวเช่นกัน เรื่องที่พวกนางทะเลาะกันแย่งบุรุษน่าจะมีคนเห็นไม่น้อย”

แล้วก็มีอีกสองสามคนมายืนยันว่าพวกเขาเห็นหลินซูเมิ่งกับเจียงหลีทะเลาะกันจริงๆ

“วันนั้นข้ายังนึกไม่ถึงเลยว่าคุณหนูเจียงที่แสนเรียบร้อยจะพูดเช่นนั้นออกมา”

มีคุณหนูหลายคนที่ซุบซิบคุยกันเสียงดัง คนที่มามุงดูต่างได้ยิน

“แต่หลินซูเมิ่งไม่ได้มาที่งานเลี้ยงวันนี้ มีแต่เจ้าที่มาและเจ้าก็เกลียดข้าที่ข้าเคยบอกรักสามีเจ้า ดังนั้นวันนี้เจ้าจึงได้แก้แค้นข้าเช่นนี้”

แล้วสายตาหลายคู่ก็หันกลับมามองเสิ่นเยว่ทันที

เสิ่นเยว่ตบมือให้กับความดันทุรังและความหน้าด้านของเจียงหลี

 

“เจ้าบอกว่าข้าเป็นคนวางยาเจ้าใช่หรือไม่ เช่นนั้นห้องนี้เป็นข้าที่เตรียมเอาไว้ก่อนทั้งที่ที่นี่เป็นเรือนของเจ้าใช่หรือไม่ เป็นข้าที่บังคับพาเจ้ามาที่ห้องนี้ใช่หรือไม่ หรือว่าเป็นข้าที่บังคับให้คุณชายเจิ้งมาที่นี่กัน คุณหนูเจียงเจ้าแต่งเรื่องได้น่าสนใจยิ่งนัก ว่างๆ ควรเอาเรื่องของเจ้าส่งให้นักกวีเขียนออกมาเป็นบทละครงิ้ว ดูท่าจะต้องโด่งดังและเป็นที่นิยมแน่”

เสิ่นเยว่พูดออกไปทั้งยังหัวเราะเยาะนางอย่างไม่ไว้หน้าคนตระกูลเจียงเลยสักนิด เสิ่นเยว่มีอะไรที่ต้องกลัวแค่ตระกูลเจียงเล็กๆ เท่านั้น ถึงท่านอาของเจียงหลีจะเป็นพระสนมที่อยู่ในวัง แต่นางหรือจะใหญ่เท่าเสิ่นฮองเฮาที่เป็นป้าแท้ๆ ของนาง ฮองเฮาทั้งรักและเอ็นดูนางเหมือนลูกในไส้ ท่านแม่ของนางยังน่ากลัวกว่าคนตระกูลเจียงทั้งตระกูลเสียอีก

“เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”

นายท่านเจียงตวาดเสิ่นเยว่เสียงดัง

“นายท่านเจียงท่านตวาดผิดคนแล้ว ข้าหาใช่บุตรสาวของท่านที่ทำเรื่องบัดสีในวันเกิดของท่านย่าของนางนะ คนที่ท่านควรจะโกรธน่าจะเป็นบุตรสาวสุดที่รักของท่านมากกว่า อีกอย่างทำไมท่านไม่ถามคุณชายเจิ้งเล่าว่ามันเกิดเรื่องอันใดขึ้น แทนที่จะมาถามข้าว่าเรื่องที่ข้าพูดหมายความว่าอย่างไร”

แล้วแขกที่มางานเลี้ยงวันนี้ต่างก็เห็นด้วยกับคำพูดของเสิ่นเยว่

“เป็นเรื่องจริงที่ฮูหยินน้อยหลี่พูด มีสาวใช้ทำชุดของข้าเปื้อน ทุกท่านที่อยู่ในงานเลี้ยงบางคนก็เห็นมิใช่หรือ อีกอย่างสาวใช้นางนั้นก็เป็นคนพาข้ามาที่ห้องนี้เพื่อเปลี่ยนชุด แต่เป็นคุณหนูเจียงที่แอบอยูหลังม่านพุ่งเข้ามากอดข้าก่อน ข้านึกว่านางเป็นสาวใช้ของจวนสกุลเจียงที่อยากยกระดับฐานะของตนเองก็เท่านั้น หลังจากนั้นก็เป็นตามที่พวเจ้าเห็นเรื่องทั้งหมดก็มีเพียงเท่านี้”

เสิ่นเยว่เดินมาด้านหน้าเจียงหลีเล็กน้อย

“นี่ก็เป็นเรื่องที่ข้าเตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าเพื่อเล่นงานเจ้าด้วยอย่างนั้นหรือ แต่ว่านะ .......”

เสิ่นเยว่หันไปมองหลี่เซวียนเล็กน้อย

“คุณชายเจิ้งเจ้าบอกว่าสาวใช้เป็นคนพาเจ้ามาที่ห้องนี้ใช่หรือไม่”

เจิ้งอี้หางพยักหน้ารับ

“เช่นนั้นแล้วที่สาวใช้จวนตระกูลเจียงไปเชิญสามีข้ามาที่ห้องนี้ก่อนหน้านี้เล่า ทั้งนางยังแอบอ้างชื่อของข้าเพื่อที่ต้องการให้สามีข้าตามนางมาที่นี่ เรื่องนี้หมายความว่าอย่างไร นายท่านเจียงท่านต้องให้คำอธิบายแก่ข้าในเรื่องนี้ด้วยมิใช่หรือ หรือพวกเจ้าตระกูลเจียงใช้การจัดงานเลี้ยงหาสามีให้บุตรสาว โชคดีที่สามีข้าเดินไปเข้าห้องน้ำแล้วพบกับข้าที่นั่นก่อน ไม่เช่นนั้นคนที่อยู่ในห้องนั้นกับนางก็คงจะเปลี่ยนเป็นอีกคน”

เสิ่นเยว่หันไปมองเจียงหลีที่ทำท่าทางโกรธแค้นจนแทบอยากจะฆ่านางให้ตาย

“คุณหนูเจียงเจ้ามีคำอธิบายให้กับข้าในเรื่องนี้หรือไม่หรือว่าทั้งหมดเจ้าจะบอกว่าเป็นฝีมือของข้าอีก นั่นเป็นสาวใช้ส่วนตัวของเจ้านะนางไม่ใช่สาวใช้ของข้า”

เสิ้นเยว่พยักหน้าให้ชิงจู๋พาสาวใช้ส่วนตัวของเจียงหลีเข้ามา ท่าทางสาวใช้ดูหวาดกลัวอย่างมาก ดูท่าจะโดนชิงจู๋ใช้วิธีทรมานไม่ให้เห็นบาดแผลมาแน่ๆ

แล้วสาวใช้นางนั้นก็สารภาพออกมาจนหมด ว่าเจียงหลีต้องการให้หลี่เซวียนรับนางเป็นฮูหยินรอง และที่นางทำทั้งหมดก็เพื่อที่จะต้องการหักหน้าเสิ่นเยว่

“นั่นไม่ใช่เรื่องจริงนังสาวใช้ทรยศ เจ้าถูกซื้อตัวจากเสิ่นเยว่ใช่หรือไม่เจ้าพูดโกหกท่านพ่อท่านต้องโบยนางให้ตายนะเจ้าคะ นางกำลังใส่ร้ายข้า”

สาวใช้หมอบคลานตรงหน้านายท่านเจียงเพื่อร้องขอชีวิต นายท่านเจียงโมโหจนใบหน้าแดงก่ำ มาถึงขั้นนี้แล้วหากเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็โง่เต็มทน แต่เสิ่นเยว่มาที่นี่วันนี้นางไม่ได้แค่มาเที่ยวเล่นเปล่าๆ ถ้าหากปล่อยให้นางได้ออกโรงด้วยตนเองแล้วละก็ นางจะต้องตอกตะปูปิดฝาโลงเจียงหลีให้ไม่มีหน้าเดินบนถนนได้อีก

“พูดเรื่องบ่าวทรยศนายแล้วข้าก็มีของฝากมาให้เจ้าด้วยนะคุณหนูเจียง”

เสิ่นเยว่ตบมือสองครั้ง สาวใช้สองคนของเสิ่นเยว่ที่มาอยู่ทีนี่ตั้งเเต่เมื่อใดไม่มีใครรู้ ลากบ่าวรับใช้ที่เรือนของหลี่เซวียนมาสี่คนโยนลงตรงหน้าเจียงหลี เสิ่นเยว่ชี้ไปที่พวกเขาทีละคน

“นี่เป็นคนกวาดลานเรือน นี่เป็นคนดูแลม้า นี่เป็นคนทำความสะอาดเสื้อผ้า ส่วนนี่เป็นคนเฝ้าหน้าเรือน ทั้งหมดนี่เป็นคนที่เจ้าจ่ายเงินซื้อตัวพวกเขาเอาไว้ข้าได้นำพวกเขามาส่งคืนเจ้าแล้ว ข้ารู้สึกทึ่งในความสามารถของเจ้าจริงๆ คุณหนูเจียงคนพวกนี้ทำงานที่จวนตระกูลหลี่มานานกว่าห้าปีแต่เจ้าสามารถซื้อตัวพวกเขาได้ดูท่าจะต้องทุ่มเงินไปไม่น้อยถึงได้ทำให้พวกเขากล้าทรยศนายได้เช่นนี้”

เสิ่นเยว่ลุกขึ้นแล้วมองไปรอบๆ

“พวกท่านที่มาที่นี่ในวันนี้ก็ต้องระวังเอาไว้ด้วยนะ วันนี้พวกเขากล้าซื้อตัวบ่าวที่จวนตระกูลหลี่ วันหน้าไม่รู้ว่าพวกเขาจะแอบซื้อตัวบ่าวในเรือนของพวกท่านตระกูลใดอีก”

เสิ่นเยว่ชี้ไปที่ขุนนางบางคนที่มางานเลี้ยงวันเกิดฮูหยินผู้เฒ่าเจียง ทุกคนต่างทำหน้าขยาด เมื่อนึกถึงว่าเรื่องส่วนตัวของตนจะถูกรายงานให้ผู้อื่นรู้

“ฮูหยินน้อยหลี่เจ้าพูดจาไร้สาระอันใด เรื่องที่บุตรสาวของข้าทำ เจ้ามีหลักฐานหรือไม่ เจ้าเอาแต่พูดเพียงฝ่ายเดียวเช่นนี้จะเป็นการใส่ความ เจ้าสามารถแบกรับเรื่องนี้ไหวหรือ”