Accueil / รักโบราณ / ซ่อนลับ จดหมายรัก / เจ้าเป็นใครกันแน่

Partager

เจ้าเป็นใครกันแน่

Auteur: zuey
last update Date de publication: 2026-03-05 21:01:24

เสิ่นเยว่และหลี่เซวียนกลับมาที่จวนโดยไม่ได้แวะไปที่อื่นอีก ทิ้งเรื่องราวของเจียงหลีและหลินซูเมิ่งเอาไว้เบื้องหลัง เมื่อทั้งสองกลับมาถึงเรือนของตนเอง เสิ่นเยว่เรียกให้ลี่ลี่มาหานางส่วนหลี่เซวียนก็ไปที่ห้องหนังสือจัดการงานบางอย่างของเขา

 

“ลี่ลี่ไปสืบมาว่าเหตุใดหลินซูเมิ่งถึงรู้ว่าข้าไปที่ทะเลสาบว่านเหลียว ตามหาบ่าวที่ขายนายเพื่อเงินเล็กน้อยนั่นออกมา อย่าให้ท่านแม่ทัพน้อยรู้เรื่องนี้ครั้งก่อนเจ้าทำงานหละหลวมเกินไป ปล่อยให้เขารู้ว่าข้าตามสืบเรื่องของเขาได้”

เสิ่นเยว่มองลี่ลี่ด้วยสายตาคาดโทษ นางไม่ได้ออกคำสั่งให้ลงโทษลี่ลี่แต่ลี่ลี่รู้ว่าตนเองได้ทำงานพลาดไปจึงต้องลงโทษตัวเอง นั่นเป็นกฎที่พวกเขาได้รับการสั่งสอนมา คุณหนูเป็นคนใจอ่อนเมื่อทำงานพลาดจึงไม่เคยทำโทษสาวใช้เลย แต่ถ้าหากว่าเป็นฮูหยิน พวกเขาอาจถูกเฆี่ยนจนหลังแตกแน่

“ลี่ลี่ทราบแล้วเจ้าค่ะฮูหยินน้อย ลี่ลี่จะไม่ทำพลาดเป็นครั้งที่สองอีก”

เสิ่นเยว่พยักหน้าให้นางออกไป จากนั้นเดินมานั่งที่ตั่งตัวยาวที่หลี่เซวียนเคยนอน นางมองออกไปนอกหน้าต่าง เหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง

“ไม่ได้สิ ข้าต้องตัดใจจากเขาไม่เช่นนั้นก็จะเป็นการทำผิดต่อหลี่ เซวียน”

เสิ่นเยว่ปิดหน้าต่างเข้ามาเพื่อไม่ให้ตนเองต้องคิดถึงเรื่องของคนที่ปล่อยให้นางยืนตากแดดรอเขาจนต้องล้มป่วย

ไม่กี่วันต่อมามีเทียบเชิญจากตระกูลเจียงถูกส่งมาที่ตระกูลหลี่สองฉบับ เป็นเทียบเชิญงานเลี้ยงวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าเจียงแต่ชื่อในเทียบเชิญได้ระบุเอาไว้ว่าเชิญแม่ทัพใหญ่หลี่เหอและฮูหยินกับท่านแม่ทัพน้อย หลี่เซวียน แต่ไร้ชื่อของเสิ่นเยว่ที่เป็นสะใภ้ของตระกูลหลี่ เมื่อหลี่เซวียนได้เห็นเทียบเชิญเขาก็ฉีกทิ้งทันที เสิ่นเยว่เห็นดังนั้นก็เอ็ดเขาเสียงดัง

“เหตุใดท่านทำเช่นนี้ นี่เป็นเทียบเชิญที่ระบุชื่อของท่านนะ ท่านไม่ไปก็แค่ให้คนเขียนหนังสือตอบปฏิเสธฉีกทิ้งเช่นนี้เหมือนกับไม่ไว้หน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเจียงและอาจทำให้สองตระกูลหมางใจกันได้ ถึงอย่างไรฮูหยินผู้เฒ่าเจียงคนนั้นก็เป็นผู้อาวุโส”

“นั่นหาใช่เรื่องของข้าที่จะต้องสนใจ นางเป็นผู้อาวุโสของตระกูลเจียงไม่ใช่ตระกูลหลี่ ท่านย่าของข้าปฏิบัติธรรมอยู่ที่วัดเลี่ยงสือนอกเมืองหลวง นางถึงจะเป็นผู้อาวุโสของตระกูลหลี่อย่างแท้จริง เจ้าก็ไม่ต้องไปสนใจว่าตระกูลเจียงจะคิดอย่างไร คนที่เจ้าควรสนใจคือข้าต่างห่าก”

พูดจบหลี่เซวียนก็หันมาทำสายกรุ้มกริ่มใส่เสิ่นเยว่ นางตีแขนเขาไปหนึ่งทีด้วยท่าทางเขิลอาย หลี่เซวียนที่หลังจากฉีกเทียบเชิญทิ้งไปแล้วเขาก็ไม่กล่าวถึงเรื่องนี้อีก

แต่ไม่ใช่กับเสิ่นเยว่นางมองเทียบเชิญในมือที่ขาดออกจากกันเป็นสองแผ่นอย่างครุ่นคิด

“เจ้าต้องการเป็นศัตรูกับข้าจริงๆ สินะเจียงหลีข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้าจะสามรถทำเรื่องอันใดได้อีก ลี่ลี่บ่าวคนนั้นเจ้าขังเอาไว้ที่ใด”

เสิ่นเยว่ถามลี่ลี่ชาวใช้ที่นางให้ไปสืบเรื่องที่หลินซูเมิ่งรู้เรื่องที่นางกับหลี่เซวียนไปที่ทะเลสาบว่านเหลียวได้อย่างไร หลังจากที่ลี่ลี่สืบรู้ว่าวันนั้นมีบ่าวชายที่ทำหน้าที่ทำความสะอาดลานเรือนของหลี่เซวียน ออกจากจวนไปหลังจากที่ทั้งสองคุยกันเรื่องที่จะไปทะเลสาบว่านเหลียว เสิ่นเยว่ก็ให้ลี่ลี่จับบ่าวชายคนนั้นไปขังเอาไว้ก่อน เสิ่นเยว่ปล่อยให้ลี่ลี่ทรมาณเขาเล็กน้อยไม่นานบ่าวชายคนนั้นก็เปิดปากออกมาทั้งหมด

เขารับเงินมาจากสาวใช้ของเจียงหลีไม่ใช่หลินซูเมิ่ง เสินเยว่รู้ได้ทันทีว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเจียงหลีที่เป็นคนบงการ แต่ที่นางไม่รู้คือเจียงหลีได้ซื้อตัวบ่าวที่จวนสกุลหลี่ไว้กี่คนกันแน่

ผ่านไปเพียงวันเดียวเทียบเชิญงานวันเกิดของฮูหยิงผู้เฒ่าเจียงก็ถูกส่งมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มีชื่อของเสิ่นเยว่อยู่ในนั้นด้วย

“ดูท่านางจะยังไม่ยอมแพ้ ไปหามาว่าวันนั้นที่หลี่เซวียนฉีกเทียบเชิญมีใครรู้เรื่องบ้าง สงสัยคงต้องทำการกำจัดหนูที่คอยวิ่งรบกวนข้าออกไปสักที”

เมื่อหลี่เซวียนรู้เรื่องที่เสิ่นเยว่ตอบรับเทียบเชิญงานเลี้ยงวันเกิดของตระกูลเจียงเขาก็ไม่ชอบใจเท่าไหร่

“เจ้าก็รู้ว่านางต้องการวางแผนเล่นงานเจ้าเหตุใดเจ้ายังจะเดินเข้าหากับดักของนาง หัดรู้จักกลัวเสียบ้าง”

เสิ่นเยว่หัวเราะน้อยๆ ออกมา นางป้อนผลไม้ใส่ปากของหลี่เซวียนหลังจากที่ทั้งสองทานอาหารค่ำร่วมกัน ท่าทางของนางออดอ้อนดูน่ารักน่าเอ็นดูจนหลี่เซวียนอดที่จะดึงนางเข้ามาหอมสักฟอดไม่ได้

“ท่านไม่เชื่อมือข้าหรือ ตั้งแต่เด็กข้าก็ไม่เคยพลาดท่าให้พวกนางสักครั้งเลยนะ ยิ่งตอนนี้ข้ามีอิสระจากท่านเเม่ของข้าแล้ว ข้ายิ่งสามารถจัดการนางได้ง่ายกว่าเมื่อก่อน”

หลี่เซวียนยังสงสัยว่าเจ้าตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาจะมีความสามรถอันใดที่จะจัดการกับเรื่องนี้ได้ นางก็เป็นแค่เพียงสตรีที่ถูกขังอยู่ที่เรือนหลังสกุลเสิ่นนางจะมีความสามรถอันใด

วันงานเลี้ยงวันเกิดที่จวนตระกูลเจียง แม่ทัพใหญ่หลี่เหอกับหลี่ฮูหยินขึ้นรถม้าคันแรก เสิ่นเยว่กับหลี่เซวียนขึ้นรถม้าคันที่สอง เมื่อทั้งสี่คนมาถึงหน้าจวนตระกูลเจียง มีพ่อบ้านกับมามาคอยต้อนรับและที่งานบุรุษกับสตรีนั้นจัดงานเลี้ยงแยกกัน แม่ทัพหลี่กับหลี่เซวียนเดินตามพ่อบ้านตระกูลเจียงไปที่เรือนด้านหน้า ส่วนหลี่ฮูหยินและเสิ่นเยว่เดินตามมามาไป

ด้านในยังมีฮูหยินขุนนางอีกหลายตระกูลที่ถูกเชิญมา เสิ่นเยว่กระซิบบางอย่างกับชิงจู๋ก่อนที่นางจะเดินตามแม่สามีเข้าไปในงาน เสิ่นเยว่นั่งลงข้างหลี่ฮูหยินที่กำลังคุยกับมารดาของนางอย่างออกรส หลังจากที่เสิ่นเยว่คารวะเสิ่นฮูหยินผู้เป็นมารดา นางก็ไม่ได้สนใจว่าทั้งสองสตรีคุยอะไรกัน เสิ่นเยว่กวาดสายตามองหาเจียงหลีแต่นางไม่เห็นเจียงหลีอยู่ที่นี่ทั้งๆ ที่ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงกับมารดาของนางก็นั่งอยู่ในห้องนั้น

นั่งเพียงไม่นานชิงจู๋ก็เดินเข้ามายืนตรงอยู่ด้านหลังของเสิ่นเยว่ นางก้มตัวเล็กน้อยมากระซิบเบาๆ อย่างไม่ให้ผิดสังเกตุ เสิ่นเยว่พยักหน้าให้นาง ชิงจู๋ก็กลับมายืนหลังตรงเช่นเดิม

"ท่านแม่เจ้าคะข้าต้องขอตัวไปห้องน้ำก่อน”

เสิ่นเยว่บอกมารดาของนางและแม่สามีจากนั้นก็เดินตามชิงจู๋ออกไป เสิ่นฮูหยินมองตามหลังของบุตรสาวตนเองที่เดินออกจากห้องไปอย่างครุ่นคิด

“เจ้าบอกว่านางใช้ให้บ่าวในเรือนไปตามหลี่เซวียนโดยอ้างชื่อข้าอย่างนั้นหรือ”

ชิงจู๋พยักหน้า

“เจ้าค่ะฮูหยินน้อย”

“แผนเดิมๆ นางไม่คิดที่จะใช้ลูกไม้อื่นๆ บ้างหรือไงน่าเบื่อเสียจริง นางคิดว่าถ้าทำให้ตนเองได้เข้าไปอยู่ในจวนสกุลหลี่แล้วหลี่เซวียนจะกลับมาสนใจนางอย่างนั้นหรือแผนฆ่าตัวตายชัดๆ นี่แสดงว่านางยังไม่รู้จักหลี่เซวียนดีพอ ไปเถอะไปเล่นเป็นเพื่อนนางสักหน่อย”

เสิ่นเยว่ใช้วิชาตัวเบาทะยานไปที่เรือนที่ชิงจู๋รายงานว่าบ่าวในเรือนของเจียงหลีตามหลี่เซวียนให้ไปหา เมื่อไปถึงเสิ่นเยว่เปิดประตูเข้าไปพบว่ายังไม่มีใครมา นางจึงกระโดดขึ้นไปแอบอยู่บนคานของห้องคอยดูเรื่องสนุกที่เจียงหลีกำลังจะทำ

ก่อนที่นางจะขึ้นมาแอบบนนี้ เสิ่นเยว่ยังสั่งให้ชิงจู๋ไปหาบางอย่างมาเตรียมเอาไว้ด้วย เสียงคุยเบาๆ แว่วมาบ่งบอกว่าหลี่เซวียนกำลังเดินตามสาวใช้มาที่ห้องนี้

“เจ้าคนโง่นั่น ตามสาวใช้มาที่นี่ด้วยจริงๆ”

เสิ่นเยว่บ่นอย่างระอา นางคิดว่าเขาฉลาดขนาดนั้นจะต้องรู้ว่านี่เป็นแผนของเจียงหลี เหตุใดเขายังตามสาวใช้ของนางมาที่นี่อีก

สาวใช้เปิดประตูให้หลี่เซวียนเข้าไปด้านในและก่อนออกไปยังบอกว่าเสิ่นเยว่บอกให้เขารอในห้อง เมื่สาวใช้ออกจากห้องไปแล้วหลี่เซวียนก็เดินวนรอบห้องนั้นเพื่อสำรวจ เพราะเสียงหายใจเบาๆ ของเสิ่นเยว่ทำให้เขามองขึ้นไปบนคานห้อง

“ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่”

หลี่เซวียนนึกแปลกใจเขากระโดดขึ้นไปบนคานแล้วนั่งลงข้างๆ เสิ่นเยว่ สาวใช้ของนางมีวรยุทธทำให้เขาแปลกใจมากแล้ว แต่นางก็มีวรยุทธด้วยอย่างนั้นหรือทำไมเขาไม่เคยสังเกตเลยนะ

“เจ้ามีกี่เรื่องที่ยังปิดบังข้ากันแน่”

หลี่เซวียนกระซิบข้างหูของเสิ่เยว่เบาๆ นางหดคอหนีลมหายใจของเขาที่เป่ารดต้นคอ เสิ่นเยว่ย่นจมูกใส่เขา

“ท่านรู้ว่านี่เป็นกับดักเหตุใดยังมาที่นี่อีก หรือคิดจะเล่นไปตามน้ำแล้วพาเจียงหลีเข้าจวนตระกูลหลี่ของท่านจริงๆ”

เสิ่นเยว่เปลี่ยนเรื่องที่เขาถามทั้งยังถลึงตาใส่หลี่เซวียนด้วยความโมโห ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ทะเลาะกัน เสียงเดินจากด้านนอกก็ดังขึ้น

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ซ่อนลับ จดหมายรัก   บทส่งท้าย พร้อมหน้าครอบครัว

    ปรมาจารอวิ๋นทะยานมายืนอยู่ต่อหน้าเสิ่นเยว่บังร่างของนางเอาไว้พร้อมกับเด็กทั้งสองคน“เจ้าคนแซ่อวิ๋นเจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร นางเป็นฮูหยินของศิษย์คนเล็กของข้าเช่นนั้นนางก็นับว่าเป็นศิษย์ของข้าเช่นกัน”แล้วทั้งสองก็เริ่มเถียงกันอีกครั้ง ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างปวดหัวไปตามๆ กันแต่ใครจะกล้าเข้าไปห้ามการต่อสู้ของปรมาจารย์ทั้งสอง พวกเขายังรักชีวิตตนเองอยู่นะ“ท่านตาทวด”มือเล็กๆ จับที่แขนเสื้อของปรมาจารย์อวิ๋นเขย่าเบาๆ“บินๆ”หลี่ซีฮันกับหลี่เล่อเล่อพูดออกมาพร้อมกัน ดึงความสนใจของชายชราทั้งสองมาที่พวกเขาทันที“โอ้ เจ้าคงเป็นบุตรชายบุตรสาวฝาแฝดของหลี่เซวียนสินะ ข้าคือท่านอาจารย์ปู่ของพวกเจ้าทั้งสองคน ไหนเรียกอาจารย์ปู่ซิ”เด็กทั้งสองคนหันมามองเสิ่นเยว่กับหลี่เซวียนที่ยืนอยู่ด้านหลัง เสิ่นเยว่พยักหน้าให้พวกเขา“ท่านอาจารย์ปู่”เสียงเล็กๆ สองเสียงดังขึ้นพร้อมกันปรมาจารย์ต้วนถึงกับน้ำตาซึม หลายปีแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกเช่นนี้ครั้งแรกที่พบหลี่เซวียนตอนห้าขวบที่แคว้นโจวเจ้าเด็กนั่นก็มองเขาด้วยสายตาอย่างนี้เหมือนกัน“เด็กดีๆ”ปรมาจารย์อวิ๋นส่งเสียงหึ!! ออกมาด้วยความหมั่นไส้ คนไม่มีครอบครัวก็เป็นเ

  • ซ่อนลับ จดหมายรัก   สองผู้เฒ่า

    เสียงเล็กๆ ดังมาจากทางด้านหลังของหลี่ซีฮัน หลี่เล่อเล่อวิ่งเข้ามาหาเสิ่นเยว่ด้วยเช่นกันนางกอดขาของเสิ่นเยว่แล้วใช้ใบหน้าเล็กถูไถท่าทางออดอ้อน เด็กคนนี้ร่าเริงเหมือนนางชอบหัวเราะและชอบแอบหนีออกไปเล่นนอกจวน มารดาของเสิ่นเยว่ถึงกับบอกว่าถึงเวลาของนางต้องรับกรรมที่เคยทำกับเสิ่นฮูหยินเอาไว้แล้วเรือลำใหญ่จอดเทียบท่าครอบครัวสกุลหลี่และครอบครัวสกุลเสิ่นลงจากเรือพร้อมกัน พวกเขากลับมาที่หุบเขาแสงจันทร์อีกครั้งในรอบสองปี อีกไม่นานจะมีการจัดงานวันเกิดของท่านปรมาจารย์อวิ๋นจื่อเฉินจ้าวหุบเขาแสงจันทร์ท่านตาของเสิ่นเยว่และเป็นวันเกิดของเสิ่นเยว่เช่นกัน หลังจากที่เสิ่นเยว่แต่งงานกับหลี่เซวียนแล้วนางก็ยังไม่ได้พบท่านตาเลยสักครั้งทั้งๆ ที่ท่านจะไปหานางที่แคว้นโจวในวันเกิดทุกปี ดูเหมือนว่าเรื่องที่นางแต่งงานท่านตาจะยังไม่หายเคือง“ถึงแล้วๆ ยินดีต้อนรับทุกคน”เจ้าสำนักมังกรผงาดออกมาต้อนรับที่หน้าสำนักด้วยตนเอง พวกเขาเข้าไปทักทายพอเป็นพิธีแล้วเดินเข้าไปด้านในพร้อมกัน“พี่ใหญ่ท่านพ่อออกมาจากหุบเขาหรือยัง“เสิ่นฮูหยินถามเจ้าสำนักมังกรผงาดหลังจากเดินเข้ามาที่ห้องโถงกลางครบทุกคนแล้ว“ออกมาแล้วและก็ไปแล้ว”จ้า

  • ซ่อนลับ จดหมายรัก   คืนดี

    หลี่เซวียนพึมพำเบาๆ แม่นมอุ้มเด็กทารกแรกเกิดสองคนมาที่ห้องอุ่นด้านข้างที่จัดเอาไว้สำหรับพักฟื้นของเสิ่นเยว่หลังจากนางตื่นขึ้นมา เหล่าญาติผู้ใหญ่ของเสิ่นเยว่และหลี่เซวียนต่างมายืนรอดูหลานน้อยที่พึ่งคลอดของพวกเขา ลุงของเสิ่นเยว่ที่หุบเขาแสงจันทร์ก็นั่งรอดูหน้าหลานด้วยความใจจดใจจ่อ อวิ๋นชิงเฟิงยืนมองพวกเขาที่รุมล้อมเด็กทารกชายหญิงทั้งสองคนด้วยความเหม่อลอย“เจ้าอยู่ที่ไหนจ้าวหว่านหนิง”อวิ๋นชิงเฟิงได้แต่ครุ่นคิดกับตนเองอย่างใจลอย หลายเดือนมานี้เขาออกตามหานางทุกที่แต่กลับไร้ร่องรอยของนางหลี่เซวียนเห่อลูกน้อยทั้งสองของเขาเป็นอย่างมาก ครั้งนี้เขาก็ยื่นหนังสือลาพักอีกครั้งฮ่องเต้ได้แต่ส่ายหัวให้กับเจ้าเด็กคนนี้“เจ้าเด็กบ้านั่น ดูที่บุตรชายของเจ้าทำกับข้าสิ”ฮ่องเต้หันไปถลึงตาใส่หลี่เหอที่เป็นทั้งแม่ทัพใหญ่คู่บัลลังก์และสหายร่วมสำนัก ส่วนหลี่เหอก็ทำได้แต่ยืนหน้าตายอยู่เช่นนั้นเพราะเขาเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี เมื่อก่อนที่หลี่เซวียนคลอดเขาก็เคยยื่นหนังสือลาพักไปหลายเดือน ทำเอาฮ่องเต้ถึงกับเดือดปุดๆ ผ่านไปยี่สิบกว่าปีฮ่องเต้ยังขุดเอาเรื่องนี้มาต่อว่าเขาอยู่หลายครั้งหลี่เซวียนหลังจากออกมาจากว

  • ซ่อนลับ จดหมายรัก   ตีหน้าเศร้า

    เสิ่นเยว่บิดปากเล็กน้อย ให้กับท่าทางของกวนหวั่นอวี๋ทั้งยังถลึงตาใส่หลี่เซวียนอีกครั้ง“พวกเจ้าที่เป็นบุรุษล้วนแต่พลาดท่าให้กับแม่ดอกบัวขาวแบบพวกนาง ข้าแค่ดูการแสดงของนางแค่นี้ข้าก็รู้แล้วว่านางตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ ถ้าหากพวกเขามองไม่ออกก็สมควรยุบสำนักทิ้งไปซะเพราะแค่งิ้วของสตรีนางหนึ่งก็ไม่สามารถมองออก ข้าจะฟ้องท่านตาให้ลงโทษพวกเขาให้หมด”เสิ่นเยว่รู้สึกหงุดหงิดกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก เมื่อไหร่จะจบเรื่องสักที ทำไมพี่ชิงเฟิงถึงเอาแต่ถามนางเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้อง ถึงเสิ่นเยว่จะไม่เข้าใจในจุดประสงค์ของอวิ๋นชิงเฟิงแต่หลี่เซวียนนั้นพอจะมองออก เขาหันไปเอามือโยกหัวเจ้าตัวเล็กที่นับวันยิ่งอารมณ์ร้ายขึ้นทุกวัน ไม่ว่าใครก็สามารถทำให้นางหงุดหงิดได้ด้วยเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ด้านอวิ๋นชิงเฟิงยังคงซักถามกวนหวั่นอวี๋ต่อไป“เจ้าบอกว่าเจ้าสำนักเลี่ยงหวงวางยานอนหลับข้าในงานเลี้ยงที่หุบเขาม่านหมอกแล้วจ้าวหว่านหนิงรู้เรื่องนี้หรือไม่”กวนหวั่นอวี๋กลอกตาไปมาเพื่อคิดหาคำตอบว่าจะตอบหลี่เซวียน อย่างไรให้เป็นธรรมชาติ“นางย่อมต้องทราบแน่นอนเจ้าค่ะ เพราะนางเป็นคนของสำนักเลี่ยงหวง....”ยังไม่ทันที่กวนหวั่นอวี๋

  • ซ่อนลับ จดหมายรัก   นางจากไปแล้ว

    เขาพึมพำเบาๆ กับตนเองอวิ๋นชิงเฟิงแกะจดหมายฉบับแรกที่ด้านหน้าซองเขียนชื่อของเขาเอาไว้ เมื่อเขาอ่านเนื้อหาในจดหมายจนจบ ใบหน้าของอวิ๋นชิงเฟิงก็ทะมึนไปทันที เขาลุกขึ้นยืนและเดินออกจากศาลาตรงไปที่เรือนของบิดา“เฟิงเอ๋อเจ้ามาหาพ่อแต่เช้ามีเรื่องด่วนอันใดหรือ”อวิ๋นเจี้ยนเจวี๋ยที่กำลังเดินหมากกับหลี่เหอบิดาของหลี่เซวียนหันไปถามอวิ๋นชิงเฟิงอย่างอารมณ์ดี อวินชิงเฟิงไม่พูดสิ่งใดเขายื่นจดหมายให้บิดาได้อ่านเอง หลังจากที่อวิ๋นเจี้ยนเจวี๋ยอ่านจดหมายจบเขาก็สบถออกมาอย่างลืมตัว“เรื่องเหลวไหลทั้งเพ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับจ้าวหว่านหนิงสักนิดเหตุใดนางต้องเป็นผู้รับผิดต่อเรื่องนี้ด้วย”อวิ๋นชิงเฟิงจับสังเกตต่อคำพูดที่ผิดปกติของบิดาได้เขามองอวิ๋นเจี้ยนเจวี๋ยนิ่งๆ ท่าทางเช่นนั้นของบุตรชายทำให้เจ้าสำนักมังกรผงาดถึงกับปาดเหงื่อเพราะเขาได้หลุดปากพูดเรื่องสำคัญออกไปแล้ว“ข้าคิดว่าท่านพ่อคงต้องมีคำอธิบายให้แก่ข้า”อวิ๋นเจี้ยนเจวี๋ยเห็นว่าเรื่องทั้งหมดไม่สามารถปิดบังเอาไว้ได้แล้ว เขาก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ“ถ้าอย่างนั้นก็ไปที่ห้องโถงกลางเถอะ”เจ้าสำนักอวิ๋นให้พ่อบ้านไปตามเหล่าผู้อาวุโสและคนสำคัญของสำนักมังก

  • ซ่อนลับ จดหมายรัก   นางต้องการสิ่งใดอีก

    ผ่านไปไม่นานภายในห้องแสงเทียนก็ถูกดับลงเหล่าผู้อาวุโสที่แอบเฝ้าดูต่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเพราะเสียงที่ดังลอดออกมาจากภายในห้อง พวกเขาหาใช่เด็กเล็กที่ไม่เข้าใจว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น อย่างน้อยอวิ๋นชิงเฟิงก็ทำตามที่เขาได้รับปากเอาไว้ แต่อีกด้านของมุมมืดมีสายตาของใครคนหนึ่งที่หลบซ่อนอยู่จ้องมองไปที่หน้าห้องของทั้งสองคนด้วยสายตาเคียดแค้นเช้าวันต่อมาอวิ๋นชิงเฟิงยังคงทำทุกอย่างเหมือนเป็นปกติ จ้าวหว่านหนิงก็เช่นกันท่าทางของนางนั้นดูออกว่ามีความสุขกว่าใครๆ หลังจากคารวะน้ำชาผู้อาวุโสผ่านไป จ้าวหว่านหนิงก็กลับไปที่ห้องของนาง นางไม่คิดเลยว่าอวิ๋นชิงเฟิงผู้สุภาพเรียบร้อยจะดุดันเพียงนั้นเล่นเอานางแทบไม่ได้นอนทั้งคืนถึงจ้าวหว่านหนิงจะถูกสั่งสอนเรื่องในห้องหอมาก่อนหน้านี้แล้วแต่นางก็ยังรู้สึกเขินอายในการกระทำของอวิ๋นชิงเฟิงอยู่ดี ในระหว่างที่จ้าวหว่านหนิงกำลังเพ้อถึงรสรักของอวิ๋นชิงเฟิงอยู่นั้น เสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้นเบาๆ จ้าวหว่านหนิงคิดว่าเป็นอวิ๋นชิงเฟิงนางจึงรีบออกไปดู คนที่เขามาในห้องของนางไม่ใช่อวิ๋นชิงเฟิงแต่เป็นสตรีที่มีใบหน้างดงามแต่ซีดขาวเล็กน้อย จ้าวหว่านหนิงเพ่งมองนางอยู่ครู่หนึ

  • ซ่อนลับ จดหมายรัก   เหตุใดเจ้าอยู่ที่นี่

    ใบหน้าของคนทั้งสี่แข็งค้างไปทันที ดูเหมือนหลี่เซวียนจะเดาเรื่องทั้งหมดได้ถูกต้อง เสิ่นเยว่ที่ไม่เข้าใจหันมองคนนั้นทีคนนี้ที“รู้เรื่องอะไรหรือ”นางหันไปถามหลี่เซวียน หลี่เซวียนลูบผมที่นุ่มสลวยของนางอย่างรักใคร่“ความลับถ้าเจ้าอยากรู้คืนนี้ข้าจะเล่าให้ฟังบนเตียง”หลี่เซวียนกระซิบข้างหูของเสิ่นเยว่เบ

  • ซ่อนลับ จดหมายรัก   งานแต่งงานที่ไม่เต็มใจ

    หลี่เซวียนอธิบายเสียงอ่อยเขากลัวว่านางจะไม่เชื่อจึงถอดเสื้อออกให้นางดู แผ่นหลังของเขามีรอยแผลเป็นสีชมพูเป็นทางยาวจากด้านบนขวาลากยาวไปจนถึงด้านล่างซ้าย เสิ่นเยว่ลูบมันอย่างแผ่วเบา“ยังเจ็บอยู่หรือไม่”เสิ่นเยว่ถามเสียงเบาเหมือนกลัวว่าเสียงของนางจะกระทบทำให้แผลของเขาปริแตก“ไม่เจ็บแล้วนี่เป็นแผลที่เก

  • ซ่อนลับ จดหมายรัก   คำอธิบาย

    เสิ่นเยว่เกือบจะถึงจุดสุดยอดหลี่เซวียนก็แกล้งหยุดเพื่อให้นางร้องขอให้เขาช่วยนาง เป็นเช่นนี้อยู่หลายครั้งจนเสิ่นเยว่แทบจะทนไม่ไหว“หลี่เซวียนได้โปรดช่วยปลดปล่อยข้าที”เสียงแหบแห้งที่ครางกระเส่าทำให้หลี่เซวียนเกือบจะทนไม่ไหว เขาอยากจะสอดใส่เข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของนาง แต่นี่เป็นครั้งแรกของเสิ่นเยว่

  • ซ่อนลับ จดหมายรัก   เจ้าอยากถูกข้าทำโทษเช่นไร

    เสิ่นเยว่หันไปมองตามนิ้วของจ้าวหว่านหนิงพวกเขาต่างหันไปมองอวิ๋นชิงเฟิงเป็นตาเดียวอวิ๋นชิงเฟิงถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ“คุณหนู้จ้าวเจ้าคงจะเข้าใจอะไรผิดไปบางอย่างเยว่เอ๋อนางเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้าและนางแต่งงานแล้ว กับ......”อวิ๋นชิงเฟิงชี้ไปที่หลี่เซวียน คราวนี้สายตาทั้งหมดหันมารวมกันที่หลี่เซวียน จ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status