เจ้าเป็นใครกันแน่

เสิ่นเยว่และหลี่เซวียนกลับมาที่จวนโดยไม่ได้แวะไปที่อื่นอีก ทิ้งเรื่องราวของเจียงหลีและหลินซูเมิ่งเอาไว้เบื้องหลัง เมื่อทั้งสองกลับมาถึงเรือนของตนเอง เสิ่นเยว่เรียกให้ลี่ลี่มาหานางส่วนหลี่เซวียนก็ไปที่ห้องหนังสือจัดการงานบางอย่างของเขา

 

“ลี่ลี่ไปสืบมาว่าเหตุใดหลินซูเมิ่งถึงรู้ว่าข้าไปที่ทะเลสาบว่านเหลียว ตามหาบ่าวที่ขายนายเพื่อเงินเล็กน้อยนั่นออกมา อย่าให้ท่านแม่ทัพน้อยรู้เรื่องนี้ครั้งก่อนเจ้าทำงานหละหลวมเกินไป ปล่อยให้เขารู้ว่าข้าตามสืบเรื่องของเขาได้”

เสิ่นเยว่มองลี่ลี่ด้วยสายตาคาดโทษ นางไม่ได้ออกคำสั่งให้ลงโทษลี่ลี่แต่ลี่ลี่รู้ว่าตนเองได้ทำงานพลาดไปจึงต้องลงโทษตัวเอง นั่นเป็นกฎที่พวกเขาได้รับการสั่งสอนมา คุณหนูเป็นคนใจอ่อนเมื่อทำงานพลาดจึงไม่เคยทำโทษสาวใช้เลย แต่ถ้าหากว่าเป็นฮูหยิน พวกเขาอาจถูกเฆี่ยนจนหลังแตกแน่

“ลี่ลี่ทราบแล้วเจ้าค่ะฮูหยินน้อย ลี่ลี่จะไม่ทำพลาดเป็นครั้งที่สองอีก”

เสิ่นเยว่พยักหน้าให้นางออกไป จากนั้นเดินมานั่งที่ตั่งตัวยาวที่หลี่เซวียนเคยนอน นางมองออกไปนอกหน้าต่าง เหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง

“ไม่ได้สิ ข้าต้องตัดใจจากเขาไม่เช่นนั้นก็จะเป็นการทำผิดต่อหลี่ เซวียน”

เสิ่นเยว่ปิดหน้าต่างเข้ามาเพื่อไม่ให้ตนเองต้องคิดถึงเรื่องของคนที่ปล่อยให้นางยืนตากแดดรอเขาจนต้องล้มป่วย

ไม่กี่วันต่อมามีเทียบเชิญจากตระกูลเจียงถูกส่งมาที่ตระกูลหลี่สองฉบับ เป็นเทียบเชิญงานเลี้ยงวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าเจียงแต่ชื่อในเทียบเชิญได้ระบุเอาไว้ว่าเชิญแม่ทัพใหญ่หลี่เหอและฮูหยินกับท่านแม่ทัพน้อย หลี่เซวียน แต่ไร้ชื่อของเสิ่นเยว่ที่เป็นสะใภ้ของตระกูลหลี่ เมื่อหลี่เซวียนได้เห็นเทียบเชิญเขาก็ฉีกทิ้งทันที เสิ่นเยว่เห็นดังนั้นก็เอ็ดเขาเสียงดัง

“เหตุใดท่านทำเช่นนี้ นี่เป็นเทียบเชิญที่ระบุชื่อของท่านนะ ท่านไม่ไปก็แค่ให้คนเขียนหนังสือตอบปฏิเสธฉีกทิ้งเช่นนี้เหมือนกับไม่ไว้หน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเจียงและอาจทำให้สองตระกูลหมางใจกันได้ ถึงอย่างไรฮูหยินผู้เฒ่าเจียงคนนั้นก็เป็นผู้อาวุโส”

“นั่นหาใช่เรื่องของข้าที่จะต้องสนใจ นางเป็นผู้อาวุโสของตระกูลเจียงไม่ใช่ตระกูลหลี่ ท่านย่าของข้าปฏิบัติธรรมอยู่ที่วัดเลี่ยงสือนอกเมืองหลวง นางถึงจะเป็นผู้อาวุโสของตระกูลหลี่อย่างแท้จริง เจ้าก็ไม่ต้องไปสนใจว่าตระกูลเจียงจะคิดอย่างไร คนที่เจ้าควรสนใจคือข้าต่างห่าก”

พูดจบหลี่เซวียนก็หันมาทำสายกรุ้มกริ่มใส่เสิ่นเยว่ นางตีแขนเขาไปหนึ่งทีด้วยท่าทางเขิลอาย หลี่เซวียนที่หลังจากฉีกเทียบเชิญทิ้งไปแล้วเขาก็ไม่กล่าวถึงเรื่องนี้อีก

แต่ไม่ใช่กับเสิ่นเยว่นางมองเทียบเชิญในมือที่ขาดออกจากกันเป็นสองแผ่นอย่างครุ่นคิด

“เจ้าต้องการเป็นศัตรูกับข้าจริงๆ สินะเจียงหลีข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้าจะสามรถทำเรื่องอันใดได้อีก ลี่ลี่บ่าวคนนั้นเจ้าขังเอาไว้ที่ใด”

เสิ่นเยว่ถามลี่ลี่ชาวใช้ที่นางให้ไปสืบเรื่องที่หลินซูเมิ่งรู้เรื่องที่นางกับหลี่เซวียนไปที่ทะเลสาบว่านเหลียวได้อย่างไร หลังจากที่ลี่ลี่สืบรู้ว่าวันนั้นมีบ่าวชายที่ทำหน้าที่ทำความสะอาดลานเรือนของหลี่เซวียน ออกจากจวนไปหลังจากที่ทั้งสองคุยกันเรื่องที่จะไปทะเลสาบว่านเหลียว เสิ่นเยว่ก็ให้ลี่ลี่จับบ่าวชายคนนั้นไปขังเอาไว้ก่อน เสิ่นเยว่ปล่อยให้ลี่ลี่ทรมาณเขาเล็กน้อยไม่นานบ่าวชายคนนั้นก็เปิดปากออกมาทั้งหมด

เขารับเงินมาจากสาวใช้ของเจียงหลีไม่ใช่หลินซูเมิ่ง เสินเยว่รู้ได้ทันทีว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเจียงหลีที่เป็นคนบงการ แต่ที่นางไม่รู้คือเจียงหลีได้ซื้อตัวบ่าวที่จวนสกุลหลี่ไว้กี่คนกันแน่

ผ่านไปเพียงวันเดียวเทียบเชิญงานวันเกิดของฮูหยิงผู้เฒ่าเจียงก็ถูกส่งมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มีชื่อของเสิ่นเยว่อยู่ในนั้นด้วย

“ดูท่านางจะยังไม่ยอมแพ้ ไปหามาว่าวันนั้นที่หลี่เซวียนฉีกเทียบเชิญมีใครรู้เรื่องบ้าง สงสัยคงต้องทำการกำจัดหนูที่คอยวิ่งรบกวนข้าออกไปสักที”

เมื่อหลี่เซวียนรู้เรื่องที่เสิ่นเยว่ตอบรับเทียบเชิญงานเลี้ยงวันเกิดของตระกูลเจียงเขาก็ไม่ชอบใจเท่าไหร่

“เจ้าก็รู้ว่านางต้องการวางแผนเล่นงานเจ้าเหตุใดเจ้ายังจะเดินเข้าหากับดักของนาง หัดรู้จักกลัวเสียบ้าง”

เสิ่นเยว่หัวเราะน้อยๆ ออกมา นางป้อนผลไม้ใส่ปากของหลี่เซวียนหลังจากที่ทั้งสองทานอาหารค่ำร่วมกัน ท่าทางของนางออดอ้อนดูน่ารักน่าเอ็นดูจนหลี่เซวียนอดที่จะดึงนางเข้ามาหอมสักฟอดไม่ได้

“ท่านไม่เชื่อมือข้าหรือ ตั้งแต่เด็กข้าก็ไม่เคยพลาดท่าให้พวกนางสักครั้งเลยนะ ยิ่งตอนนี้ข้ามีอิสระจากท่านเเม่ของข้าแล้ว ข้ายิ่งสามารถจัดการนางได้ง่ายกว่าเมื่อก่อน”

หลี่เซวียนยังสงสัยว่าเจ้าตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาจะมีความสามรถอันใดที่จะจัดการกับเรื่องนี้ได้ นางก็เป็นแค่เพียงสตรีที่ถูกขังอยู่ที่เรือนหลังสกุลเสิ่นนางจะมีความสามรถอันใด

วันงานเลี้ยงวันเกิดที่จวนตระกูลเจียง แม่ทัพใหญ่หลี่เหอกับหลี่ฮูหยินขึ้นรถม้าคันแรก เสิ่นเยว่กับหลี่เซวียนขึ้นรถม้าคันที่สอง เมื่อทั้งสี่คนมาถึงหน้าจวนตระกูลเจียง มีพ่อบ้านกับมามาคอยต้อนรับและที่งานบุรุษกับสตรีนั้นจัดงานเลี้ยงแยกกัน แม่ทัพหลี่กับหลี่เซวียนเดินตามพ่อบ้านตระกูลเจียงไปที่เรือนด้านหน้า ส่วนหลี่ฮูหยินและเสิ่นเยว่เดินตามมามาไป

ด้านในยังมีฮูหยินขุนนางอีกหลายตระกูลที่ถูกเชิญมา เสิ่นเยว่กระซิบบางอย่างกับชิงจู๋ก่อนที่นางจะเดินตามแม่สามีเข้าไปในงาน เสิ่นเยว่นั่งลงข้างหลี่ฮูหยินที่กำลังคุยกับมารดาของนางอย่างออกรส หลังจากที่เสิ่นเยว่คารวะเสิ่นฮูหยินผู้เป็นมารดา นางก็ไม่ได้สนใจว่าทั้งสองสตรีคุยอะไรกัน เสิ่นเยว่กวาดสายตามองหาเจียงหลีแต่นางไม่เห็นเจียงหลีอยู่ที่นี่ทั้งๆ ที่ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงกับมารดาของนางก็นั่งอยู่ในห้องนั้น

นั่งเพียงไม่นานชิงจู๋ก็เดินเข้ามายืนตรงอยู่ด้านหลังของเสิ่นเยว่ นางก้มตัวเล็กน้อยมากระซิบเบาๆ อย่างไม่ให้ผิดสังเกตุ เสิ่นเยว่พยักหน้าให้นาง ชิงจู๋ก็กลับมายืนหลังตรงเช่นเดิม

"ท่านแม่เจ้าคะข้าต้องขอตัวไปห้องน้ำก่อน”

เสิ่นเยว่บอกมารดาของนางและแม่สามีจากนั้นก็เดินตามชิงจู๋ออกไป เสิ่นฮูหยินมองตามหลังของบุตรสาวตนเองที่เดินออกจากห้องไปอย่างครุ่นคิด

“เจ้าบอกว่านางใช้ให้บ่าวในเรือนไปตามหลี่เซวียนโดยอ้างชื่อข้าอย่างนั้นหรือ”

ชิงจู๋พยักหน้า

“เจ้าค่ะฮูหยินน้อย”

“แผนเดิมๆ นางไม่คิดที่จะใช้ลูกไม้อื่นๆ บ้างหรือไงน่าเบื่อเสียจริง นางคิดว่าถ้าทำให้ตนเองได้เข้าไปอยู่ในจวนสกุลหลี่แล้วหลี่เซวียนจะกลับมาสนใจนางอย่างนั้นหรือแผนฆ่าตัวตายชัดๆ นี่แสดงว่านางยังไม่รู้จักหลี่เซวียนดีพอ ไปเถอะไปเล่นเป็นเพื่อนนางสักหน่อย”

เสิ่นเยว่ใช้วิชาตัวเบาทะยานไปที่เรือนที่ชิงจู๋รายงานว่าบ่าวในเรือนของเจียงหลีตามหลี่เซวียนให้ไปหา เมื่อไปถึงเสิ่นเยว่เปิดประตูเข้าไปพบว่ายังไม่มีใครมา นางจึงกระโดดขึ้นไปแอบอยู่บนคานของห้องคอยดูเรื่องสนุกที่เจียงหลีกำลังจะทำ

ก่อนที่นางจะขึ้นมาแอบบนนี้ เสิ่นเยว่ยังสั่งให้ชิงจู๋ไปหาบางอย่างมาเตรียมเอาไว้ด้วย เสียงคุยเบาๆ แว่วมาบ่งบอกว่าหลี่เซวียนกำลังเดินตามสาวใช้มาที่ห้องนี้

“เจ้าคนโง่นั่น ตามสาวใช้มาที่นี่ด้วยจริงๆ”

เสิ่นเยว่บ่นอย่างระอา นางคิดว่าเขาฉลาดขนาดนั้นจะต้องรู้ว่านี่เป็นแผนของเจียงหลี เหตุใดเขายังตามสาวใช้ของนางมาที่นี่อีก

สาวใช้เปิดประตูให้หลี่เซวียนเข้าไปด้านในและก่อนออกไปยังบอกว่าเสิ่นเยว่บอกให้เขารอในห้อง เมื่สาวใช้ออกจากห้องไปแล้วหลี่เซวียนก็เดินวนรอบห้องนั้นเพื่อสำรวจ เพราะเสียงหายใจเบาๆ ของเสิ่นเยว่ทำให้เขามองขึ้นไปบนคานห้อง

“ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่”

หลี่เซวียนนึกแปลกใจเขากระโดดขึ้นไปบนคานแล้วนั่งลงข้างๆ เสิ่นเยว่ สาวใช้ของนางมีวรยุทธทำให้เขาแปลกใจมากแล้ว แต่นางก็มีวรยุทธด้วยอย่างนั้นหรือทำไมเขาไม่เคยสังเกตเลยนะ

“เจ้ามีกี่เรื่องที่ยังปิดบังข้ากันแน่”

หลี่เซวียนกระซิบข้างหูของเสิ่เยว่เบาๆ นางหดคอหนีลมหายใจของเขาที่เป่ารดต้นคอ เสิ่นเยว่ย่นจมูกใส่เขา

“ท่านรู้ว่านี่เป็นกับดักเหตุใดยังมาที่นี่อีก หรือคิดจะเล่นไปตามน้ำแล้วพาเจียงหลีเข้าจวนตระกูลหลี่ของท่านจริงๆ”

เสิ่นเยว่เปลี่ยนเรื่องที่เขาถามทั้งยังถลึงตาใส่หลี่เซวียนด้วยความโมโห ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ทะเลาะกัน เสียงเดินจากด้านนอกก็ดังขึ้น