เรื่องผิดพลาด

หลี่เซวียนมองหน้าของสตรีที่นั่งอยู่ด้านข้างเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้ม ใบหน้าของเขาแดงเรื่อลามไปถึงใบหู เจ้าคนโง่นี่โดนควันของกำยานปลุกกำหนัดที่จุดเอาไว้ในห้องแล้วสินะ ทำไมนางถึงได้เชื่อใจนะว่าเขาจะต้องจัดการเรื่องนี้เองได้ ถ้าหากว่านางไม่มาที่นี่วันพรุ่งนี้เจียงหลีก็คงได้ถูกส่งตัวไปที่ตระกูลหลี่ในฐานะฮูหยินรองแล้ว

 

เสิ่นเยว่มองคนที่เปิดประตูเข้ามา นางคือเจียงหลีอย่างที่คิด นี่นางไม่คิดจะรอให้ฤทธิ์ของกำยานปลุกกำหนัดทำงานก่อนหรือไง รีบอะไรขนาดนั้น เสิ่นเยว่ครุ่นคิดเหมือนว่านางต้องการให้คนอื่นมาเห็นนางทำอะไรกับ หลี่เซวียนโดยเร็ว เสิ่นเยว่ยิ้มอย่างมีเลศนัย

เจียงหลีเดินวนหาหลี่เซวียนทั่วห้องแต่ไม่พบเขา แต่นางให้สาวใช้จับตาดูห้องนี้เอาไว้แล้วนางบอกว่าไม่เห็นหลี่เซวียนออกจากห้องนี้ไปนี่นา แล้วเขาจะไปอยู่ที่ไหนได้ อีกไม่นานสาวใช้ของนางก็จะไปตามคนอื่นมาที่นี่แล้ว แล้วตอนนี้เขาหายไปไหนกัน

เสิ่นเยว่ที่นั่งอยู่บนคานพยายามแกะมือที่เหมือนปลาหมึกของหลี่เซวียนออกจากตัวของนาง

“เจ้าตั้งสติหน่อย กินยานี่เข้าไปก่อน”

เสิ่นเยว่ยัดยาลูกกลอนใส่ปากของหลี่เซวียน นี่เป็นยาแก้พิษที่เสิ่นเยว่กินก่อนที่จะเข้ามาในห้องนี้ แต่หลี่เซวียนสูดดมกำยานเข้าไปแล้ว ต้องรออีกสักครู่ยาแก้พิษถึงจะออกฤทธิ์

เจียงหลีที่เข้ามาในห้องนี้ได้สักพักก็รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว ตอนนี้นางได้สูดควันของกำยานปลุกกำหนัดเข้าไปแล้วจึงต้องหาทางระบายความต้องการออกไป แต่ตอนนี้หลี่เซวียนหายออกไปจากห้องนี้แล้ว นางคิดไม่ออกว่าต้องทำอย่างไร หากว่านางออกไปจากห้องนี้ในสภาพเช่นนี้จะต้องเกิดเรื่องอย่างแน่นอน

เสียงเดินจากด้านนอกตรงมาที่ห้องนี้ เจียงหลีที่ยังพอมีสติอยู่ก็รีบไปแอบหลังม่านเพื่อรอดูว่าใครคือคนที่เข้ามาในห้อง ท่าทางและการแต่งตัวของเขาไม่ต่างจากหลี่เซวียน เพราะบุรุษผู้นั้นใส่ชุดสีดำที่หลี่เซวียนใส่เป็นประจำเจียงหลีจึงตัดสินว่าเขาคือหลี่เซวียน เมื่อเจียงหลีเห็นเช่นนั้นความต้องการที่นางอดทนมาตลอดก็หมดลง

เจียงหลีพุ่งเข้าใส่บุรุษผู้นั้นอย่างไม่ทันให้เขาได้ตั้งตัว นางพยายามฉีกทึ้งเสื้อผ้าของตนเองเพื่อระบายความร้อนที่พวยพุ่งออกจากกายนางความต้องการของเจียงหลีตอนนี้ถึงขีดสุดแล้ว บุรุษผู้นั้นในคราแรกก็รู้สึกตกใจเช่นกัน เขาไม่นึกเลยว่าสาวใช้นำทางให้เขามาเปลี่ยนชุดที่ห้องนี้ ด้านในห้องจะมีสตรีที่งดงามรอเขาอยู่ และดูท่าทางเหมือนนางเองที่เป็นคนต้องการให้เขามีอะไรกับนาง

บุรุษผู้นั้นยังคิดว่าสาวใช้ของที่นี่ช่างงดงามกว่าอนุที่เรือนเขายิ่งนัก นางคงจะอยากปีนเตียงบุตรชายขุนนางเพื่อยกระดับของตนเองให้มีฐานะขึ้นสินะ ได้อนุที่งดงามเช่นนี้กลับจวนไปด้วยเขาย่อมไม่มีทางปฏิเสธ ถึงอย่างไรที่เรือนของเขาก็มีอนุอยู่แล้วถึงสิบคนเพิ่มอีกสักคนจะเป็นไรไป

เจิ้งอี้หางบุตรชายคนเดียวของราชเลขาเจิ้งผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องของความเจ้าชู้ เขาเป็นคนชอบของสวยงามในเรือนหลังจึงมีสตรีมากมายทั้งสาวใช้ในเรือนที่หน้าตางดงามล้วนแล้วแต่ถูกเขาจัดการไปหมดแล้ว

เพราะเป็นบุตรชายที่ราชเลขาเจิ้งมีตอนแก่เขาถึงได้ตามใจบุตรชายเจ้าสำราญคนนี้มาก ไม่นานจากนั้นฉากร่วมรักของทั้งสองก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นเพราะเจิ้งอี้หางก็สูดควันของกำยานเข้าไปจึงทำให้เขามีอารมณ์ร่วมอย่างรวดเร็ว

หลี่เซวียนที่ได้สติกลับมาครบถ้วนแล้วหลังจากกินยาลูกกลอนแก้พิษที่เสิ่นเยว่ให้กับเขาไป หลี่เซวียนยกมือขึ้นปิดตาเสิ่นเยว่ที่กำลังมองทั้งสองคนกำลังนัวเนียกันที่เตียง ดีที่มีม่านปิดบังเอาไว้จึงเห็นเพียงแค่เงาเท่านั้น แต่เสียงที่น่าอายของทั้งสองคนนั้นก็ดังเล็ดลอดออกมาทำเอาทั้งสองคนที่นั่งอยู่บนคานถึงกับหน้าแดงด้วยความเขินอาย

“ออกไปจากที่นี่เถอะ ดูท่าว่าอีกไม่นานสาวใช้ของเจียงหลีคงจะต้องตามคนมาที่นี่เป็นแน่”

เสิ่นเยว่พยักหน้าให้เขาทั้งที่ใจอยากจะดูฉากรักของทั้งสองคนต่อ แต่สามีปลอมๆ ของนางกลับไม่ยอมให้อยู่ที่นี่

เมื่อเสิ่นเยว่กับหลี่เซวียนออกจากห้องนั้นไปเพียงไม่นาน เสียงเดินของใครหลายคนก็ตรงมาที่ห้องนั้นอย่างรีบร้อน เพราะสาวใช้ไปแจ้งให้นายท่านเจียงทราบว่ามีเสียงที่น่าอายดังเล็ดลอดออกมาจากห้องพักที่เตรียมเอาไว้รับรองแขกที่มาเยือนที่จวนในวันนี้

เมื่อพวกเขาหยุดที่หน้าห้องนั้น เสียงร้องครวญครางอย่างสุขสมของสตรีและบุรุษดังออกมาจากในห้อง

เสิ่นเยว่และหลี่เซวียนแอบมองอยู่ห่างๆ รอดูว่านายท่านเจียงจะทำอย่างไรเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ในห้องเป็นบุตรสาวที่ตนเองภาคภูมิใจ

“เปิดประตู ข้าอยากจะรู้นักว่าใครที่มันช่างใจกล้าถึงได้มาทำเรื่องบัดสีน่ารังเกียจในวันเกิดของท่านแม่”

นายท่านเจียงสั่งให้บ่าวรับใช้ชายพังประตูเข้าไป ถึงแม้ว่าด้านนอกจะมีคนยืนมุงมากกว่ายี่สิบคนแต่สองร่างที่กำลังควบขี่กันอย่างเมามัน ก็ยังไม่สามารถแยกออกจากกันได้เพราะยังคงตกอยู่ในฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดจึงทำให้ไม่รับรู้ว่ามีคนมากเพียงใดที่กำลังมองฉากรักของตนเองอยู่

บ่าวสองคนถูกสั่งให้ลากสองคนที่ยังไม่รู้ชะตากรรมของตนเองออกจากกัน เมื่อได้เห็นหน้าของทั้งสองคนชัดๆ นายท่านเจียงแทบเป็นลม บุตรสาวที่เขาเอ็นดูที่สุดคนนี้ กำลังเปลือยกายล่อนจ้อน ท่าทางนางจะยังไม่ได้สติจากฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดเพราะหลังจากที่หลุดออกจากเจิ้งอี้หาง นางก็ทำท่าจะพุ่งเข้าหาบ่าวชายที่พยุงนางอยู่

“เร็วเข้าไปเอาผ้าห่มมาปิดร่างของนางเอาไว้ นี่มันเกิดอันใดขึ้นมีใครตอบข้าได้บ้าง สาวใช้ของหลีเอ๋อหายไปไหนไปตามนางมาเดี๋ยวนี้”

นายท่านเจียงตวาดบ่าวที่มุงอยู่เสียงดัง บ่าวชายอีกคนที่แยก เจิ้งอี้หางออกจากเจียงหลีสาดน้ำเย็นใส่เขาถังใหญ่ ทันทีที่โดนความเย็นของน้ำ เจิ้งอี้หางก็ได้สติกลับมาทันที

“นี่มันเกิดอันใดขึ้น ทำไมทุกคนถึงได้มามุงดูข้าเช่นนี้”

เจิ้งอี้หางมองไปรอบๆ เห็นมีคนมากมายยืนล้อมเขาเอาไว้ อีกทั้งตัวเขายังแก้ผ้าอยู่เนื้อตัวเขาเปียกจนสั่นไปทั้งตัว ราชเลขาเจิ้งให้บ่าวของเขาไปเอาชุดใหม่มาให้เจิ้งอี้หางเปลี่ยน

“หางเอ๋อเจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าเจ้าทำอะไรลงไป ถึงแม้ข้าจะตามใจเจ้าแต่ไม่คิดว่าเจ้า ถึงกลับกล้าทำเรื่องบัดสีเช่นนี้”

ราชเลขาเจิ้งถลึงตาใส่บุตรชายที่พึ่งได้สติกลับมาด้วยความโมโห เขาจะทำอะไรสาวใช้ในเรือนอย่างไรก็ได้เพราะนั่นมันเป็นจวนของสกุลโจว แต่ที่นี่จวนตระกูลเจียงเจ้าลูกโง่คนนี้ช่างไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจเอาเสียเลย

“ท่านพ่อท่านกำลังพูดเรื่องอะไรนางก็เป็นแค่สาวใช้เหตุใดต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่เช่นนี้”

เจิ้งอี้หางยังคงเถียงบิดาออกไปข้างๆ คูๆ เจียงหลีที่พึ่งได้สติกลับมาก็เอาแต่ร้องไห้ ไม่กล้าเงยหน้ามองผู้คนเพราะความอับอาย มันเป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร มันควรจะเป็นหลี่เซวียวสิเหตุใดถึงเป็นเจิ้งอี้หางคนน่ารังเกียจคนนี้ไปได้

แต่แล้วเจียงหลีก็นึกขึ้นได้ บางที่นี่อาจจะเป็นฝีมือของเสิ่นเยว่สตรีน่าตายนั่น นางลุกขึ้นยืนทั้งที่ยังเจ็บแปลบช่วงล่าง

“ท่านพ่อ เรื่องทั้งหมดต้องเป็นฝีมือของใครบางคนที่ต้องการทำร้ายข้าแน่ท่านจะต้องให้ความเป็นธรรมกับข้านะเจ้าคะใครๆ ในเมืองหลวงต่างก็รู้ดีว่าข้าเป็นคนเช่นไร ข้าไม่เคยมีศัตรูที่ไหนเลยนอกจาก....”

เจียงหลีหยุดเอาไว้เพียงเท่านั้นเพื่อให้ทุกคนได้คิดตาม

“เจ้าจะบอกว่าเป็นเพราะข้าอย่างนั้นหรือคุณหนูเจียง หรือเจ้าจะบอกว่าเป็นเพราะสามีข้ากันที่เป็นศัตรู”

เจียงหลีถลึงตาใส่เสิ่นเยว่ที่เดินเข้ามาพร้อมกับหลี่เซวียน

“คุณหนูเจียงอาหารกินมั่วได้แต่คำพูดพูดมั่วไม่ได้ เจ้าควรไตร่ตรองให้ดีก่อนที่จะพูดออกมา เพราะมันจะเป็นการใส่ร้ายผู้อื่น”