ความจริง

นายท่านเจียงตวาดเสิ่นเยว่อีกครั้ง หลี่เซวียนก้าวมาขวางหน้านางเอาไว้

“นางเป็นฮูหยินของข้า ไม่ว่านางจะกระทำการในเรื่องใด ข้าหลี่ เซวียนจะเป็นผู้ที่รับผิดชอบเอง”

เสิ่นเยว่มองหลี่เซวียนด้วยสายตาทราบซึ้ง ทำไมวันนี้นางมองแล้วเขาดูหล่อเหล่ายิ่งกว่าเดิมนะ ทั้งที่ปกติคนผู้นี้ก็หน้าตาดีจนหาคนเทียบไม่ได้แล้ว เสิ่นเยว่โผล่ออกมาจากทางด้านหลังของหลี่เซวียน

“ท่านต้องการหลักฐานหรือ ถ้าหากว่าบ่าวพวกนี้ยังเป็นหลักฐานไม่ได้ เช่นนั้นท่านให้คนไปที่เมี่ยวโสว่ถังถามผู้ดูแลว่านางได้ให้สาวใช้ไปซื้อกำยานปลุกกำหนัดที่นั่นหรือไม่ ทั้งนางยังสั่งชนิดที่ออกฤทธิ์รุนแรงด้วยนะ อ้อ ข้าลืมบอกท่านไปกำยานนี้ส่วนมากใช้ที่หอนางโลมเท่านั้น ข้าไม่รู้ว่านางไปรู้จักของพวกนี้ได้อย่างไร นายท่านเจียงบุตรสาวของท่านคงมิได้ทำงานที่นั่นหรอกกระมั่ง”

เสิ่นเยว่พูดจบก็หดหัวไปหลบอยู่ที่ด้านหลังของหลี่เซวียนอีกครั้ง นายท่านเจียงโมโหกับคำพูดของนางจนเป็นลมหงายหลังลงไป เดือดร้อนพวกบ่าวไพร่ต้องรีบปฐมพยาบาลให้เขาฟื้นขึ้นมา หลังจากที่ฟื้นขึ้นมาแล้วเขาได้แต่พูดอยู่คำเดียวว่า เจ้า เจ้า อยู่เช่นนั้นเพราะเถียงไม่ทันเสิ่นเยว่

เสิ่นเยว่ไม่สนว่าพวกเขาจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรเพราะนั่นไม่ใช่เรื่องของนาง เวลานี้คนตระกูลเสิ่นและตระกูลหลี่ ออกจากจวนสกุลเจียงไปพร้อมกันและยังตรงไปที่หอว่านเหลียวเหลาอาหารที่มีชื่อของเมืองหลวงที่ตั้งอยู่ริมทะเลสาบว่านเหลียว

เสิ่นเยว่ได้แต่นั่งห่อเหี่ยว เมื่อได้รับสายตาทิ่มแทงจากเสิ่นฮูหยินผู้เป็นมารดา พวกเขาต่างเอ็นดูท่าทางเหมือเตาหดหัวของเสิ่นเยว่ ก่อนหน้านี้นางยังกล้าหาญยืนหยัดต่อสู้กับคนตระกูลเจียงอยู่เลย ท่าทางของนางกับ หลี่เซวียนล้วนอยู่ในสายตาของคนทั้งสี่ พวกเขาแค่มองอยู่ห่างๆ เพื่อดูว่าทั้งสองคนจะสามารถแก้ไขสถานการณ์ได้หรือไม่ และเด็กสองคนนี้ก็ไม่ทำให้พวกเขาต้องผิดหวัง

ตระกูลเสิ่นและตระกูลหลี่เป็นตระกูลใหญ่ที่อยู่คู่ราชวงศ์มานาน ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งและบิดาของทั้งสองยังเป็นสหายของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันยิ่งทำให้สองตระกูลใกล้ชิดราชวงศ์ยิ่งกว่าเดิม พวกเขาไม่กลัวเลยว่าตระกูลเจียงจะหันกลับมาเล่นงานเด็กทั้งสองคนที่ก่อเรื่องในวันนี้ เพราะพวกเขาก็ไม่ใช่ลูกพลับนิ่มให้ใครบีบได้เหมือนกัน

หลังจากการชุมนุมของสองครอบครัวผ่านไป เสิ่นเยว่ที่กลับมาที่จวนตระกูลหลี่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างมีช่วงเวลาหนึ่งที่นางกำลังคิดถึงเจ้านกน้อย ถึงแม้ว่านางคิดจะตัดใจจากสหายคนนั้น แต่กับเจ้านก เสิ่นเยว่ก็ยังเอ็นดูมันอยู่ดี

“แกอยู่ที่ไหนนะเจ้านกน้อย”

นางพึมพำเสียงเบากับตนเองโดยไม่รู้ว่ามีอีกคนยืนอยู่ด้านหลัง

“เจ้ากำลังคิดถึงใครอยู่หรือ”

เสิ่นเยว่สะดุ้งจนตัวโยน

“ท่าน.... เหตุใดถึงได้มาด้านหลังแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงเช่นนี้ ท่านกำลังทำให้ข้าตกใจนะ”

เสิ่นเยว่สายตาหลุกหลิก เปลี่ยนเรื่องที่หลี่เซวียนถามออกไปทันทีเพราะเรื่องนี้นางถนัดนัก

“อย่าได้เปลี่ยนเรื่องข้ากำลังถามเจ้าอยู่ว่าเจ้ากำลังคิดถึงผู้ใด”

เสิ่นเยว่จ้องเขาตาเขม็ง

“เจ้าจ้องข้าด้วยเหตุใด”

“เปล่าซะหน่อยข้าก็แค่พูดไปเรื่อยเวลาคนเราอยู่คนเดียวก็มีเรื่องให้คิดเรื่อยเปื่อย ท่านไม่เคยเป็นเช่นนี้บ้างหรือไง เลิกจับผิดข้าได้แล้ว”

หลี่เซวียนส่ายหัวให้ความกะล่อนของนาง

“ได้ข้าไม่ซักเจ้าแล้วก็ได้ แต่ข้ามีเรื่องที่อยากจะคุยกับเจ้าสักหน่อย”

หลี่เซวียนทำหน้าจริงจัง ซึ่งทำให้เสิ่นเยว่มีสีหน้าจริงจังตามไปด้วย

หลี่เซวียนนั่งลงด้านข้างของเสิ่นเยว่ เขาจับตัวนางหันเข้าหาตนเอง เพื่อให้นางเผชิญหน้ากับเขาเพื่อไม่ให้นางหลีกเลี่ยงได้เหมือนดั่งเช่นที่ผ่านมา

 

“เจ้า....อยากจะเริ่มต้นใหม่กับข้าหรือไม่”

เสิ่นเยว่ไม่เข้าใจที่เขาพูด

“เริ่มต้นใหม่อะไร”

“ก็เรื่องที่เราเคยตกลงกันเอาไว้ก่อนที่จะแต่งงาน”

หลี่เซวียนมีท่าทางอึดอัดเล็กน้อย เพราะเรื่องนี้เขาเป็นคนเสนอให้กับนางก่อน เขายังไม่มั่นใจนักว่าเสิ่นเยว่จะเห็นด้วยกับเรื่องนี้หรือไม่เพราะตอนแรกดูเหมือนนางก็ต่อต้านการแต่งงานของทั้งสองตระกูลเหมือนกัน

“ท่านแน่ใจหรือ เหตุใดตอนนี้ถึงได้อยากจะจริงจังเรื่องแต่งงานเล่า มิใช่ว่าท่านก็ไม่ชอบที่ต้องแต่งงานกับสตรีที่ท่านไม่รู้จักหรือ ท่านเคยพูดเอาไว้ก่อนหน้านี้นี่นา”

เสิ่นเยว่ไม่ค่อยเข้าใจในความคิดของเขาเท่าไหร่

“นั่นมันเป็นเรื่องเมื่อเดือนก่อน ตอนนี้ข้าคิดว่าข้ารู้จักเจ้าดีแล้วเเละข้าก็อยากจะสร้างครอบครัวกับเจ้า ข้าหมายถึงแค่เจ้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น คือ....ข้าอยากให้เจ้าคิดดูเรื่องของเราอีกสักครั้งได้หรือไม่ แล้วลืมเรื่องที่ข้าเคยพูดกับเจ้าว่าข้าไม่อยากแต่งงานก่อนหน้านี้ทิ้งไป”

หลี่เซวียนมีท่าทางเขินอายเมื่อต้องพูดกับเสิ่นเยว่ตรงๆ ถ้าเป็นไปได้เขาอยากจะเขียนความในใจลงในกระดาษแล้วส่งให้นางอ่านมากกว่า แต่ถ้าทำเช่นนั้นมันจะดูไม่จริงใจเขากลัวว่านางจะปฏิเสธ

“ข้า....จะยังไงก็ได้ ถึงอย่างไรข้าก็แต่งเข้ามาแล้วมิใช่หรือ”

เสิ่นเยว่ตัดใจเรื่องสหายที่ส่งจดหมายคุยกับนางแล้ว อีกอย่างหลี่เซวียนเป็นคนที่นางสามารถจับต้องได้หาใช่คนที่อยู่ในเพียงมายาเช่นเขาคนนั้นและดูเหมือนว่าเขากับนางเหมือนจะมีความรู้สึกดีๆ ให้แก่กันบ้างแล้ว

หลี่เซวียนดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่เขาดึงร่างเล็กเข้าสู่อ้อมแขนของตน เขากอดนางเอาไว้แน่นเหมือนกลัวว่านางจะหายไป

“ท่านกอดข้าแน่นเกินไปแล้ว ข้าหายใจไม่ออก”

หลี่เซวียนคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อยแต่ก็ยังคงกอดนางเอาไว้อยู่เช่นนั้น เรื่องที่ทั้งเสิ่นเยว่และหลี่เซวียนตกลงใช้ชีวิตร่วมกันถูกรายงานให้ทั้งสองตระกูลได้รับรู้ทันทีที่เสิ่นเยว่ยอมตอบตกลง

ความจริงเรื่องที่ทั้งสองคนแยกกันนอน บิดามารดาของเสิ่นเยว่และ หลี่เซวียนล้วนแต่รับรู้พวกเขาจับตามองความสัมพันธ์ของสองหนุ่มสาวอยู่ห่างๆ เสิ่นเยว่และหลี่เซวียนคิดว่าได้ปิดเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับแล้ว แต่ความจริงนั้นไม่ใช่อย่างที่ทั้งสองคิดเลย

เสิ่นฮูหยินรู้ตั้งแต่ที่หลี่เซวียนมาที่ห้องของเสิ่นเยว่ในวันก่อนที่ทั้งสองจะแต่งงานกันแล้วแต่นางไม่คิดว่าบุตรสาวของตนจะยอมรับเงื่อนไขของหลี่เซวียน นางปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปเพราะต้องการให้ทั้งสองได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน และพวกเขาจำเป็นต้องฝ่าฟันอุปสรรค์ไปด้วยกันนั่นถึงจะเรียกว่าคู่ชีวิต

หลังจากอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน เสิ่นเยว่มีท่าทางเก้ๆ กังๆ เพราะหลี่เซวียนนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้อง โดยปกติเขาจะกลับมาหลังจากที่นางหลับไปแล้วแต่วันนี้เขาอยู่ที่นี่ในห้องเดียวกับนาง หลี่เซวียนกระแอมไอเบาๆ

“เจ้า....คิดว่าข้าควรจะนอนที่นี่หรือว่าย้ายไปนอนตรงนั้น”

หลี่เซวียนซี้ไปที่เตียงที่เสิ่นเยว่ยืนขวางอยู่ นางหันไปมองตามการชี้นิ้วของเขาด้วยหัวใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ

“ตะ....ตามใจท่านสิที่นี่เป็นห้องนอนของท่านนี่นา”

เสิ่นเยว่พูดจบก็รีบปีนขึ้นเตียงเอาผ้าห่มคลุมร่างตนเองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเขินอาย หลี่เซวียนหัวเราะเสียงทุ้มเพราะท่าทางที่น่าเอ็นดูของนาง เขาเดินไปที่เตียงช้าๆ เสียงย่ำเท้าของเขายิ่งทำให้เสิ่นเยว่ตื่นเต้นหนักกว่าเดิม หลี่เซวียนมองร่างเล็กที่ห่อตนเองเป็นก้อนกลมเหมือนก้อนบ๊ะจ่าง เขาดึงผ้าห่มของนางเบาๆ