บททั้งหมดของ From Basurera to CEO'S Wife : บทที่ 71 - บทที่ 80

Hindi alam ni Lira kung paano siya nakarating sa apartment.Parang naglakad lang siya nang walang direksyon.Parang wala siyang pakiramdam.Pagpasok niya sa loob…Tahimik.Walang tao sa sala.Huminga siya nang malalim at dahan-dahang sumandal sa pinto.Napapikit.Pero kahit anong pilit niya…Hindi nawawala ang bigat.“Why…” bulong niya.“Bakit ganito…”Unti-unting tumulo ang luha niya.Hindi niya na mapigilan.Lumakad siya papunta sa kwarto.Pagpasok…Doon na siya tuluyang bumagsak sa kama.Yakap ang sarili.Tahimik na umiiyak.Hindi na siya sumisigaw.Hindi na siya nagtatanong.Pagod na siya.Pagod na siyang umintindi.Pagod na siyang masaktan.Habang si Lira ay mag-isa sa loob ng kwarto…Sa kabilang banda…Nasa opisina si Nathaniel.Hindi siya mapakali.Kanina pa siya hindi nakakapag-focus sa trabaho.Paulit-ulit sa isip niya si Lira.Yung itsura nito.Yung pagiging malamig.Yung distansya.Napabuntong hininga siya.“Something’s really wrong…”bulong niya.Hindi ito simpleng tampo.

Hindi naging madali ang umaga.Maagang nagising si Lira.Hindi dahil sa maayos ang tulog niya…Kundi dahil hindi siya nakatulog ng maayos.Dahan-dahan siyang bumangon.Tahimik.Maingat na hindi magising si Nathaniel.Pero bago pa siya tuluyang makatayo…Narinig niya ang boses nito.“Leaving already?”Mahina.Pero gising.Napahinto si Lira.Saglit siyang napapikit bago humarap.“Nagigising ka na pala,” simpleng sagot niya.Walang emosyon.Umupo si Nathaniel sa kama.Nakatingin lang sa kanya.“Hindi ka pa tapos magpahinga,” sabi niya.Napangiti si Lira ng konti.Pero halatang pilit.“Okay na ako,” sagot niya.Tahimik.Pero ramdam ang distansya.Hindi na siya nagsalita pa.Dumiretso siya sa closet.Kinuha ang damit niya.At pumasok sa banyo.Habang si Nathaniel…Naiwan sa kama.Nakatulala.Hindi niya maintindihan kung bakit ganito.Kung bakit parang ang layo na ni Lira kahit nasa iisang kwarto lang sila.Paglabas ni Lira…Nakabihis na siya.Simple lang.Pero maayos.Hindi siya tumingin k

Tahimik ang kwarto. Masyadong tahimik. Tanging tunog lang ng mahinang pagpatak ng tubig mula sa sirang tubo ang maririnig. Sa gitna ng kadiliman, nakatali si Lira. Pagod, mahina, pero hindi pa rin sumusuko.Dahan-dahan niyang iminulat ang mata niya. Masakit ang ulo at katawan niya pero pinilit niyang igalaw ang mga kamay niya. Nakagapos. Mahigpit. Halos hindi siya makagalaw.“Think… Lira…” bulong niya sa sarili. “Hindi pwedeng ganito lang…” Huminga siya nang malalim, pilit pinapakalma ang sarili. Kung magpapanic siya, mas lalo siyang mawawalan ng chance makatakas.Inikot niya ang paningin niya sa paligid. Madilim. Lumang basement. May mga kahon, sirang upuan, at sa gilid ay isang maliit na mesa. Doon, may napansin siya… isang kalawangin na pako na nakausli sa kahoy.Nanlaki ang mata niya. Chance.Dahan-dahan siyang gumalaw. Mahina. Maingat. Baka may nakabantay. Unti-unti niyang inusog ang sarili niya papunta sa mesa. Masakit. Kada galaw parang may humihila sa katawan niya pero hindi s

Hawak ni Nathaniel si Lira habang nakayakap ito nang mahigpit sa kanya. Ramdam niya ang panginginig ng katawan nito, ang bigat ng pinagdaanan, at ang takot na pilit nitong kinikimkim.“Okay na… nandito na ako…” mahina niyang bulong.Hindi agad sumagot si Lira. Mas lalo lang siyang kumapit, parang natatakot na mawala ulit sa isang iglap.Sa likuran nila, si Marcus ay nakatutok pa rin kay Vanessa. Nakahiga ito sa sahig, hawak ang sugat sa balikat, pero ang mata niya.. punong-puno ng galit.“Hindi pa ito tapos…” bulong ni Vanessa, habang pilit na tumatawa kahit halatang nasasaktan.Napakunot ang noo ni Marcus. “Enough, Vanessa. Sumuko ka na.”Umiling si Vanessa. “Hindi… hindi pa ako tapos.”Dahan-dahan siyang bumangon, kahit hirap. “Lira…” sabi niya, nakatingin nang diretso.“Sa tingin mo panalo ka na?”Tahimik si Lira, pero hindi na siya tumingin kay Vanessa. Nasa yakap pa rin siya ni Nathaniel.Napakuyom ang kamao ni Nathaniel. “Vanessa, stop this madness.”Ngumiti si Vanessa, pero iba

Maagang nagising si Lira kinabukasan, ngunit sa pagkakataong ito, hindi na siya nabigatan sa paggising. May kakaibang gaan kahit papaano, parang unti-unting bumabalik ang normalidad sa kabila ng lahat ng nangyari. Tahimik siyang bumangon at inayos ang sarili bago lumabas ng kwarto.Sa kusina, nadatnan niya si Nathaniel na abala na naman sa paghahanda ng kape. Mukhang hindi rin ito gaanong nakatulog nang maayos, pero hindi halata sa mukha nito.“Good morning,” bati ni Lira habang papalapit.Napalingon si Nathaniel at bahagyang ngumiti. “Good morning. Maaga ka ulit.”Tumango si Lira. “Sanay na siguro katawan ko.”Inabot ni Nathaniel ang isang tasa ng kape. “Here.”Kinuha ito ni Lira at tahimik na umupo sa mesa. Ilang sandali lang ay sumunod si Nathaniel at naupo rin sa harap niya.“May pupuntahan ka today?” tanong nito.Umiling si Lira. “Wala naman. Ikaw?”“May meeting ako pero mabilis lang,” sagot ni Nathaniel. “After that, uuwi rin ako agad.”Tahimik sandali. Pero hindi na mabigat t