กำราบรักพิศวาสร้าย のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ดุลยารู้สึกคุ้นชินกับการอยู่กับอลันมากขึ้น ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันแถมเป็นการรู้จักในสถานการณ์ไม่ปกติ เขาไม่ได้ห้ามหรือคุมเธออย่างที่ตัวเองเคยคิดไว้ จะว่าไปก็อยู่สบายกว่าอยู่บ้านตัวเองด้วยซ้ำ เพราะที่นี่เธอยังได้กินอิ่มนอนหลับแรกๆก็หลับอย่างกังวลแค่พอสามสี่วันผ่านไป เธอก็หลับเป็นปกติ คงจะมีเพียงแต่ผู้ชายคนนั้นที่หลับไปทีไหร่ก็ต้องได้ยินเสียงละเมอเกือบทุกครั้ง ดูจากที่เขาพบเธอและประมูลตัวเธอมา และพาเธอไปสนามมวยวันนั้นแล้ว เขาคงไม่ใช่คนดีเท่าไหร่นัก แต่อย่างน้อย เขาไม่ทำร้ายเธอ ดูพ่อแท้ ๆกับแม่เลี้ยงของเธอซิ ลูกสาวหายไปก็ดูจะไม่กังวลอะไรเลย ลึกๆแล้วเธอก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ แม่เลี้ยงคนดีของพ่อจะมีส่วนรู้เรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า เพราะคนที่สนับสนุนให้เธอออกจากบ้านไปต่างจังหวัดก็เป็นแม่เลี้ยงนั้นแหละดุลยาตื่นเช้าด้วยความเคยชิน พอเดินผ่านห้องนอนของเขาได้ยินเสียงครางเจ็บปวดอีกแล้ว ลองเอามือแตะลูกบิดประตูก็รู้ว่าไม่ได้ล็อกห้องนอน เธอขมวดคิ้วแล้วอดคิดไม่ได้ว่า คนระแวดระวังอย่างเขาทำไมนอนไม่ล็อกประตูนะ แต่เมื่อได้ยินเสียงละเมอเจ็บปวดแล้วก็อดเป็นกังวลไม่ได้ เธอได้ยินมาหลา

เป็นคำถามที่เหมือนไม่ต้องการคำปฏิเสธดุลยารู้ว่าสิ่งที่เขาพูดหมายถึงอะไร และเธอควรปฏิเสธ ทว่าใบหน้าเธอกลับแดงระเรื่อเพราะความเขินอาย รู้ตัวดีว่าลึกๆแล้ว เธอพึ่งพอใจกับสิ่งที่ได้รับ หากเขารุนแรงกับเธอ เธอปฏิเสธเขาได้อย่างง่ายดาย แต่ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ในท่าทีเย็นชานี้ ทำให้เธอไม่อาจปฏิเสธเขาได้เลย และหญิงสาวรู้ดีว่าหากดำดิ่งไปกับสิ่งที่เขาหยิบยื่นให้ มันจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปตลอดกาล การไม่พูดอะไรออกมาของดุลยาทำให้อลันตีความหมายเข้าข้างตัวเอง เขากดริมฝีปากทาบทับอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่มีรสขมจากกาแฟรสเข้มอีกแล้ว เมื่อเธอเผยอริมฝีปากขึ้น เรียวลิ้นของเขาก็แทรกเข้าไปชิมความหวานในโพรงปากอ่อนนุ่ม มือใหญ่เลื่อนขึ้นลูบไล้แผ่นหลังของเธออย่างปลอบโยนแต่สร้างความปั่นป่วนให้ดุลยาอลันถอนจูบแล้วยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เธอไม่ค่อยเห็นนัก เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยนจนหัวใจเธอสั่นไหว เขาช้อนร่างเธออุ้มตัวลอย เพราะไม่ทันตั้งตัวทำให้เธอตกใจยกมือคล้องคอเขาไว้เพราะเกรงตัวเองจะตกลงพื้นชายหนุ่มอุ้มคนตัวเล็กเข้าไปในห้องนอนของตนเอง ประคองเธอลงนอนอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวคนในวงแขนจะตื่นตกใจก่อน

ดุลยาไม่รู้ว่าเขาพูดอะไร แต่รู้สึกได้ว่าเขากำลังปกป้องเธออยู่ หญิงสาวยิ้มและเชื่อว่าเขาจะปกป้องเธอทำตามที่เขาสัญญาไว้“ไม่ต้องกลัวนะ”“อืม”อลันเห็นสีหน้าของหญิงสาวแล้วก็เบาใจ ในเวลาคับขันอย่างนี้เธอยังยิ้มให้เขาได้ เขาไม่คิดเธอจะทิ้งเขาไว้คนเดียว เธอคงพยายามหาทางช่วยเขาอยู่เหมือนกัน“ก็ได้ กูจะยอมปล่อยผู้หญิงคนนี้ไป แต่เรื่องที่กูทำกับมึงจะต้องไม่รู้ไปถึงหูของพ่อกู” หวังเฟิงประเมินแล้วว่า หากยังต้องสืบทอดกิจการของพ่ออยู่ เขาต้องหวังพึ่งพาอลัน แม้เขาจะปิดบังเรื่องนี้ไม่ให้พ่อรู้ ใส่ความว่าเป็นผลงานของแก็งค์อื่นที่ต้องการเก็บอลัน “อลัน หยาง คนนี้เป็นลูกผู้ชายพอ ยังไงก็จะรักษาคำพูดของตัวเอง หวังว่าหวังเฟิงก็จะรักษาคำพูดของตัวเองเช่นกัน”“ได้” หวังเฟิงพยักหน้ารับ แล้วหันไปสั่งลูกน้องให้ปล่อยดุลยา อลันเห็นเธอปลอดภัยแล้วก็เดินเข้าไปหา“คุณมีที่ไปใช่ไหม? กลับบ้านไปซะ”“บ้าน? หมายถึงกลับกรุงเทพฯ นะเหรอ” เธอถามเขาอย่างไม่แน่ใจ“ใช่ กลับบ้านไปก่อน”เขายกมือแตะแก้มเธอเบาๆ ดวงตากลมโตจ้องมองอย่างมีความหมาย เขาไม่เคยรู้เลยว่าการมีใครสักคนมันทำให้คนไม่กลัวตายอย่างอลัง หยาง ต้องหวั่นไ

หกเดือนมานี่เกิดการเปลี่ยนแปลงใหญ่อีกครั้งในชีวิตของดุลยา วันที่เธอคิดจะไปจากบ้าน ไปจากพ่อและแม่เลี้ยงใจร้ายเหมือนในนิทาน พ่อกลับมาพบความจริงและเกิดเครียดจนเส้นเลือดในสมองแตก แม้พ้นขีดอันตรายแต่กลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงทำให้ได้เห็นธาตุแท้ของแม่เลี้ยงคนดีร่วมมือกับคนอื่นฮุบบริษัทรับเหมาก่อสร้างของพ่อ เพียงระยะเวลาอันแสนสั้น พ่อกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัว ความจริงเธอไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ ใครจะเอาอะไรของพ่อไปก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเดือดร้อน แต่ก็อดสงสารพ่อที่เหลือเพียงตัวคนเดียวไม่ได้ แม่ของเธอยามเจ็บป่วยจนล้มหมอนนอนเสื่อก็ยังมีเธอดูแลใกล้ชิดจนวาระสุดท้ายของชีวิต ส่วนพ่อนั้นไม่เหลือใครเลยจริงๆ ปู่ย่าเองที่รู้ข่าวก็ขอร้องให้เธออยู่เป็นเพื่อนพ่อเสียหน่อยแรกทีเดียวปู่เป็นคนเข้ามาช่วยจัดการเรื่องต่างๆ ปู่เองก็ไม่รู้อะไรมากนักแต่เพราะดุลยาเคยทำเอกสารบัญชีของบริษัทจึงพอจัดการทุกอย่าง เหลือทรัพย์สินที่เป็นชื่อของพ่อขายและใช้หนี้ไปได้ แรกทีเดียวเธอคิดแค่จะช่วยปู่จัดการทรัพย์สินต่างๆของพ่อ แต่เพราะมีคนงานก่อสร้างบางส่วนที่บริษัทใหม่ไม่รับเข้าทำงาน พวกเขาไม่มีงานทำ ไม่มีรายได้ ไม่มีเงินจะส่งใ

ไตรทศรู้นิสัยดุลยาดีจึงไม่ตอแย เขาพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจแล้วเดินกลับเข้าไปด้านในก่อน ดุลยามองแผ่นหลังของเขาไปลับตา เธอถอนหายใจเบาๆ แล้วค่อยรับสายที่โทรเข้ามาช่วยเธอไว้ได้พอดี “ขอโทษที่รับสายช้าค่ะคุณย่า” ดุลยาเดินไปคุยโทรศัพท์ไปในบริเวณสวนหย่อมน่ารักนี้ โดยไม่รู้ว่าการเดินมาของเธอผ่านสายตาของคนที่นั่งถือบุหรี่เล่นอยู่ในมือ เพราะแสงสลัวเธอจึงมองไม่เห็นใครอื่น แต่สายตาดุดันคู่นั้นกลับมองเห็นเธอชัดเจนชัดเสียจนหัวใจของเขาแทบหยุดเต้นไป ชายหนุ่มมึ่คิดว่าคนที่ตามหามานานจนแทบพลิกแผ่นดิน กลับมาพบได้ง่ายดายอย่างนี้ เธอเดินผ่านหน้าเขาโดยไม่รู้ว่ามีเขานั่งอยู่ เวลานี้หญิงสาวสวมชุดราตรีเปลือยไหล่เผยผิวเนียนละเอียดดูแตกต่างจากเด็กกะโปโลที่เขาเคยพบเมื่อสามปีก่อน ไม่เหมือนตอนที่เธอสวมชุดไทยเดินอยู่ริมหาด แต่เธอยังคงเป็นเธอ สีหน้าและรอยยิ้มนั้นก็ยังเป็นเธอ ดาว...ดุลยา “ยังไม่มีหนุ่มคนไหนมาจีบเลยค่ะคุณย่า” ดุลยาหัวเราะ “เวลาดาวไปดูงานต่างจังหวัดไม่เห็นคุณย่าเป็นห่วงดาวแบบนี้เลย ค่ะ งานเลี้ยงสนุกมากค่ะได้เจอเพื่อนสมัยมหา’ลัยเยอะเลย เหมือนง