ดุลยร้องออกมาแต่เขาไม่เบาแรงลงสักนิด มัดข้อมือแน่นหนา แล้วจัดการถอดรองเท้าส้นสูงแล้วรูดถุงน่องออกจากเรียวขา ความชำนาญของเขาทำให้เธอหน้าเห่อร้อน“ทำบ่อยละสิ!”“หือ?” อลันเลิกคิ้ว ใบหน้าของเธอแดงก่ำ สีหน้าทั้งโกรธทั้งอายของเธอแต่กระนั้นยังขึงตาข่มขู่เขา หากเป็นแมวก็พองขนใส่อย่างน่าเอ็นดู เขาจึงก้มหน้าโขกหน้าผากของเธอเบาๆ“อืม ฝึกมือไว้จัดการคนดื้อ”การเปลี่ยนแปลงกะทันหันทำให้เธองุนงง รถจอดเมื่อไหร่ไม่รู้ แต่เขายอมหยุดมือแล้วตลบกระโปรงลงปิดเรียวขา ประตูรถเปิดออก ดุลยาได้ยินเสียงพูดคุยเป็นภาษาจีน อลันลงจากรถไปก่อนเพียงครู่เดียวเขาก็ก้มตัวลงมาอุ้มหญิงสาวออกจากรถดุลยากวาดตามองเห็นชายใส่สูทดำยืนต้อนรับอยู่หลายคน เธอไม่รู้ว่าที่นี่ที่ไหนและเขาจะพาเธอมาทำอะไร แต่เพราะรู้ว่ามีสายตาหลายคู่ลอบมองมาทำให้เธอก้มหน้างุดกับอกเสื้อของเขา“ดาว...ดาวเดินเองได้ค่ะ”“ไม่ได้” อลันตอบกระชับท่อนแขนขึ้นอุ้มคนตัวเล็กก้าวเข้าไปในบ้านสไตล์โมเดิล “คุณไม่ได้ใส่รองเท้า”“ก็ใครเป็นคนถอดรองเท้าดาวล่ะ” เธอโต้เถียงเสียงเบา“อืม... อีกเดี๋ยวจะถอดให้หมด”“อ๊ะ!”เธอร้องตกใจ เงยหน้าขึ้นมองเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาก้มหน้
Dernière mise à jour : 2026-01-31
Se connecter
