บททั้งหมดของ อ้าวเฮ้ย ! ข้าไม่ใช่โอสถทิพย์ของพวกเจ้านะโว้ย : บทที่ 11 - บทที่ 20

“ก็อยากรู้ข้อมูลของเจ้า อาจช่วยเจ้าไม่ให้โดนกลั่นยาก็ได้ไงล่ะ” อวี่จิ้งเซียงพูดขึ้นมา เซาโลถอนใจ ก่อนจะพูดว่า “มันสำคัญนักหรือไง ไม่ว่าข้าเป็นอะไรพวกเจ้าก็คิดจะฆ่าข้าอยู่ดีเหมือนกับที่ผ่าน ๆ มาไงล่ะ” เซาโลพูดขึ้นมา “ที่ผ่าน ๆ มา หมายถึงอะไร” อวี่จิ้งเซียงถามขึ้นมาแววตาของเธอประกายแสดงถึงความอยากรู้อยากเห็น เซาโลมองแล้วรู้สึกแปลก ๆ เขาก็เลยบอกว่า “มันเรื่องก่อนเจ้าเกิดอีกมั้ง และมันก็ไม่ใช่เรื่องที่เกิดในดินแดนหรอก อย่าใส่ใจเลย อีกอย่างหนึ่งเจ้าอยากจะฆ่าอยู่แล้วนี่จะสนใจเรื่องราวของคนที่พวกเจ้าอยากฆ่าไปทำไมกัน” เซาโลพูดขึ้นมา “พูดเกินไปมั่ย เจ้าก็ไม่ได้ดูแก่กว่าข้าสักเท่าไหร่นี่” อวี่จิ้งเซียงพูดขึ้นมา เซาโลหัวเราะเสียงลั่นราวกับว่ามีเรื่องสนุกสนานอยู่ตรงหน้า “คิดว่าข้าอายุน้อยหรือไงกัน เอาเป็นว่าข้าน่ะอยู่มานานกว่าที่เจ้าคิดก็แล้วกันนะ” “อย่างน้อย ๆ ก็ให้ข้ารู้เรื่องราวของคนที่จะช่วยฮ่องเต้ของเราหน่อยก็ดีนะ ว่าเขาเป็นใครหรืออะไรกันแน่” อวี่จิ้งเซียงถามอีก เซาโลนิ่งคิดก่อนจะตอบว่า

“เป็นลูกน้องอย่านินทานายสิ” เฟิ้งต้ายงตำหนิอวี่จิ้งเซียงแต่นางแย้งว่า “พวกท่านก็เห็นนี่ ว่าตอนนี้ท่านอ๋อง ตอนนี้เหมือนจะไม่สนใจอะไรแล้วนอกจากไอ้ตัวบ้านั่น เราให้ข้อมูลหลายครั้งแล้วนะ ท่านอ๋องก็ยังคิดจะจับมันมาอีก” “อย่าลืมสิขนาดพิษยังเอามายาได้เลย ถ้ารู้วิธีใช้นะ” ซุ่นมู่ซานพูดขึ้นมา “แต่ตอนที่พวกเราคิดจะสกัดยาออกมา มันทำให้มีคนตายตั้งมากมายนี่มันคุ้มจริง ๆ เหรอ” อวี่จิ้งเซียง พูดขึ้นมาอีกครั้ง “แต่ถ้ารักษาฮ่องเต้ไม่ได้ ความวุ่นวายมันก็จะเกิดยิ่งกว่านี้นะ เพราะอย่าลืมสิฮ่องเต้พระองค์นี้ยังไม่ได้แต่งตั้งฮ่องเฮา[1]นะ แถมยังไม่มีทายาทโดยตรงอีก ถ้าพระองค์เป็นอะไรไป พวกอ๋องคนอื่น ๆ ได้เปิดศึกชิงบัลลังค์แน่ ๆ” เถียวเสียวฟู่พูดขึ้นมา ทุกคนได้แต่เงียบ ฮ่องเต้พระองค์นี้ความดียังไม่ปรากฏชัด แต่ก็ไม่มีเรื่องเสียหาย จึงมีหลายคนพยายามช่วยเหลืออยู่ตลอด เลยทำให้ยังมีชีวิตรอดอยู่จนถึงทุกวันนี้ “แม่นางคังจะยังร่วมเดินทางกับพวกเรา อยู่มั้ยเนี่ย” ซุ่นมู่ซานถามขึ้นมา “นางมีทางเลือกเหรอ เจอทั้งคำสั่งของอาจารย์เจอทั้งคำสั่ง

“พวกแวมไพร์มันมีราชาอยู่ แต่ราชาของพวกมันหายสาปสูญไปนานแล้ว เหลือแต่ขุนพลเจ็ดตระกูล ถ้าอิงตามอาวุธที่เจ้าบอก มันคือ แวมไพร์ตระกูลมอลคอส ถือเป็นญาติของราชาของพวกมันโดยตรงเลยน่ะสิ จัดว่าเป็นตัวอันตรายเลยล่ะ” เมื่อบาดหลวงพูดจบ ทุกคนหน้าซีดเผือด คั่งหวั่นฟางก็รีบถามว่า “มันมาที่นี่ทำไมกัน” “ที่แซงกิสตามล่าพวกมันอย่างหนัก พวกมันเริ่มมีการหนีออกนอกประเทศ ไปบ้างแล้ว แต่ก็ไม่คิดเหมือนกันจะเจอพวกมันที่นี่” “คุณพ่อรู้วิธีกำจัดมันมั้ยเจ้าค่ะ” อวี่จิ้งเซียงรีบถาม “วิชาปราบผีของพวกลูกถ้าเป็นของจริง ก็น่าจะจัดการได้นะ แต่ถ้าตามความเชื่อของพวกพ่อ ต้องใช้ของพวกนี้” บาดหลวงหยิบ ไม้สร้อยไม้กางเขนและขวดน้ำออกมา “นี่คือไม้กางเขนและน้ำศักสิทธิ์ที่พ่อเสกขึ้นมา แต่บอกไว้ก่อนจะใช้จัดการมันได้ ลูกต้องมีศรัทธาด้วย” “คือต้องเข้ารีตพวกท่านสินะ พวกนักบวชก็เหมือน ๆ กันหมดนั่นล่ะ” เถี่ยวเสี่ยวฟู่พูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัด แต่อวี้จิ้งเซียงรีบรับของทั้งสองชิ้นมา “ตัวข้าได้ รับศีลล้างบาป[1] เข้าสู่ศาสนาคริสต์นานแล้วเจ้าคะ ข

อวี่จิ้งเซียงถอนใจก่อนที่จะเล่าให้ฟังต่อ“สุดท้ายข้าเลยปลอมตัวไปสอบจอหงวน แต่กรรมการคุมสอบวันนั้นดันเป็นท่านอ๋องหลี่หวู่หมิงซึ่งเขาจับได้ว่าข้าเป็นสตรีปลอมตัวมา แต่เมื่อท่านอ๋องได้ทดสอบความรู้ของข้า ท่านอ๋องเห็นว่าเองก็มีความสามารถก็เลย ได้มาเป็นมือปราบนี่ล่ะ”“ขอบคุณที่เล่าเรื่องดี ๆ แบบนี้ให้ฟังนะ เจ้าเก่งมากจริง ๆ อย่างน้อย ๆ ข้าก็ถูกจัดการโดยคนเก่ง ๆ อย่างเจ้านั่นล่ะ ” เซาโลพูดแบบปลง ๆ อวี่จิ้งเซี่ยงมองเซาโลเธอรู้สึกว่าเขาอาจไม่ใช่ปีศาจร้ายอะไรขนาดนั้น“ทำไมใช้พลังประหลาด ๆ ของเจ้าหนีไปซะล่ะ”“ก็โดนทั้งน้ำศักดิ์สิทธิ์สาด โดนกระบี่เหรียญติดตัวแบบจะให้ทำอะไรขนาดนั้นได้ไงล่ะ เอาจริง ๆ ตอนนี้พูดกับเจ้าได้ข้าก็เต็มกลืนแล้ว” เซาโลพูดขึ้นมา อวี่จิ้งเซียงมองเขาแล้วพูดว่า“ขะ...ข้าขอโทษ”“เจ้าไม่ผิดหรอก มันเป็นการทำตามหน้าที่ของเจ้า อีกอย่างนะไอ้คนอย่างข้าเนี่ย ไม่สิข้าเป็นปีศาจนะ ก็ต้องโดนแบบนี้อยู่ดี ขนาดว่าข้าเลี่ยงแล้วนะ แต่เจ้าอาจไม่เข้าใจเวลาข้าหิว ข้าก็ต้องใช้เลือดแล้วไม่ใช่ว่าทุกครั้งจะมีสัตว์ให้ข้าจับกินได้ตลอดเวลาสักหน่อย” พูดจบเซาโลก็นอนลงไป อวี่จิ้งเซียงมองตามอย่างเศร้า ๆ เธอไม

“เอาทหารข้าไป ! ต่อให้ต้องใช้ทหารถล่มเขตต่างชาติข้าก็จะทำ แค่ให้ได้มันมา ! คราวนี้อย่าให้พลาดอีก ถ้าพลาดอีกคราวนี้ข้า บอกเลยนะ ข้าจะสั่งขังพวกเจ้า !” เสียงประกาศของท่านอ๋องทำให้เหล่ามือปราบถึงกับขนลุก เพราะท่าน อ๋องไม่ได้พูดเล่นท่านเอาจริง เซาโลกับบิงโก้เดินทางมาถึงเขตต่างชาติแล้ว เขตต่างชาติ คือพื้นที่ชาวต่างชาติมาตั้งรกรากเอาไว้ ซึ่งเป็นการเปิดแหล่งการค้าแห่งใหม่ เพราะชาวต่างชาติหลายคนมักไม่ชอบที่จะอยู่รวมกับคนพื้นที่เท่าไหร่นัก ฮ่องเต้องค์ก่อนเลยตัดสินใจ มอบที่ดินให้ไปอยู่ในบริเวณหนึ่งแถบท่าเรือ และทางรัฐจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวถ้าไม่มีเรื่องร้ายแรง ทำให้ที่นั่นเหมือนจะเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่กลายเป็นเขตปกครองตัวเองในทางอ้อมไปแล้ว เหล่าขุนนางหลายคนคัดค้านเรื่องนี้ เพราะกลัวเรื่องความมั่นคง แต่ฮ่องเต้องค์ก่อนก็ไม่ทรงรับฟัง ยังสั่งให้สร้างเขตนี้ขึ้น ปัจจุบันแม้เปลี่ยนฮ่องเต้ไปแล้ว แต่กฎก็ยังคงเดิม "มันใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ” เซาโลตกใจมากกับสิ่งเห็น “อ้าว ! ตอนท่านมา ท่านไม่ขึ้นฝั่งตรงนี้เหรอขอรับ” บิงโก้ถามทันที “ไม่ใช่ตอนข้ามา ข้าแอบมากับโ