ตอนที่ 7

ตอนที่ 7

ชายผอมกำลังจะใช้กระจกแปดเหลี่ยมส่อง แต่ว่าเซาโล กำเศษพื้นและดีดออกไป โดนกระจกแปดเหลี่ยมแตก ! ทำให้พลังจากกระจกใช้ไม่ได้ เจ้าผอมเดินถอยหลังไปตรงที่กรงที่ขังบิงโกเอาไว้ บิงโก้จัดการบีบคอมันจนขาดใจตาย ตอนนี้พลังของเซาโลกลับมาแล้ว

            “เตรียมตัวตายเถอะไอ้พวกเวร” เขามองที่ศพของไอ้อ้วนแล้วพูดขึ้นว่า

            “ไม่ชอบแบบนี้เท่าไหร่ แต่พวกแกทำเรื่องโหดร้ายกับข้าก่อนนะ คอนเซียซ[1]” ร่างของเจ้าอ้วนสั่นกระตุกและลุกขึ้นมา มันมีแววตาเหม่อลอยไร้ชีวิตไร้ความรู้สึก และส่งเสียงร้องโหยหวนเหมือนคนป่วย

            “ไปซะ ! ไปจัดการพวกมันทุกคน”

สิ้นคำประกาศเจ้าอ้วนเดินไป สภาพการเดินนั้นเหมือนคนเดินละเมอ

            “เด เม อัด เม” เซาโลร่ายคาถาเพื่อเรียกหาอาวุธคู่กาย

            อีกด้านหนึ่งเหล่ามือปราบกำลังต่อสู้พวกยอดฝีมือของเสียงสวรรค์ ก็เห็นว่าอูรูมิของเซาโลพุ่งผ่านหน้าไป

            “มันเรียกอาวุธกลับไปหาตัวมัน แย่แล้ว !” เถี่ยวเสียวฟู่ร้องเสียงหลง

แต่สิ่งที่เดินมาคือ ร่างชายอ้วนที่ส่งเสียงร้องมาเพียงคำว่า

            “ข้าหิว !”

            “เอ็งมาก็ดีแล้ว มาช่วยพวกข้าจัดการพวกมือปราบกันเถอะ” คลื่นพายุพูดขึ้นมา แต่เหมือนร่างนั้นจะไม่ได้ยินที่เขาพูดแค่ว่า

“ข้าหิว” เจ้าอ้วนกระโดดเข้าหาเจ้าเพลงแตะกำลังม้า เขารีบถีบร่างของมันกระเด็นเสียงกระดูกซี่โครงหักดังสนั่น

            “แกทำบ้าอะไรวะเนี่ย !”

            แต่ร่างของชายอ้วนกลับลุกขึ้นและยังเดินเข้ามาอีก

            “บ้าน่าโดนเพลงเตะของข้าไปแล้ว กระดูกต้องหักไปแล้วนี่ คนปกติเจอความเจ็บปวดขนาดนี้ต้องลุกไม่ขึ้นแล้วนี่” เพลงเตะกำลังม้าตกใจมาก ! จักรปลิดชีพเห็นท่าไม่ดีแล้วเลยเอากรงจักรไปตัดหัวมันทันที ชายอ้วนล้มลงไป

            “นี่ล่ะที่ไม่ค่อยชอบวิธีนี้ เพราะมันเหมือนเอาศพมาเล่น” เสียงเซาโลดังขึ้นมา เหล่ายอดฝีมือชะงักไปเซาโลเดินออกมา

            “ข้าขอพูดอีกครั้งนะ ข้าไม่ใช่โอสถทิพย์อะไรของเจ้าทั้งนั้น ปล่อยข้าไปซะ !”

เพลงเตะกำลังม้า กำลังจะใช้เพลงเตะแต่บิงโก้มาสกัดเอาแล้ว และจัดการหักขาของเพลงเตะกำลังม้า เสียงกระดูกหักดังสนั่นและยังโดนเหยียบซ้ำที่ขาอีกข้างหนึ่งกระดูกแหลกไปทันที เพลงเตะกำลังม้าสิ้นชีพแล้ว กรงเล็บพิฆาตนารีกะใช้ความเร็วโจมตีแต่กลับโดนคมอาวุธของเซาโลฟาดเข้าเต็ม ๆ หน้าเลือดไหลอาบ และเซาโลยังใช้ความเร็วจัดการพวกยอดฝีมือได้ทุกคน

“อินรูโต๊ะ” เลือดของคนที่โดนเขาทำร้ายเลือดพุ่งออกมา เข้าปากของเขา แต่เขาไม่ได้ทำร้ายพวกมือปราบ

            “ถึงพวกแกคิดจะทำเรื่องโหดร้ายกับข้า แต่ข้าจะไม่ฆ่าพวกแกหรอก เพราะพวกแกทำตามหน้าที่เท่านั้น เพราะฉะนั้นเลิกแล้วต่อกันซะ !” เซาโลพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายเต็มที่แล้ว

            “พวกเราปล่อยแกไม่ได้ เพราะเป็นคำสั่งของท่านอ๋อง” เฟิงต้ายงพูดขึ้นมา เซาโลถอนใจแล้วพูดว่า

            “จัดการซะบิงโก้” เซาโลพูดจับก็ไปเขียนตัวอักษรลงบนตัวของบิงโก้

            “คอนฟรี่มาเร[2]”

บิงโก้เข้าต่อสู้กับสี่มือปราบทันที คราวนี้ทุกคนรู้สึกว่าเขามีพลังมากกว่าเดิม ทำให้การต่อสู้ลำบากขึ้นบิงโก้สามารถรับมือทั้งสี่ได้อย่างง่ายดาย แถมเขาไม่กลัวตายไม่เจ็บด้วยทำให้สี่มือปราบทำอะไรเขาไม่ได้มากนัก

            เซาโลเดินออกมาเห็น อู๋ซานและคังหวั่นฟางบาดเจ็บอยู่ โดนมียมบาลหัววัวกับหน้าม้า กำลังจะเล่นงานพวกเขา เฮ่ยจางกั๋วเหล่าเห็นเซาโล ก็ส่งสัญญาณให้สองยมบาลเข้าโจมตีทันที แต่ว่าเซาโลตวัดอาวุธในมือทำให้พวกมันบาดเจ็บและต้องถอย

            “บ้าน่า มันไม่ได้มีความรู้สึก แล้วมันกลัวได้ไง” เฮ่ยจางกั๋วเหลาเหล่าตกใจมาก สองยมบาลยังคงเข้ามาโจมตีอีก เซาโลกระโดดสูง ตวัดอาวุธในมือไปรัดคอของยมบาลหัววัวและกระชากอย่างแรง หัวของมันขาด และยังไม่ทันไรก็ขว้างเอาหัววัวที่ขาดโยนใส่ยมบาลหน้าม้า เขาวัวปักเข้าที่อกของยมบาลหน้าม้า สองยมบาลโดนกำจัดไปอย่างง่ายดาย

            “จะเอายังไงต่อไอ้แก่ ถ้าคิดขว้างข้าล่ะก็ แกไม่ได้ตายดีแน่ !” เซาโลประกาศ เฮ่ยจางกั๋วเหลาหน้าเสียเขากลับไปมือเปล่าไม่ได้ เลยร่ายมนตร์ วิญญาณจำนวนมากออกมากกระบอกไม้ไผ่แล้วเข้าไปในร่างของเฮ่ยจางกั๋วเหลา ร่างของมันขยายใหญ่ขึ้นมันออกหมัดมา ชกร่างของเซาโลกระเด็น

            “แค่เอาแกกลับไปได้ก็พอ ถึงจะเละหน่อยก็ตามที”

เซาโลลุกขึ้นมา บิงโก้มาสมทบ เหล่ามือปราบตามมาด้วย เห็นเฮ่ยจางกั๋วเหลาแล้วก็ตกใจมาก

            “อะไรอีกวะเนี่ย พักนี้เจอแต่อะไรแปลก ๆ” ซุ่นมู่ซานพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก

เซาโลหันไปมองสี่มือปราบแล้วพูดว่า

            “ตอนนี้ต้องร่วมมือกันก่อนดีกว่านะ”

            “อะไรนะให้ร่วมมือกับแกเนี่ยนะ” เถี่ยวเสี่ยวฟู่พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก

            “ถ้าอยากตายก็ตามใจเจ้านะ” เซาโลพูดหน้าตาเฉย และเข้าไปที่ต่อสู้ ซุ่นมู่ซานมองไปคังหวั่นฟาง และอู๋ซานที่บาดเจ็บอยู่

            “ข้าจะไปช่วยสองคนนั้นก่อนนะ พวกเจ้าสู้แทนข้าที ยังไงสองคนนี้น่าจะช่วยพวกเราได้”

ทุกคนพยักหน้า และเข้าต่อสู้เฮ่ยจางกั๋วเหล่า แต่การโจมตีแทบจะไม่เป็นผลเลยสักนิด เฮ่ยจางกั๋วเหล่าไม่ได้แสดงออกเลยว่าเจ็บปวดเลยสักนิดราวกับตอนนี้มันไร้ความรู้สึกไปแล้ว เซาโลเลยตัดสินชูดาบแส้ขึ้นและพูดว่า

            “พูนิทิโอ[3]” ดาบแส้เปลี่ยนเป็นสีแดง และพอเขาตวัดมันก็มีเสียงเหมือนเสียงกรีดร้องดังขึ้นมา และพอฟาดโดนร่างของเฮ่ยจางกั๋วเหล่า มันกลับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

            “บ้าน่าตอนนี้ร่างของข้า มีวิญญาณจำนวนมากคุ้มกันอยู่ทำไม แกถึงทำให้ข้าเจ็บปวดได้”

            “การลงทัณฑ์ มันก็ต้องเจ็บปวดอยู่แล้วล่ะ เตรียมใจไว้เถอะ”

เสียงตวัดอาวุธดังไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของเฮ่ยจางกั๋วเหล่า มันเห็นว่าหกต่อสู้ต่อไปมีแต่เจอกับตายเท่านั้น เลยเสกลาขึ้นมาและกำลังจะขี่หนี แต่ว่า ร่างของมันมีบาดแผลจำนวนมาก ทำให้เซาโลร่ายคาถาอีกครั้งหนึ่ง

            “อินรูโต๊ะ” เลือดในกายของเฮ่ยจางกั๋วเหล่า พุ่งเข้ามาในปากของเซาโล มันเสียเลือดจนตาย

 หลังจากที่จัดการเฮ่ยจางกั๋วเหล่า เซาโลก็รีบออกไปทันที บิงโก้ตามนายของมันออกมา ทิ้งไว้แต่ซากศพและคนเจ็บจำนวนมาก

ที่วังของอ๋องหลี่หวู่หมิง ตอนนี้ท่านอ๋องกำลังโกรธจัด ถึงตะคอกใส่หน้าของมือปราบทั้งสี่

“นี่พวกเจ้าทำบ้าอะไรกันวะเนี่ย ทำไมปล่อยให้มันหนีไปได้อีกแล้ว ทำเจ้าทำตัวเลี้ยงเสียข้าวสุกแบบนี้วะหา !”

สี่มือปราบได้ก้มหน้ามีคำพูดในใจเต็มไปหมด แต่ไม่สามารถพูดออกได้ ท่านอ๋องยังคงด่าต่อไป ทั้งสี่แทบจะฟังไม่รู้เรื่องแล้ว จนอ๋องหลี่หวู่หมิงหยุดตำหนิ อวี่จิ้งเซียงเลยได้จังหวะพูดแทนทุกคน

            “ข้าไม่คิดว่าสิ่งที่เรากำลังพยายามจับจะโอสถทิพย์แล้วนะท่านอ๋อง นี่มันปีศาจแล้ว เราต้องจัดการมันให้เด็ดขาด”

            “ก็อย่างที่ข้าบอกนั่นล่ะ มันรักษาตัวเองได้ไม่ใช่เหรอ เราแค่ไม่รู้วิธีสกัดยาเท่านั้น ข้ากำลังให้พิราบดำ ไปตามหมอที่สามารถสกัดยามาได้จริง ๆ พวกเจ้านี่ล่ะที่บ้าจี้ตามพวกนักพรตนั่น คิดว่าวิธีนี้จะได้ผลหรือไงกัน ไปจับมันมาให้ได้ สำหรับสำนักกงเยวี่ยนใต้ข้าให้ปิดสำนักไปก่อนแล้ว เพราะมันบังอาจทำงานพลาด และบังอาจมาหลอกลวงพวกวข้า” ท่านอ๋องพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังมีความโกรธผสมอยู่

            “แต่ว่า..” อวี่จิ้งเซียงจะเถียงอีกแต่ท่านอ๋องยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามให้นางพูดต่อ

            “เจ้ารีบเอาตัวมันมาซะ ส่วนพวกลัทธิเสียงสวรรค์ไว้ค่อยจัดการมันทีหลัง”

            เถี่ยวเสี่ยวฟู่คิดบ้างอย่างออก จึงรีบพูดว่า

            “ข้าคิดว่ามันน่าจะไปที่เขตต่างชาตินะพะยะค่ะ”

            เขตต่างชาติ ที่พื้นที่ชาวต่างชาติมาตั้งรกรากเอาไว้ ซึ่งเป็นการเปิดแหล่งการค้าแห่งใหม่ เพราะชาวต่างชาติหลายคนมักไม่ชอบที่จะอยู่รวมกับคนพื้นที่เท่าไหร่นัก ฮ่องเต้องค์ก่อนเลยตัดสินใจ มอบที่ดินให้ไปอยู่ในบริเวณหนึ่งแถบท่าเรือ และทางรัฐจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวถ้าไม่มีเรื่องร้ายแรง ทำให้ที่นั่นเหมือนจะเป็นเมืองเล็ก ๆ เมืองหนึ่งไปเลย เหล่าขุนนางหลายคนคัดค้านเรื่องนี้ เพราะกลัวเรื่องความมั่นคง แต่ฮ่องเต้องค์ก่อนก็ไม่ทรงรับฟัง ยังสั่งให้สร้างเขตนี้ขึ้น ซึ่งตอนนี้เริ่มกระจายไปตามเมืองท่าแล้ว

            “ทำไมเจ้าคิดแบบนี้ล่ะ” ท่านอ๋องหลี่หวู่หมิงถามขึ้นมา

            “คนต่างชาติ ถ้าโดนตามล่าขนาดนี้ ก็คงไปที่เขตต่างชาตินั่นล่ะขอรับ เพราะเราทำอะไรได้ยาก” เถี่ยวเสี่ยวฟู่พูดเสนอ

            “งั้นพวกเจ้าก็ไปตรวจสอบดูที่เขตต่างชาติเลย จับมาให้ได้ ไม่ต้องกลัวว่าจะมีปัญหาอะไร ข้าจะออกหน้าเอง”

            “แต่ท่านอ๋องบุกเขตต่างชาติแบบนี้ มันอาจทำให้ปัญหาระหว่างประเทศได้เลยเพคะ ข้าไม่เห็นด้วยเลย” อวี่จิ้งเซียงพูดแย้งขึ้นมา

            “ตอนนี้ชีวิตของฮ่องเต้สำคัญกว่า ข้าสั่งอะไรก็ไปทำซะ” ท่านอ๋องพูดเสียงดังลั่น ทุกคนมองหน้ากับแล้วรับคำทันที

            หลังจากออกมาจำตำหนัก

            “ท่านอ๋องตอนนี้ข้าว่า ท่านเปลี่ยนไปนะ” อวี่จิ้งเซียงพูดขึ้นมา

[1] คอนเซียช (consurge) ภาษาละตินแปลว่า ลุกขึ้น หรือ ยืนขึ้น

[2] คอนฟีร์มาเร Confirmare ภาษาละตินแปลว่าเสริมแกร่ง

[3] Punitio พูนิทิโอ ภาษาละตินแปลว่า การลงโทษ