7.2

            “เป็นลูกน้องอย่านินทานายสิ” เฟิ้งต้ายงตำหนิอวี่จิ้งเซียงแต่นางแย้งว่า

            “พวกท่านก็เห็นนี่ ว่าตอนนี้ท่านอ๋อง ตอนนี้เหมือนจะไม่สนใจอะไรแล้วนอกจากไอ้ตัวบ้านั่น เราให้ข้อมูลหลายครั้งแล้วนะ ท่านอ๋องก็ยังคิดจะจับมันมาอีก”

            “อย่าลืมสิขนาดพิษยังเอามายาได้เลย ถ้ารู้วิธีใช้นะ” ซุ่นมู่ซานพูดขึ้นมา

            “แต่ตอนที่พวกเราคิดจะสกัดยาออกมา มันทำให้มีคนตายตั้งมากมายนี่มันคุ้มจริง ๆ เหรอ” อวี่จิ้งเซียง พูดขึ้นมาอีกครั้ง

            “แต่ถ้ารักษาฮ่องเต้ไม่ได้ ความวุ่นวายมันก็จะเกิดยิ่งกว่านี้นะ เพราะอย่าลืมสิฮ่องเต้พระองค์นี้ยังไม่ได้แต่งตั้งฮ่องเฮา[1]นะ แถมยังไม่มีทายาทโดยตรงอีก ถ้าพระองค์เป็นอะไรไป พวกอ๋องคนอื่น ๆ ได้เปิดศึกชิงบัลลังค์แน่ ๆ” เถียวเสียวฟู่พูดขึ้นมา ทุกคนได้แต่เงียบ ฮ่องเต้พระองค์นี้ความดียังไม่ปรากฏชัด แต่ก็ไม่มีเรื่องเสียหาย จึงมีหลายคนพยายามช่วยเหลืออยู่ตลอด เลยทำให้ยังมีชีวิตรอดอยู่จนถึงทุกวันนี้

            “แม่นางคังจะยังร่วมเดินทางกับพวกเรา อยู่มั้ยเนี่ย” ซุ่นมู่ซานถามขึ้นมา

            “นางมีทางเลือกเหรอ เจอทั้งคำสั่งของอาจารย์เจอทั้งคำสั่งท่านอ๋องอีก แต่เจ็บใจเจ้าอู๋ซานนี่ล่ะที่หนีไปแล้ว” อวี่จิ้งเซียงพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก นางรู้สึกเห็นใจคังหวั่นฟางมากจริง ๆ เพราะตัวคังหวั่นฟางอายุยังน้อยและเพิ่งจะออกมาเจอโลกภายนอกได้ไม่นานนัก ก็เจอแต่เรื่องหนัก ๆ ทั้งนั้นเลย บางทีมันก็หนักเกินกว่าผู้หญิงอย่างเธอต้องเจอเลยจริง ๆ

            สี่มือปราบพร้อมด้วยคังหวั่นฟางออกเดินทางทันที ดูคังหวั่นฟางจะตื่นเต้นพอสมควร อวี่จิ้งเซียงเลยถามนางว่า

            “เจ้าเคยได้ยินชื่อเขตต่างชาติมั้ยล่ะ”

            “ไม่เลย เอาจริง ๆ ข้าเพิ่งเคยเห็นคนต่างชาติ จากเจ้าโอสถทิพย์นี่ล่ะ” คังหวั่นฟางพูด

            “มันต่างจากบ้านเมืองเรามากเลยล่ะ หลายก็ดูเจริญกว่าด้วยซ้ำ แต่ก็มีเรื่องเล่าน่ากลัวอยู่เหมือนกัน” อวี่จิ้งเซียงพูดขึ้นมา

            “เรื่องเล่าอะไรเหรอค่ะ” คังหวั่นฟางถามอย่างสนใจ เถียวเสี่ยวฟู่เลยตัดสินใจเล่าให้ฟังเอง

            “ตอนที่จะสร้างที่นั่น มีการไปซื้อที่ดินจากชาวบ้านหลายคน เรียกซื้อคงไม่ได้หรอกนะ บังคับขายซะมากกว่าเพราะเป็นราชองค์การ หากใครไม่ทำตามก็โดนยึดที่ทันทีเลย ทำให้โดนสาปแช่ง ที่นั่นจะไม่มีใครได้อยู่อย่างสงบ ๆ แต่พวกเราก็ไม่รู้นะว่า เป็นยังไง เพราะแทบจะมีข่าวสารอะไรออกจากเขตนั้น ขนาดพิราบดำยังสืบหาไม่ได้เลย”

            “แล้วประเทศอะไรที่ขอให้มาสร้างเหรอคะ” คังหวั่นฟางถามอย่างสนใจ

            “เรารู้แค่มาจากยุโรปนะ ประเทศไหนก็ไม่ได้ระบุอย่างละเอียดหรอก”

            หลังจากเดินมาหลายวัน ก็เริ่มเห็นว่ามีชาวต่างชาติให้เห็นเรื่อย ๆ เถียวเสี่ยวฟู่ดูจะไม่ค่อยพอใจที่เห็นพวกนี้เท่าไหร่นัก

            “เป็นอะไรไปเสี่ยวฟู่” เฟิ้งต้ายงถามขึ้นมา

            “ก็ไม่มีอะไรมากหรอกนะ ข้าแค่ไม่ชอบเห็นพวกต่างชาติเดินเพ่นพานแบบนี้ พวกนี้มันไม่ได้หวังดีกับประเทศเราจริง ๆ หรอกนะ น่าจะควบคุมพวกมันบ้าง” เถียวเสี่ยวฟู่พูดอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์

            “แต่เป็นนโยบายของฮ่องเต้องค์ก่อนนี่ แต่ก็ทำให้เราทำการค้ากับต่างชาติได้มากขึ้นนะ และเราก็รับอะไรใหม่ ๆ ได้อีกหลายอย่างเลยนะ” อวี่จิ้งเซียงพูดขึ้นมา

            “ก็ถูก แต่มันก็กำลังทำลายชีวิตเก่า ๆ ของพวกเราเหมือนกัน อย่างเช่นเอาศาสนามาด้วยและทำลายความเชื่อเก่า ๆ ของพวกเรา เจ้าน่าจะเข้าใจนะแม่นางคัง” เถียวเสี่ยวฟู่พูดขึ้นมา หลัง ๆ พอมีความเชื่อใหม่ ๆ เข้ามาหลายคนก็ลืมความเชื่อเก่า ๆ พวกฝึกวิชาเหมาซานจากที่เคยเป็นคนสำคัญและถูกนับหน้าถือตา หลายคนถูกมองพวกหลอกลวงไป บางสำนักก็ปิดตัวไป

            “เรื่องนี้ข้าว่าไม่ใช่เพราะศาสนาใหม่มาหรอก หลายครั้งพวกเหมาซานหลายคนก็เป็นพวกต้มตุ๋มหลอกลวงนี่ แถมยังใช้มนตร์ดำหาประโยคให้ตัวเองอีกด้วย พวกเราเองก็เคยจับมาหลายคนแล้วนี่”               อวี่จิ้งเซียงพูดขึ้นมาบ้าง

            “ก็จริงแต่ข้ายังไม่ชอบใจอยู่ดี” เถี่ยวเสี่ยวฟูน้ำเสียงยังคงไม่พอใจอยู่ดี

ขณะที่กำลังเดินทางก็เห็นว่ามีเด็กชายคนหนึ่งวิ่งมาพวกเขา

“ช่วยด้วยครับ บ้านพวกเราโดนพวกคนร้ายมาโจมตีช่วยด้วยครับ”

ทุกคนรีบตามเด็กชายไป พอไปถึงก็ต้องตกตะลึงเพราะ บ้านที่เด็กชาย มันคือสถาณที่กำลังก่อสร้างกระท่อมเล็ก ๆ ที่กำลังถูกคนของลัทธิเสียงสวรรค์กำลังล้อมเอาไว้อยู่ โดยมีนักบวชชายต่างชาติคนหนึ่ง กำลังพยายามเจรจากับพวกเสียงสวรรค์ และคนที่กำลังพยายามเจรจานั้นเป็น นักบวชรูปร่างท้วมอายุประมาณ ห้าสิบเศษ สวมชุดสีน้ำตาลเก่า ๆ มีทรงผมที่ดูแปลกตาเป็นทรงผมที่โกนตรงกลางหัว[2] และยังมีนักบวชอีกสองคนที่เป็นคนในพื้นกำลังพยายามสกัดชาวบ้านที่พยามจะเข้ามาในพื้นที่ก่อนสร้าง มีเด็ก ๆ กำลังหวาดกลัว และมีพวกนายช่างหลายคนที่โดนทำร้ายไปแล้ว มีสองตายายที่กำลังปลอบเด็กอยู่ ผู้นำของเสียงสวรรค์ เป็นชายร่างสูงใหญ่แต่งตัวเหมือนพวกขุนนาง ถือป้ายเขียนว่า บัญชาสวรรค์เอาไว้

“นี่จะสร้างอะไรกันทำไม มันวุ่นวายขนาดนี้ แล้วทำไมมีนักบวชของพวกต่างชาติอยู่ที่นี่” ซุ่นมู่ซานรีบถาม

“โบสถ์ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก[3]ขอรับ แต่พวกนั้นไม่ยอมให้สร้าง” เด็กชายตอบ เหล่ามือปราบตกใจไม่น้อย

            “ในนามแห่งเฮ่ยเฉากั๋วจิ้ว[4] พวกเจ้าต้องเลิกสร้างที่อัปมงคลนี่ซะ แล้วมอบที่ดินนี้ให้พวกข้าทำศาลเจ้าให้กับเจ้าลัทธิของเรา” เขาพูดเสียงดัง

            “ผายลม ! นี่มันที่ของข้านะ ข้าจะยกให้คุณพ่อท่านทำโบสถ์มันเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วยล่ะ” ชายสูงวัยหนึ่ง โวยวายขึ้นมา เขาเป็นเจ้าของที่ดินตรงนี้

            “ข้าก็บอกเจ้าไปหลายที่แล้วนี่ที่ตรงนี้มันพลังเทพอยู่ หากมอบให้เราพวกเจ้าจะบุญและไปจุติไปบนสวรรค์เชียวนะ”เฮ่ยเฉากั๋วจิ้วพูดขึ้นมา

            “ข้าไม่เชื่อพวกเจ้าหรอกนะ ไอ้พวกต้มตุ๋น !” ตาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ยายก็พยายามปลอบเด็ก ๆ

            ที่ดินตรงนี้เป็นของสองตายาย ที่เสียลูกชายไปในช่วงสงคราม ทั้งสองเลยตัดสินใจ รับเด็กกำพร้าจากสงครามมาเลี้ยงดู แรก ๆ จนคนแถวนั้นเรียกว่าบ้านสร้างบุญ และมีการให้ความช่วยเหลือเล็กน้อย และนานวันเข้าเด็ก ๆ ก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่นี่จะโดนชาวบ้านบางส่วนรบกวน เคยโดนบังคับให้ขายที่อยู่บ่อย ๆ บางครั้งยังโดนหาว่า ตายายเป็นปีศาจอีก โดนกลุ่มที่ก่อกวนบ่อย ๆ คือ คนของลัทธิเสียงสวรรค์ !

 จนกระมีพวกนักบวชจากต่างชาติมาพบที่นี่เข้า นักบวชเหล่านี้เลยให้ความช่วยเหลือสองผัวเมีย แรก ๆ พวกเขาก็ระแวงคิดว่า เหล่านักบวชจะมีเจตตนาไม่ดีหรือมาชวนเข้ารีต แต่กลายเป็นพวกนักบวชช่วยเหลือด้วยความจริงใจ เด็ก ๆ ได้รับอาหารเสื้อผ้า และยารักษาโรคยามป่วยไข้ หลายคนอ่านออกเขียนได้ เพราะในบรรดานักบวชก็มีคนพื้นที่บวชเข้าศาสนาด้วย เลยทำสอนหนังสือพวกเด็ก ๆ ได้ เด็กยังได้รู้ภาษาต่างชาติกันด้วย นานวันเข้าเด็ก ๆ และตายายก็ตัดสินใจเปลี่ยนศาสนามานับถือศาสนาคริสต์ เลยโดนก่อกวนหนักกว่าเดิม ตาเลยตัดสินใจมอบที่ให้นักบวชไปสร้างเป็นโบสถ์

“เจ้าโดนล้างสมองแล้วพวกเราจัดการ” เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วส่งสัญญาณให้ลูกน้อง แต่ว่า เฟิงต้ายงตะโกนเสียงดัง

“หยุดเดี๋ยวนี้ !”  

            “เจ้าเป็นใครอย่ามาขัดขว้างบัญชาสวรรค์นะโว้ย !” เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วพูดเสียงดังลั่น

            “พวกเราคือ มือปราบเฟิงเถียวอวี่ซุ่น พวกเจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่” อวี่จิ้งเซียงพูดขึ้นเมื่อได้ยินประกาศเหล่าชาวบ้านก็สะดุ้งสุดตัว

            “พวกเรากำลังทำตามบัญชาสวรรค์ไงล่ะ มันคิดจะมาสร้างสิ่งอัปมงคลที่นี่ พวกเราก็ต้องขว้างสิ !” เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วพูด

            “ไม่ใช่นะ ! พวกพ่อกำลังสร้างโบสถ์เท่านั้นเอง และทางการก็อนุญาตแล้ว” หนี่งในนักบวชพูดขึ้นมา

เฟิงต้ายงมองพวกนักบวชแล้วรู้สึกแปลก ๆ อวี่จิ้งเซียงจึงบอกว่า

            “พวกท่านเป็นนักบวชในศาสนาคริสต์ เรียกกันว่า บาดหลวงน่ะ ไม่พวกนอกรีตหรือต้มตุ๋มอะไรหรอกนะ ข้ายืนยันได้ เพราะข้าเองก็นับถือศาสนาคริสต์”  

            “ใช้พ่อชื่อ บาดหลวงโจเซฟ”

            “จะไม่ใช่ได้ไงล่ะ คำสอนพวกมันขัดกับความเชื่อของพวกเรานะ ขัดบัญชาสวรรค์ ขนาดมือปราบเจ้ายังโดนล้างสมองเลย” เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วพูดขึ้นมา

            “ผายลม ! ข้ามีความคิดพอน่า ไม่มีใครล้างสมองข้าได้หรอกนะ” อวี่จิ้งเซี่ยงพูดด้วยความโกรธ

            “พวกเจ้าเองก็มีคดีกับทางการอยู่เหมือนกันน่ะ ทางที่ดีถอยไปดีกว่านะ” เฟิงต้ายงพูดขึ้นมา เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วเลิกคิ้วด้วยความสงสัย อวี่จิ้งเซียงจึงพูดว่า

            “คนของพวกเจ้าสามคน ที่อ้างเป็นร่างอวตารของเซียนนั่นล่ะ มาขัดขว้างของพวกเรา”

            “อันนี้ข้าไม่รู้เรื่องหรอกนะ คงเป็นพวกมันทำกันเองนั่นล่ะข้าไม่เกี่ยวหรอกนะ อย่างไรก็ตามข้าให้พวกเจ้ามาสร้างโบสถ์อะไรที่นี่ไม่ได้ทั้งนั้น พวกมันหลอกเอาที่ดินตายายคู่นี้ไปชัด ๆ” เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วพูดขึ้น

            “ไม่จริงคุณพ่อไม่หลอกอะไรพวกเราเลย ตรงข้าม ท่านแค่ขอพื้นเล็ก ๆ พอที่สร้างกระท่อมหลังเล็ก ๆ ไว้เป็นโบสถ์เท่านั้น และพวกเราตายายอยู่ที่นี่ต่อไปจนกว่าจะตายนั่นล่ะ เด็ก ๆ เหล่านี้คุณพ่อเองก็ดูแลอยู่ตลอด พวกเราเต็มใจไม่ได้โดนล้างสมองอะไรทั้งนั้น” ตาพูดแย้ง เถียวเสียวฟู่มองไปตายายแล้วพูดว่า

            “ปกติข้าไม่ค่อยชอบคนในศาสนานี้หรอกนะ แต่ว่าพวกเขาก็ดูมีสติดีนี่ อีกอย่าง ไอ้ที่บอกจะสร้างเป็นโบสถ์มันก็เหมือนกระต๊อบเล็ก ๆ ซะมากกว่า พวกเจ้าจะโวยวายทำไมกัน เขาไม่ได้ทำผิดกฎหมายอะไรนี่”

            “มันหลอกเงินชาวบ้านมาสร้าง” เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วพูดขึ้นมา บาดหลวงรีบพูดว่า

            “ไม่ใช่เลย พ่อสร้างเองไปตัดไม้ไผ่มาเอง แต่พวกชาวบ้านกลุ่มนี้มาช่วยด้วยความสมัครใจทั้งนั้น แถวนี้มีป่าไผ่อยู่ พ่อก็ใช้ไม้ไผ่นี่ล่ะสร้าง”

[1] ฮองเฮา (皇后 - Huánghòu) คือตำแหน่งพระอัครมเหสีเอกของฮ่องเต้ในประวัติศาสตร์จีน มีศักดิ์สูงสุดในฝ่ายใน (วังหลัง) เปรียบเสมือน "แม่ของแผ่นดิน" ทำหน้าที่ปกครองพระสนมและนางกำนัลทั้งหมด เป็นตำแหน่งมิ่งขวัญราชวงศ์ที่มีเพียงองค์เดียว ซึ่งมักเตรียมขึ้นเป็นไทเฮาในอนาคต 

[2] ทรงผมศีรษะล้านกำเนิดขึ้นในปี 1073 โดยพระสันตปาปาเกรกอรีที่ 7 เพื่อต้องการให้บรรดาบาดหลวงเสียสละอุทิศชีวิตตนให้แก่พระศาสนจักร ซึ่งมีตนแบบมาจากทรงผมของนักบุญเปาโล อัครทูต ผู้เผยแพร่ศาสนาคริสต์ไปทั่วจักรวรรดิโรมัน ต่อมาถูกยกเลิกคำสั่งในปี 1972 ในสมณสมัยของพระสันตปาปาปอลที่ 6

[3]   นิกายโรมันคาทอลิก     นิกายโรมันคาทอลิกเป็นนิกายดั้งเดิมโดยศาสนิกชนที่นับถือศาสนานี้เชื่อว่าหลักธรรมที่ตนนับถือเเละสถาบันที่ตนสังกัดสืบทอดมาจากพระเยซูคริสต์  จึงถือว่านิกายของตนเป็นศูนย์รวมของศาสนาคริสต์ที่มีมาตั้งเเต่เริ่มต้นประมุขของนิกายโรมันคาทอลิกเรียกว่า   พระสันตะปาปาประทับอยู่   ณ   กรุงวาติกัน

[4] เฉากั๋วจิ้ว หนึ่งในแปดเซียน ตามตำนานเล่าว่า เขาเป็นอนุชาของจักรดินีเฉาพระมารดาแห่งจักรพรรดิหยินจงในราชวงศ์ซ่ง เขาสวมชุดขุนนางและหมวกผู้พิพากษาศาล ในมือจะถือป้ายบอาญาสิทธิ์ และกรับไม้คู่หนึ่ง