บททั้งหมดของ อ้าวเฮ้ย ! ข้าไม่ใช่โอสถทิพย์ของพวกเจ้านะโว้ย : บทที่ 21 - บทที่ 30

“พวกเจ้าน่ะคงไม่เคยต้องเผชิญหน้าพวกต่างชาติจริง ๆ สินะ หลายครั้งเลยที่พวกนี้ไม่สนใจแคร์อะไรกับราชสำนักของพวกเรามันคือ ถือว่ามันไม่ใช่คนในแผ่นดินของเรา มันเลยคิดว่าอยากจะทำอะไรก็ได้ตามใจพวกมัน แต่ถ้ามันเจอกองทัพเจียงสือนี่เข้าไปล่ะก็รับรองว่าสู้ปืนไฟของมันได้แน่ ๆ ตกลงพวกเราจะเอาด้วย” นายกองกู้รับปากทันที “เฮ้ย ! ใครให้เจ้าตัดสินใจเรื่องนี้” อวี่จิ้งเซียงโวยวายขึ้นมาทันที “ก็แล้วจะทำไมกันล่ะ ทหารไม่ฟังคำสั่งพวกเจ้าหรอกนะ วิธีของพวกเจ้าที่ผ่านมา มันเคยสำเร็จเหรอ” นายกองกู้พูดขึ้นมา สี่มือปราบถึงกับพูดไม่ออก “เรามีเป้าหมายเดียวกัน ก็ร่วมมือกันไปก่อนเถอะ ได้ตัวมัน ก็ให้เขาสกัดยาจากมัน แล้วเอาไปให้ท่านอ๋องอีกทีก็ได้นี่” นายกองกู้พูดขึ้นมา เฮยหลานไฮ่เหอเลยรีบพูดต่อไปว่า “ก็ได้นะ ตัวมันใหญ่ขนาดนั้นสกัดยาออกมา คงได้จำนวนมาก เราแค่ขอแบ่งไปเพื่อทำภารกิจจากสวรรค์เท่านั้นล่ะ” แม้จะเจ็บใจแต่สี่มือปราบก็ไม่มีทางเลือกแล้วที่เขตต่างชาติ ยามรักษาการณ์เห็น ว่ามีกองทัพกำลังจะบุกเข้ามา เลยไปรายงาน คาเยนทันที เขานิ่งไปก่

สามารถเข้ามาประชิดตัวได้โดยที่ท่านอ๋องไม่รู้ตัวเลยสักนิด ถึงแม้ว่าหลี่หวู่หมิงจะเป็นอ๋อง แต่เขาไม่ใช่ประเภทที่นั่ง ๆ นอน ๆ อย่างสบาย ๆ อยู่ในตำหนัก ตรงข้ามท่านอ๋องหลี่หวู่หมิงนั้นผ่านสงครามมาหลายครั้ง และฝึกวรยุทธิ์มาตลอด ปกติแล้วท่านจะมีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมพอสมควร แต่ผู้หญิงคนนี้เข้ามาใกล้ตัวได้โดยที่ท่านไม่รู้ตัวเลย “แหม ๆ ท่านอ๋องก็ ถ้าข้าจะลงมือ ท่านตายไปนานแล้วเพคะ แหม ! ก้นเด้งจังนะ เพคะ” อลิซพูดยิ้ม ๆ ท่านพยักหน้ารับรู้ การรับพลังจากสองคนนี้ดูจะเรื่องที่ฉลาดกว่าที่จะหาทางยากสกัดยา จึงเรียกคนใช้มา สั่งการทันที อลันอลิซมองหน้ากันและเลียปาก ห้องที่ท่านอ๋องให้ไปจัดการ มันคือบ้านหลังเล็ก ๆ ที่ท่านอ๋องชอบไปพักผ่อนเวลาที่อยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียว และมันห่างจากพื้นที่หลักมาก เรียกได้ว่า มาที่นี่จะไม่มีใครได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น ท่านอ๋องหลี่หวู่หมิงต้องรอจนถึงเวลา อ๋องหลี่หวู่หมิงรู้สึกตื่นเต้น เพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะเจอกับอะไรถ้ามีทางอื่นท่านอ๋องไม่เลือกทางนี้แน่ พอเปิดห้องเข้าไปแล้ว ก็ต้องตะลึง อลิซสวมเพียงชุดตู้โต้ว[1]สีแดงสดเหมือนกับลูกพุทธาสุก มันให้ท

“เด เม อัด เม” ดาบแส้อาวุธคู่กายกลับมาอยู่ในมือของเซาโล เขามองไปที่ทั้งสี่ แล้วเรียกหาบิงโก้ แต่กลับไม่เสียงตอบรับ เซาโลเลยวิ่งไปที่อีกห้องด้วยความเร็วทำให้ทั้งสี่ลงมือไม่ทัน “ตามมันไปเร็วเข้า” เฟิ่งต้ายงพูด ทุกคนตามไปทันทีเซาโลเข้ามาให้ห้องหนึ่ง มีพวกสาวกอยู่นั้นกลุ่มหนึ่ง เขาเห็นร่างของบิงโก้โดนตัดแขนขา ตัวถูกเกี่ยวเอาไว้ เซาโลโกรธจัดฟาดฟันอาวุธใส่พวกสาวกนั่นทันที พวกเขาได้แผลยาวกันทุกคน“อินรูโต๊ะ” เลือดพุ่งเข้ามาในปากของเขา และเขาก็ปล่อยบิงโก้ลงมา ตอนนี้บิงโก้มองเขา แล้วพูดว่า“นายท่านปลอดภัยแล้วสินะขอรับ”“ยังจะมาห่วงข้าทำไม ไม่ดูตัวเองก่อนล่ะ” เซาโลพูดแม้น้ำเสียงของเขาฟังดูเรียบเฉย แต่หากมองตาเขา ดี ๆ ตอนนี้มันเต็มไปด้วยความเศร้า เขาก้มและพยายามต่อแขนขาคืนกับให้กับบิงโก้ เถียวเสี่ยวฟู่กำลังดีดพิณเพื่อใช้เสียงพิณเล่นงานแต่ อวี่จิ้งเซียงห้ามเอาไว้ก่อน“ตอนนี้เขาไม่เป็นอันตรายหรอก เชื่อสิ ให้เขาได้บอกลากันเถอะ”ไม่ว่าเซาโลจะทำยังไงก็ต่อแขนขาคืนให้บิงโก้ไม่ได้ “พวกมันใช้อาคมตัดร่างกายข้า มันต่อคืนไม่ได้หรอกขอรับ อย่าพยายามเลย” บิงโก้พูดทำให้เซาโลนิ่งไปพักใหญ่ ตั้งแต

“อินรูโต๊ะ !”เลือดพุ่งออกมาจากแผลที่ข้อมือของเฮ่ยหลู่ต้งปิง เข้ามาในปากของเซาโล แขนของเฮ่ยหลู่ ต้งปิงถึงกับชาจนขยับไม่ได้ กระบี่เหรียญที่แทงร่างของเซาโลกระเด็นหลุดจากร่าง เฮ่ยหลี่ต้งปิงเสียเลือดไปมากจนยืนไม่อยู่ เซาโลเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้เฮ่ยหลู่ต้งปิงอ่อนแรงจนทำอะไรไม่ได้แล้ว เซาโลฟาดอาวุธเข้าไปที่คอของเฮ่ยหลี่ต้นปิง หัวเขาขาดกระเด็น อวี่จิ้งเซียงเธอต้องคอยหลบ กู่และใช้ร่มจัดการ แต่อยู่ ๆ เธอก็หน้ามืดเข่าอ่อน และคนที่อยู่ใกล้ ๆ อีกหลายคนก็มีอาการแบบเดียวกัน “รู้ตัวช้านะ เจ้าสูดลมพิษของข้าไปแล้ว ไม่ต้องกลัวหรอกไม่ถึงตายหรอก แต่เจ้าไม่รอดจากกู่ของข้า แน่ ๆ ” เมื่อเฮ่ยเหอเซียงกู่พูดจบ กู่ทั้งฝูงก็กำลังจะเล่นงานอวี่จิ้งเซียง แต่ว่า เหล่ากู่โดนอาวุธของเซาโลทำลายไปทั้งหมดแล้ว “แก ! ทำไมพิษมันไม่ได้ผล” เฮ่ยเหอเซียงกู่ตกใจมาก “คิดว่าข้าเป็นมนุษย์หรือไงจะได้แพ้พิษนี่” มีกู่ตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเซาโล เขาใช้ปากกัดมันเคี้ยวก่อนจะคายออกมา “รสชาติไม่ได้เรื่องเลย นึกว่าจะเผ็ดกว่านี้ซะอีก” เฮ่ยเหอเซียงกู่เริ่

เขารีบจับอาวุธและฟาดไปอีกครั้ง โดนที่เข้าที่แสกหน้าของหลี่หวู่หมิงเต็ม ๆ และยังโดนกระหน่ำฟาดไม่หยุด ความเจ็บปวดแผ่เข้ามาเต็มร่างของหลี่หวู่หมิง จนเลือดอาบไปทั้งตัว เนื้อหลุดจนเห็นกระดูกหลายจุด เซาโลหยุดการโจมตีแล้ว“ทำไมทำไม ข้าแพ้แบบนี้ ทำไมกัน ข้าได้พลังมาแล้ว ทำไมกัน แผ่นดินต้องเป็นของข้าสิ”เซาโลมองที่หลี่หวู่หมิงแล้วพูดว่า “พลังที่เจ้าเลือก มันเป็นของปีศาจเป็นคำสาป ยังไงก็ไม่เกิดเรื่องดี ๆ กับเจ้าหรอกนะ เอาจริง ๆ เจ้าน่ะแค่อยากได้อำนาจไม่ได้อยากช่วยเหลือใครจริง ๆ หรอก” “แต่เจ้าก็มีพลังแบบนี้เหมือนกัน” หลี่หวู่หมิงเถียง “นั่นคือคำสาปข้ายังไม่รู้เลยว่าข้าจะจบแบบไหน”หลี่หวู่หมิงได้ยินแบบนั้นก็เริ่มรู้ว่า ที่ผ่าน ๆ มา เขาอ้างบ้านเมืองมาตลอดความจริงเขาอยากได้อำนาจเอาไว้ใช้ซะเอง จึงได้เงียบไปเป็นการรอรับความตาย เซาโลฟาดดาบแส้ซ้ำลงไปหัวของหลี่หวู่หมิงขาดกระเด็นไปแล้ว ทหารหลวงมาล้อมเซาโลเอาไว้ แต่อวี่จิ้งเซียงตามมาด้วย เลยรีบห้าม “เขามากับข้า”ทหารหลวงลดอาวุธลง อวี่จิ้งเซียงมองร่างของหลี่หวู่หมิงที่กลายเป็นผงไปแล้ว เธอก็นึกเสีย