10.1

ตอนที่ 10

         “ก็ไม่มีอะไรมากหรอกข้าต้านพิษได้เพราะฝึกกับพิษมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว” แต่อีกฝ่ายก็มีแค่มือเปล่า นักดาบเลยได้ใจเข้าต่อสู้ทันที แต่กลายเป็นซุ่นมู่ซานก้าวเท้าหลบด้วยความเร็วที่เหนือชั้น ทำให้อีกฝ่ายฟันไม่ถูกสักที เขาซัดขวดยาไปทางนักดาบแต่มันหลบได้

           “ซัดไปทางไหนกัน” นักดาบเยาะเย้ย

           “ก็ไม่ได้ซัดใส่แก และมันไม่ใช่อาวุธด้วย” 

สิ่งทีซัดไปคือขวดยาแก้พิษ สองมือปราบรับเอาไว้และรีบดื่มเข้าไป  ทั้งเฟิงต้ายงและเถี่ยวเสี่ยวฟู่ลุกขึ้นมา เขาดีดพิณใช้เสียงพิณเล่นงานนักดาบทำให้เสียหลักและโดนถีบซ้ำไปอีกครั้งหนึ่ง และยังโดนเสียงพิณเล่นงานจนกระอักเลือด และยังไม่ทันก็โดนชกล้มลงไปทันที เฮยเหอเซียงกูตกตะลึงนางทำอะไรไม่ถูกแล้ว

            ดาบอ่อนของเซาโลลอยผ่านหน้าของทุกคนไป บิงโก้ยิ้มออกมาแล้วพูดว่า

            “พลังนายท่านกลับมาแล้ว !”

เฮยเหอเชียงกูรีบใช้จังหวะนี้ปาระเบิดควันเพื่อหลบหนีไป

            “แย่แล้ว ! จิ้งเซียงตามไอ้โอสถทิพย์ไป” ซุ่นมู่ซานพูดขึ้นมา

            “อะไรนะ” เถียวเสี่ยวฟู่กับเฟิงต้ายงพูดพร้อมกันราวกับนัดกันไว้

            “นางตามมันไปไง” ซุ่นมู่ซานย้ำอีกครั้งหนึ่ง

            “แล้วเจ้าปล่อยนางให้ตามไปได้ไงกันห๊ะ” เฟิ่งต้ายงพูดโวยวายขึ้นมา

            “ห้ามนางได้หรือไง อีกข้อมู่ซานรีบมาช่วยพวกเราก่อนก็ถูกแล้วนี่ รีบไปตามนางเถอะ” เถียวเสี่ยวฟู่พูดขึ้นมา

ก่อนหน้านั้น

            เซาโลถูกลากไปเหมือนสัตว์ เขาอยากจะฝืนต่อต้านเหมือนกับแต่พลังของกระบี่เหรียญทั้งสองเล่ม ทำให้เขาไม่สามารถต่อสู้ได้ แถมโดนน้ำศักดิ์สิทธิ์สาดอีก เลือดก็ยังไม่ได้ดื่ม เลยอ่อนแอมาก ทำได้แค่กัดฟัน    กรอย ๆ ด้วยความโกรธแค้น อู๋ซานเองก็เริ่มได้ใจแล้วคิดว่าตัวเองจัดการเซาโลได้แน่ ๆ

            เซาโลล้มลงไป อู๋ซานกระตุกเชือก

            “เฮ้ย ! ลุกขึ้นมาโวย อย่ามาทำสำออยนะ” อู๋ซานโวยวายทันที

เซาโลกัดฟันลุกขึ้นมาแล้วพูดว่า

            “ถ้าข้าไม่เจอไอ้กระบี่เฮงซวยนี่ปักตัวอยู่ ข้าจะฉีกอกเจ้าซะ” อู๋ซานได้ยินก็เอายันต์แปดเหลี่ยมมาส่องร่างของเขา เซาโลเจ็บปวดจนเข่าอ่อน

            “อย่ามาปากดีใส่ข้านะโวย ข้าต้องใช้เจ้า สำนักของข้าถึงจะกลับมายิ่งใหญ่ได้อีกครั้งหนึ่ง” อู๋ซานพูดและกระชากร่างของเซาโลให้ยืนขึ้นมา

            “คิดว่าอย่างข้าจะช่วยอะไรเจ้าได้หรือไงกัน” เซาโลพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

            “ได้สิ ข้าจะสกัดยาจากตัวเจ้าออกมา แค่นี้สำนักข้าจะกลับมายิ่งใหญ่แล้วโวย ข้าไม่ยอมให้สำนักมาจบที่รุ่นของข้าหรอกนะ” อู๋ซานพูดด้วยความมั่นใจ

            “ขำว่ะ ข้ากลายเป็นแบบนี้จะร้อยปีอยู่แล้ว ยังไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้เลยว่ะ” เซาโลพูดพลางหัวเราะเสียงชวนให้ประสาทเสีย

            “สวรรค์บอกข้ามาโวย !” อู๋ซานพูด

“คิดไปเองหรือเปล่า สวรรค์เนี่ยนะจะพูดกับเจ้าแบบนี้” อู๋ซานได้ยินก็โกรธจัดเอายันต์มาฟาดหน้าของเซาโล เขารู้สึกแสบที่หน้า

            “อย่ามาเล่นลูกไม้ หรือต่อปากต่อคำกับข้าเด็ดขาด เพราะแค่เจ้ายังหายใจอยู่ก็พอแล้ว ตอนนี้อย่ามาลองดีกับข้า” อู๋ซานพูด เซาโลกัดฟันด้วยความโกรธสุด ๆ สายตาเขาบ่งบอกได้เลยในใจเขากำลังคิดว่า

            “อย่าให้พลังข้ากลับมานะ จะส่งแกลงนรกแน่”  

            “พอได้แล้วประมุขอู๋ซาน” เสียงของอวี่จิ้งเซียงดังขึ้นมา เธอตามมาทันพอดี อู๋ซานมองหน้าของอวี่จิ้งเซียงแล้วพูดว่า

            “แม่นาง นี่คิดจะทำอะไร จะช่วยมันหรือไง มีแต่ข้านะที่รู้วิธีสกัดยาจากมัน”

            “เลิกไร้สาระได้แล้ว เจ้านี่ไม่ใช่โอสถทิพย์อะไรทั้งนั้น มันเป็นปีศาจ ไม่ได้ช่วยอะไรพวกเราได้ทั้งนั้น” อวี่เชียงพูดและชี้ร่มใส่หน้าของเขา

            “ผายลม ! เจ้าจะมารู้ดีกว่าข้าได้ยัง ข้าเข้าฌานเห็นทุกอย่าง เจ้านี่คือโอสถทิพย์ที่สวรรค์ส่งมาเพื่อช่วย ให้สำนักข้ายิ่งใหญ่” อู๋ซานพูดขึ้นน้ำเสียงและการพูดการจาของเขาในยามคือคนกำลังจะเสียสติแล้ว

            “ท่านบ้าไปแล้ว พวกบาดหลวงบอกข้ามาแล้วนะ เจ้านี่คืออะไร” อวี่จิ้งเซี่ยงพูดสวนไป อู๋ซานรีบพูดสวนกลับว่า

            “เจ้าไปเชื่อพวกมันได้ไง พวกมันจะรู้ดีกว่าข้าที่ เข้าฌานติดต่อกับสวรรค์ได้เหรอ มันก็แค่พวกนอกรีตคิดจะทำลายความเชื่อเก่าของพวกเราเท่านั้น เจ้าจงอย่าขวาง” อู๋ซานร่ายมนตร์ยิงไฟใส่อวี่จิ้งเซียง นางกางร่มกันเอาไว้ และใช้จังหวะกระแทกร่มใส่ แต่ว่าอู๋ซานหลบได้ และเรียกกระบี่ออกมา

ทั้งสองเข้าต่อสู้กัน เสียงอาวุธกระทบกันดังไปทั่วบริเวณ ฝีมือกระบี่ของอู๋ซานก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน ไม่ว่า อวี่จิ้งเซียงจะโจมตีมาในทิศทางไหน อู๋ซานก็รับมือได้ตลอด อู๋ซานได้จังหวะแทงกระบี่สวนไป แต่ว่าอวี่จิ้งเซียงกางร่มรับคมกับกระบี่เอาไว้ได้

“ไอ้ร่มนี้ เหนียวกว่าที่คิดนะ”

            เซาโลเห็นโอกาสตัดสินใจหนี อู๋ซานเห็นเข้า รีบซัดยันต์ไปซ้ำไปอีกหนึ่ง ร่างเซาโลล้มลงไปอวี่จิ้งเซียงได้จังหวะแทงร่มไป ทำให้อู๋ซานเสียหลัก แต่เขาก็ตั้งตัวได้ ใช้กระบี่รับมือร่มได้อีก อู๋ซานร่ายมนตร์และซัดยันต์ไปเกิดแรงระเบิดขึ้นมา อวี่จิ้งเซียงกระเด็นและยังไม่ทันไรก็โดนจี้จุดซ้ำทำให้ขยับตัวไม่ได้

            เซาโลล้มลงไป หนูอยู่ตรงหน้าของเขาตัวหนึ่ง เซาโลตัดสินใจ กระโจนไปกัดหนูตัวนั้นเลือดหนูไหลผ่านลำคอเขา พลังเขากลับมาส่วนหนึ่ง เขาแข็งใจดึงกระบี่เหรียญออกมาได้เล่มหนึ่ง เลือดไหลออกมาเป็นทางยาว ความเจ็บปวดมันแผ่เข้ามาและมือที่จับกระบี่เหรียญมันควันออกมา เขากัดฟันกระชากออกมาจากตัวได้แล้ว แต่ว่าแค่เล่มเดียวเขาก็แทบแย่แล้วเสียพลังที่เพิ่มฟื้นไปอีก เขาเลยตัดสินร่ายมนตร์แทน

            “เด เม อัด เม”

ดาบแส้ของเขาพุ่งมาหาเขา อู๋ซานตกใจมาก การที่เซาโลเรียกอาวุธออกมาได้แบบนี้แสดงว่าพลังของเซาโลกลับมาแล้ว อู๋ซานเลยรีบเอากระจกแปดเหลี่ยมส่องไปทางเซาโลทันที เซาโลฟาดอาวุธไปเต็มแรง คมอาวุธกระแทกกับกระจกแปดเหลี่ยมอย่างแรง ทำให้กระจกแตกอู๋ซานกำลังจะร่ายมนตร์

แต่เซาโลเหวี่ยงอาวุธฟาดเข้าที่แสกหน้าของอู๋ซานเกิดแผลเป็นขนาดใหญ่ เลือดไหลออกมา เซาโลร่ายมนตร์ทันที

“อินรูโต๊ะ” เลือดของอู๋ซานพุ่งออกมาจากแผลเข้ามาที่ ปากของเซาโล เลือดจำนวนมากที่พุ่งมาในปาก ผ่านลำคอไป พลังของเขาฟื้นขึ้นมาแล้ว อู๋ซานเสียเลือดไปมาก ถึงกับอ่อนแรงลง เซาโลออกกระชากกระบี่เหรียญอีกเล่มหนึ่งออกมาได้ และเหวี่ยงทิ้งไป เขาหันไปมองอู๋ซาน ก่อนจะฟาดดาบแส้ซ้ำอีกครั้งหนึ่งเข้าที่หัว  อู๋ซานขาดกระเด็นปิดฉากเจ้าสำนักที่ยิ่งใหญ่อย่างอนาตที่สุด

บิงโก้และเหล่ามือปราบ กับคังหวั่นฟางมาถึง บิงโก้รีบไปอยู่ข้าง ๆ เซาโล เพื่อที่คุ้มกันเขา พวกมือปราบตั้งท่าเตรียมพร้อม

“ปล่อยเขาไปก่อนเถอะ” อวี่จิ้งเซียงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้หลายคนตะลึง

“เจ้าพูดอะไรเนี่ย” เถียวเสี่ยวฟู่พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ตอนนี้ พลังของเจ้านั่นกลับมาแล้วนะ คิดว่าจะสู้มันได้งั้นเหรอ อีกอย่างพวกเราก็บาดเจ็บจากพิษกันทั้งนั่นนี่ ปล่อยเขาไปก่อน” อวี่จิ้งเซียงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังทำให้ที่เหลือต้องคิดตาม ตอนนี้ไม่รู้ว่าพลังของเซาโลมีขนาดไหนกัน ทุกคนจำต้องปล่อยให้เขาหนีไปก่อน

เซาโลเองแม้ว่าตอนนี้พลังจะกลับมาแล้วก็ตาม แต่เขายังต้องใช้เวลาอีกสักพัก การต่อสู้ในเวลานี้ไม่ใช่การตัดสินใจที่ดีเลยสักนิด

“หวังว่าคงไม่เจอพวกเจ้าอีกนะ” เซาโลพูดและรีบวิ่งหนีไป บิงโก้หันมามองคังหวั่นฟางแต่เขาไม่ได้พูดอะไรอีก ได้แต่กระโดดตามไป

ณ ตำหนักของท่านอ๋อง

            “จะบอกว่าพวกเจ้าทำงานพลาดอีกแล้วเหรอ” อ๋องหลี่หวู่หมิงโวยวายเสียงดังลั่นตำนัก คราวนี้ท่านอ๋องดูจะโกรธมากกว่าทุกที ทำให้ทั้งสี่มือปราบตัวสั่นด้วยความกลัว

            “พวกบาดหลวงบอกว่า สิ่งนั้นเป็นปีศาจนะเจ้าคะ”

            “บาดหลวงบอกเหรอ  แล้วเจ้าก็เชื่อเหรอ” อ๋องหลี่หวู่หมิงพูดโดยน้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความโกรธ

            “ก็พวกบาดหลวงให้น้ำศักดิ์สิทธิ์มา พอข้าสาดไปบนตัวของมัน ก็ทำให้อ่อนแรงและทำให้มันบาดเจ็บได้” อวี่จิ้งเซียงรีบอธิบาย เฟิ่งต้ายงพูดเสริม

            “จริงขอรับ พวกข้าเห็นกับตาเลย”

            “เจ้าโง่หรือเปล่าเนี่ย ! มันอาจเป็นเวทย์มนตร์อะไรของพวกต่างชาติก็ได้ ที่หลอกไม่ให้ข้าได้โอสถทิพย์ยังไงล่ะ อย่าลืมไอ้พวกต่างชาติมันจ้องจะยึดดินแดนของพวกเราอยู่ตลอดนั่นล่ะ เจ้าเนี่ยนะไม่น่าไปเข้ารีตของพวกมันเลย ทำให้ถูกพวกมันล้างสมองไปแล้วหรือยังไงห๊ะ !” ท่านอ๋องตำหนิอวี่จิ้งเซียงเสียงดังลั่น

            “ไม่นะท่านอ๋อง ! ศาสนาที่ข้านับถือในตอนนี้ต่อต้านเวทย์มนตร์นะ”

“ผายลมหุปปากสักที ข้าไม่คิดเลยนะว่า คนที่เคยมองว่าเป็นฉลาดและมีความสามารถจะกลายเป็นคนโง่เง่าขนาดนี้ !” อวี่จิ้งเซียงได้ยินกำลังจะเถียงอีกแต่ เถี่ยวเสี่ยวฟู่สะกิดนางเป็นเชิงเรียกสติ เพราะขืนพูดอะไรไปตอนนี้ มีแต่จะเสียกับเสีย

“คิดว่ามันจะไปไหนกันแน่” อ๋องหลี่หวู่หมิงถามความเห็นทุกคนน้ำเสียงยังคงเต็มไปด้วยความโกรธ

“มันต้องไปเขตต่างชาติ เป็นที่เดียวที่มันจะไปได้ขอรับ” เถี่ยวเสียวฟู่พูดขึ้นมา ท่านอ๋องโยนป้ายคำสั่งให้กับเฟิงต้ายง

“เอาทหารของข้าไปหนึ่งกองร้อย ! ไปเอาตัวมันมาให้ได้”

“อะไรขอรับ !” เฟิงต้ายงตกใจมาก การเอาทหารออกมาเคลื่อนไหว มันอาจทำให้เกิดปัญหาระหว่างประเทศได้เลย