ตอนที่ 9

ตอนที่ 9

      “นายท่าน” บิงโก้ตะลึงทำให้เขาไม่ระวังตัว เลยโดนแปะยันต์ไปทำให้หมดพลัง เข่าอ่อนแทบจะยืนไม่ได้

อวี่จิ้งเซี่ยงเดินตรงมาหาเขา และกำลังจะเอาร่มแทง แต่เซาโลพุ่งมาจับข้อมือของอวี่จิ้งเซี่ยงเอาไว้ แม้ตอนนี้เขาจะบาดเจ็บและพละกำลังน้อยลง แต่เขาก็ยังแข็งแรงพอที่จะบีบมือให้เธอเจ็บ ร่มหลุดจากมือ แต่เธอก็แข็งใจซัดฝ่ามือไปที่อกของเซาโล มันเป็นการอัดกำลังภายในเข้าไป ทำให้เซาโลกระเด็น อวี่จิ้งเซี่ยงรีบคว้าร่มขึ้นมาและฟาดใส่หน้าของเซาโลซ้ำทำให้เขากระเด็นไป ตอนนี้เซาโลอ่อนแอลงมาการต่อสู้จึงลำบากกว่าปกติ อวี่จิ้งเซี่ยงแทงร่มมาโดนเข้าที่อกของเซาโล นางกำลังกดลงไปแต่ว่า

       “หยุดนะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาหญิงงามคนหนึ่งเดินออกมา เธอคือเฮ่ยเหอเซียงกู เธอมาพร้อมกับผู้ชายสามคน คนแรกสวมหน้าถือกระบี่ อีกคนสวมหน้าถือดาบ คนที่สามแต่งตัวแบบนักพรตเหมาซานและเขาคือ อู๋ซาน และยังมีสาวกอีกจำนวนหนึ่งพร้อมกับธนู ถ้าพวกเธอสู้ได้กลายเป็นหมอนปักเข็มแน่

        “ประมุขอู๋ซานเหรอ ทำไมมาอยู่กับพวกนี้ได้” คังหวั่นฟางตกใจมาก

        “ตอนนี้สำนักกงเหยี่วนใต้ จบสิ้นแล้ว ข้าจึงได้เข้าสู่ลัทธิเสียงสวรรค์ไง จับไอ้ปีศาจได้สักทีนะ”  อู๋ซานปล่อยตาข่ายเวทมนตร์มาจับร่างของเซาโลเอาไว้

          “คิดจะทำอะไร” อวี่จิ้งเซียงรีบถามทันที

       “เอาตัวมันไปสกัดยาไง พวกเจ้าก็ได้รับคำสั่งมาแบบนั้นนี่” เฮ่ยเหอเซียงกูพูดหน้าตาเฉย

         “แต่บาดหลวงบอกพวกข้าแล้วนี่ว่านี่เป็นปีศาจ เราต้องกำจัดมัน” อวี่จิ้งเซียงพูดสวนไปทันที

           “ผายลม ! นี่เจ้าเชื่อพวกต่างชาติเหรอ มันเหรอจะหวังดีกับพวกเรา พวกมันคงคิดจะเก็บโอสถทิพย์เอาไว้เองเพื่อที่จะเอามายึดดินแดนของเราต่างหาก อีกอย่างนี่เป็นบัญชาจากท่านเสียงสวรรค์นะ ทุกคนต้องทำตามเพราะเป็นบัญชาจากสวรรค์” เฮ่ยเหอเซียงกูพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

           “แต่ท่านก็เป็นพระนะ ยังไงคงไม่โกรธหรอก ในหลักธรรมของศาสนาคริสต์ก็มีบัญญัติ[1]ที่ห้ามโกหกอยู่นะ” อวี่จิ้งเซียงพูดยืนยัน

           “คำสอนผิด ๆ แบบนั้นจะเชื่อได้ไงกัน ท่านเสียงสวรรค์นี่คือความจริงที่สุดแล้ว อย่ามาขว้างพวกเราเด็ดขาด”เฮ่ยเหอเซียงกูพูดด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจในสิ่งที่อวี่จิ้งเซียงพูดเลยสักนิด แต่อวี่จิงเซียงยังคงยืนขว้างทางไว้ ไม่ว่าเซาโลจะเป็นตัวอะไรก็ตาม แต่ถ้าพวกนี้ได้ไปไม่ดีแน่นอน เธอเลยตั้งท่าพร้อมสู้

          “ว่าแล้ว ว่าเจ้าไม่ต้อง” นักดาบสวมหน้ากากกำลังจะลงมือ แต่เฮ่ยเหอเซียงกูยกมือขึ้นห้ามเอาไว้

           “ไม่ต้องลงมือหรอก” เฮ่ยเหอเซียงกูพูดจบก็นางหยิบกล่องไม้ออกมา และเปิดออก มีตัวต่อบินออกมาพุ่งไปต่อยร่างของอวี่จิ้งเซียง ทำเธอล้มลงไปด้วยความเจ็บปวด เจ้าตัวต่อบินกลับเข้าไปในกล่องไม้เหมือนเดิมทำให้รู้ว่านี่ไม่ใช่ ตัวต่อธรรมดาแน่นอน นางเลยหันไปทางคังหวั่นฟางแล้วพูดว่า

         “หนีไปก่อนเร็วเข้า” คังหวั่นฟางรีบหนีไปทันที เซาโลเลยสั่งบิงโกบ้างว่า

             “ตามนางไปก่อนเร็วเข้า” บิงโก้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นักดาบกับมือกระบี่จะตามไป

           “ไม่ต้องตามไปหรอกอย่างนางจะทำอะไรได้ เจ้าเจื่องสือนั่นก็ไม่มีประโยชน์หรอกที่จะตาม ส่วนนางมือปราบเจอพิษของกู่[2] เข้าไปนางก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว” เฮ่ยเหอเซียงกูพูดอย่างไม่ใส่อะไรนัก แต่อู๋ซานรีบเสนอว่า         

            “นางยังตายตอนนี้ไม่ได้นะขอรับ”

           “ทำไมกันล่ะ” เฮ่ยเหอเซียงกูถามสนใจ

         “นางถือคำสั่งจากราชสำนัก ให้มาตาหาโอสถทิพย์ นางจะมีประโยชน์กับเรามากกว่าถ้ายังมีชีวิต” อู๋ซานพูด

          “เรามีท่านกงกงช่วยนี่ ไม่เห็นต้องอาศัยนางเลย”

           “แต่ถ้านางตายท่านอ๋องก็เล่นงานพวกเราแน่” อู๋ซานรีบพูดต่อ เฮ่ยเหอเซียงกูเลยปล่อยให้กู่ไปดูดพิษจากตัวนางออกมาส่วนหนึ่ง

           “เอาพวกมันไปขังไว้ก่อน อีกสามวันเป้าหลอมยาจะมาถึง เจ้าน่ะต้องได้รับยาถอนพิษจากข้าเป็นระยะ ๆ นะส่วนเจ้านี่” เฮ่ยเหอเซียงกู เอากระบี่สั้นที่จากเหรียญโบราณออกมา

          “มันแน่แค่ไหนเจอกระบี่เหรียญ[3]เข้าไปก็ต้องจอดแล้ว” นางแทงเข้าที่ตัวของเซาโลเขาที่อ่อนแอจากน้ำศักสิทธิ์อยู่แล้ว มาเจอเครื่องรางที่ปลุกเสกและยังทำจากเงินอีก เขาเลยทำอะไรไม่ได้โดนพาตัวไปขัง  

            เซาโล กับ อวี่จิ้งเซียงโดนขังอยู่ในกรงข้าง ๆ กัน อวี่จิ้งเซียงพยายามเดินลมปราณเพื่อต้านพิษ มันช่วยให้ขับออกมาได้เกินครึ่งก็จริงอยู่ แต่ตอนนี้เธอไม่มีแรงแล้ว ส่วนเซาโลเองพยายามจะเอากระบี่เหรียญออกจากตัวแต่ทำไม่ได้ ความเจ็บปวดแผ่เข้ามาเป็นระยะ ๆ เขาอ่อนแอลงไปมาก ทั้งสองคนสบตากัน ตอนนี้ก็เหมือนคนใกล้ตายทั้งคู่แล้ว ไม่ได้ได้จิตคิดร้ายต่อกันและกันแล้ว

        “ทำไมต้องพยายามตามล่าข้าขนาดนี้กันด้วย มันเรื่องอะไรกันแน่ เกิดอยากเลิกเป็นกันแล้วหรือไง”

อวี่จิ้งเซี่ยงถอนใจในตอนนี้เธอไม่เห็นความหวังว่าจะรอดแล้ว เลยบอกเขาว่า

            “ฮ่องเต้ของเราทรงพระประชวน มีข่าวเจ้าเป็นโอสถทิพย์ สามารถรักษาองค์ฮ่องเต้”

ได้ยินแค่นี้เซาโลก็หัวเราะเสียงดังลั่น

            “คนโง่มีอยู่ทุกทีเลยนะ คิดได้ไงว่าจะข้ารักษาโรคอะไร ไม่สิอาจได้นะ แต่ฮ่องเต้ของเจ้าคงกลายเป็น ผีดิบไร้ความคิดไปแล้วล่ะหรือ ไม่กลายเป็นแบบข้านั่นล่ะ เจ้าอยากได้ปีศาจมาปกครองหรือไง คนโง่แบบนี้ทุกที่สินะหนีไม่เคยพ้นเลย” อวี่จิ้งเซี่ยงหน้าชาไปหมดแล้วแต่รีบถามว่า

            “แล้วเจ้าเจียงสือตัวนั้นล่ะ”

            “ข้าก็ไม่รู้หรอกว่ามันกลายเป็นแบบนั้นได้ยังไงกัน มันกัดข้าแล้วก็เป็นอย่างที่เห็นนั่นล่ะ หลังจากนั้นมันก็ตามแบบที่เจ้าเห็นนี่ล่ะ” เซาโลตอบคำถามนาง

            “แล้วเรื่องสกัดยามันจริงมั้ย”  อวี่จิ้งเซี่ยงรีบถามต่อทันที

            “ไม่รู้เหมือนเพราะไม่มีใครเคยคิดจะทำ” เซาโลตอบหน้าตาเฉย อวี่จิ้งเซี่ยงถอนใจ ก็จริงอย่างที่เซาโลใครมันจะไปคิดสกัดยาจากสิ่งที่เหมือนมนุษย์ขนาดนี้กันล่ะ

            “เจ้าฆ่าคนมาเยอะนี่ตลอดทาง”

            “ข้าเลี่ยงแล้วนะ แต่พวกเจ้าหลายคนก็มาจับข้า ทำไมล่ะข้าจะป้องกันตัวเองไม่ได้เชียวเหรอ จะบอกว่าข้าดูดเลือดคนด้วยสินะ นี่มันธรรมชาติของข้า ก็เหมือนวัวกินหญ้านั่นล่ะ จะให้ทำไง ขนาดข้าพยายามกินเลือดของสัตว์แล้วนะ แต่พวกเจ้าก็ไม่เคยคิดจะละเว้นข้าเลย ข้าไม่ใช่คนที่อยู่เฉย ๆ ให้ใครมาฆ่าหรอก” เซาโลตอบ บรรยากาศเงียบไปอีกครั้ง

            “ว่าแต่เจ้าเป็นสตรีแท้ ๆ ทำไมมาทำงานเป็นมือปราบแบบนี้ล่ะ” เซาโลพูดขึ้น

            “ทำไมสตรีจะทำงานเป็นมือปราบไม่ได้หรือไง ข้าเองก็จับนักโทษมาหลายคนแล้ว” อวี่จิ้งเซี่ยงพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนะ

            “จะโวยวายกับข้าทำไมกัน ข้าแค่ถามเท่านั้นล่ะ เจ้าถามข้าตั้งเยอะ ข้าถามเจ้าแค่คำถามเดียว” เซาโลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเพราะเขาอยากรู้จริง ๆ อวี่จิ้งเซียงเล่าอดีตให้ฟัง

            “ข้าเป็นบุตรสาวของนายอำเภอ ข้าน่ะหวังว่าจะเป็นขุนนางให้ได้ เพราะเห็นพ่อทำงานมาตั้งแต่เด็ก ๆ  แต่เพราะเป็นสตรีเพศทำให้สอบเป็นขุนนางไม่ได้”

        “ที่นี่ก็ด้วยเหรอ นึกว่ามีแต่บ้านเกิดข้า ที่ไม่ให้ผู้หญิงเป็นขุนนาง” เซาโลถามอย่างสนใจ

         “ ใช่ ที่นี่ก็เป็น แถมยังแทบไม่ได้เรียนหนังสือด้วย แต่ข้าก็พยายามจนอ่านออกเขียนได้  ข้าน่ะแอบไปดูพวกผู้ชายฝึกยุทธและชอบแอบไปอ่านตำราเพลงยุทธ ที่พ่อเก็บเอาไว้”

           “เจ้านี่ก็พยายามดีนะ นับถือเลย” เซาโลพูดชมขึ้นมา ทำให้อวี่จิ้งเซียงรู้สึกเขินเล็กน้อยแต่ก็เล่าต่อ

           “ แต่ข้าไม่ได้รับอนุญาตให้จับอาวุธ เลยเอาร่มมาฝึก โดยจำจากที่แอบดูมาและดัดแปลงจน ไป ๆ มา ๆข้าก็สามารถคิดวิชาเพลงยุทธได้ด้วยตัวเอง ข้าเรียกมันวิชา ร่มพิฆาต”

เซาโลตบมือให้นาง เป็นการชื่นชม

        “ออพติเม![4]”

        “นี่เจ้าพูดอะไรเนี่ย” อวี่จิ้งเซียงขมวดคิ้วอย่างสงสัย

         “คำชม ภาษาละติน ก็แปลว่า เก่งมาก ดีมากอะไรแบบนี้ เล่าต่อสิกำลังสนุกเลย” เซาโลพูดขึ้นมา

          “ข้าไม่ได้เล่านิทานให้ฟังนะยะ” อวี่จิ้งเซียงโวยวายขึ้นมา

            “แล้วจะเล่าต่อมั้ยล่ะ” เซาโลถามหน้าตาเฉย

พระบัญญัติ 10 ประการ (Ten Commandments) เป็นหลักธรรมคำสอนและข้อปฏิบัติพื้นฐานในศาสนาคริสต์และศาสนายูดาห์ ซึ่งเชื่อว่าพระเจ้าประทานผ่านโมเสส ณ ภูเขาซีนาย เพื่อเป็นกฎเกณฑ์ในการดำเนินชีวิต โดยแบ่งออกเป็นหน้าที่ต่อพระเจ้าและหน้าที่ต่อมนุษย์

หน้าที่ต่อพระเจ้า

    1. จงนมัสการองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าพระองค์เดียวของท่าน

    2. อย่าออกพระนามพระเจ้าโดยไม่สมเหตุ

    3. อย่าลืมฉลองวันพระเจ้าเป็นวันศักดิ์สิทธิ์

หน้าที่ต่อมนุษย์ด้วยกันเอง

    4. จงนับถือบิดามารดา

    5. อย่าฆ่าคน

    6. อย่าผิดประเวณี

    7. อย่าลักขโมย

    8. อย่าพูดเท็จใส่ร้ายผู้อื่น

    9. อย่าปลงใจผิดประเวณี

    10. อย่ามักได้ทรัพย์สินของผู้อื่น

[2] กู่ (蠱) หรือแมลงกู่ คือคุณไสยโบราณอันลึกลับจากทางตอนใต้ของจีน โดยเฉพาะแถบหนานเยฺว่และชาวเหมียว เกิดจากการนำสัตว์พิษ 5 ชนิด มาใส่ในไหปิดผนึกเพื่อให้สู้กันจนเหลือตัวที่แข็งแกร่งที่สุดและมีพิษร้ายแรงที่สุด เชื่อว่าใช้ควบคุมหรือทำร้ายผู้อื่นได้

[3] กระบี่เหรียญ ตามตำราว่าเป็นกระบี่ที่ร้อยจากเหรียญจีนโบราณ และถักด้วย ใช้สำคัญขับไล่วิญญาณ กันเสนียด ในอดีตจีนโบราณถือว่าเป็นกระบี่ประจำตำแหน่งของเทพที่ใช้ปราบปีศาจหรือวิญญาณร้าย นิยมแขวนกระบี่ไว้ที่ประตูเข้าบ้าน โดยเฉพาะบ้านที่อยู่ตรงทางสามแพร่ง บ้านที่อยู่โดดเดี่ยว หรือมีป่าใกล้ๆบ้าน ตลอดจนบ้านใกล้วัด ใกล้สุสาน หรือโรงพยาบาล เชื่อว่าจะมีวิญญาณร้ายหลุดออกมารบกวนเสมอ ดังนั้นจึงต้องแขวนกระบี่ไว้ อีกอย่างเหรียญจีนนั้นใช้เสริมโชคลาภด้านการเงินอีกด้วย

เหรียญจีนห้าราชวงศ์" เหรียญที่ใช้ในสมัยก่อนนับจากราชวงศ์ชิงถอยหลังไปห้าราชวงศ์ ซึ่งก็คือ ราชวงศ์ ชิง หมิง หยวน ซ่ง และถัง หรือว่า เป็นเหรียญสมัยห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร (ราชวงศ์เหลียงยุคหลัง ถังยุคหลัง จิ้นยุคหลัง ฮั่นยุคหลัง โจวยุคหลัง)

[4] Optime! (ออพ-ติ-เม) ภาษาละติน แปลว่า: ดีเยี่ยม! / ดีที่สุด! เทียบเท่ากับคำว่า "Excellent!" หรือ "Great job!" ในภาษาอังกฤษ