8.2

            “พวกแวมไพร์มันมีราชาอยู่ แต่ราชาของพวกมันหายสาปสูญไปนานแล้ว เหลือแต่ขุนพลเจ็ดตระกูล ถ้าอิงตามอาวุธที่เจ้าบอก มันคือ แวมไพร์ตระกูลมอลคอส ถือเป็นญาติของราชาของพวกมันโดยตรงเลยน่ะสิ จัดว่าเป็นตัวอันตรายเลยล่ะ” เมื่อบาดหลวงพูดจบ ทุกคนหน้าซีดเผือด คั่งหวั่นฟางก็รีบถามว่า

            “มันมาที่นี่ทำไมกัน”

            “ที่แซงกิสตามล่าพวกมันอย่างหนัก พวกมันเริ่มมีการหนีออกนอกประเทศ ไปบ้างแล้ว แต่ก็ไม่คิดเหมือนกันจะเจอพวกมันที่นี่”

            “คุณพ่อรู้วิธีกำจัดมันมั้ยเจ้าค่ะ” อวี่จิ้งเซียงรีบถาม

            “วิชาปราบผีของพวกลูกถ้าเป็นของจริง ก็น่าจะจัดการได้นะ แต่ถ้าตามความเชื่อของพวกพ่อ ต้องใช้ของพวกนี้” บาดหลวงหยิบ ไม้สร้อยไม้กางเขนและขวดน้ำออกมา

            “นี่คือไม้กางเขนและน้ำศักสิทธิ์ที่พ่อเสกขึ้นมา แต่บอกไว้ก่อนจะใช้จัดการมันได้ ลูกต้องมีศรัทธาด้วย”

            “คือต้องเข้ารีตพวกท่านสินะ พวกนักบวชก็เหมือน ๆ กันหมดนั่นล่ะ” เถี่ยวเสี่ยวฟู่พูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัด แต่อวี้จิ้งเซียงรีบรับของทั้งสองชิ้นมา

            “ตัวข้าได้ รับศีลล้างบาป[1] เข้าสู่ศาสนาคริสต์นานแล้วเจ้าคะ ขอบคุณคุณพ่อมากนะคะที่ช่วยแนะนำ แล้วท่านจะคิดราคา....”

            “พ่อไม่ได้หากำไรอะไรจากความเชื่อหรอกลูก พระเจ้าคุ้มครองนะ” บาดหลวงเลยอวยพรนาง

            “ทำไมท่านไม่มาช่วยพวกเราจัดการไอ้ปีศาจนี่ ก็เสกของขลังได้นี่” เถี่ยวเสี่ยวฟู่ยังคงพูดจิกกัดต่อไปอีก

            “พ่อไม่ใช่หมอผีอะไรหรอกนะลูก พ่อเป็นแค่นักบวชที่เผยแพร่คำสอนของพระเจ้า พ่อต่อสู้ทางจิตวิญญาณ ไม่ได้สู้ผีปีศาจในรูปแบบของลูกหรอกนะ และของที่พ่อให้ไปต้องมีศรัทธาถึงจะใช้ได้ ถ้าไม่มีก็จะใช้ไม่ได้” บาดหลวงตอบและไปทำงานของตนต่อ อวี่จิ้งเซียงเลยพูดว่า

            “นี่นักบวชก็เหมือนพวกพระสายปฎิบัติธรรมนั่นล่ะ ไม่ใช่พระสายบู๊หรอก ท่านช่วยเราเต็มที่แล้วล่ะ เห็นมั้ยล่ะท่านไม่ได้คิดเงินอะไรกับพวกเราเลย ยังบอกความจริงกับพวกเราอีก” อวี่จิ้งเซียงพูดขึ้นมา หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย

            “แล้วพวกเราจะเอายังไงต่อดีล่ะ กลับไปรายงานท่านอ๋องเลยดีมั้ยว่าสิ่งที่ พวกเรากำลังตามหา ไม่ใช่โอสถทิพย์อะไรทั้งนั้น เป็นแค่ปีศาจ” ซุ่นมู่ซานพูดขึ้น

            “ข้าเกรงว่าท่านอ๋องตอนนี้อาจจะไม่ฟังพวกเรานะ” อวี่จิ้งเซียงพูดขึ้นมา ทุกคนถอนใจ ท่านอ๋องในยามนี้เชื่ออย่างแรงกล้าว่า เซาโลคือโอสถทิพย์ คงไม่ฟังพวกเขาแน่ ๆ

            “ฆ่ามันทิ้งเลยดีมั้ย” ซุ่นมู่ซานเสนอขึ้นมา ทุกคนแปลกใจ ซุ่นมู่ซานนั้นเป็นหมอ แทบจะไม่เคยคิดจะฆ่าคนเลยสักครั้ง ขนาดโจรชั่วร้ายบาดเจ็บหนักเขายังช่วยรักษาให้เลย

            “ทำไมเจ้าเสนออะไรแบบนี้มู่ซาน” เฟิงต้ายงรีบถามทันที

            “ใช่ปกติข้าไม่อยากจะฆ่าอะไรหรอก ถ้าไม่จำเป็น แต่เจ้าเห็นนี่ว่าอันตรายแค่ไหน ควรรีบกำจัดพวกมันก่อน ถ้ามันตายไปซะท่านอ๋องก็จะเลิกตามหามันเอง ตอนนี้เราก็ทั้งของที่ได้จากบาดหลวงและยังแม่นางคังที่น่าจะช่วยพวกเราได้นะ ไม่งั้นพวกเราก็ไปขอให้พวกเสียงสวรรค์ช่วยตามหามันแล้วค่อยจัดการ นี่เป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว ไม่งั้นท่านอ๋องไม่ยอมรามือแน่” ซุ่นมู่ซานพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

            “ข้าเห็นด้วยนะพวกเรา กำลังยุ่งสิ่งที่ไม่ควรยุ่งแล้วล่ะ” เถี่ยวเสี่ยวฟู่เห็นด้วยทันที

            “เราไปที่ศาลเจ้าเสียงสวรรค์ดีมั้ยล่ะ” อวี่จิ้งเซียงเสนอขึ้นมา

            “คิดว่ามันจะช่วยคนรับใช้ของมันหรือไงกัน” เฟิงต้ายงแย้งขึ้นมา คังหวั่นฟางรีบเสนอตัวขึ้นมา

            “ข้าจะขอไปดูเองก็แล้วกัน ยังไงข้าก็ไม่ใช่คนทางการอยู่แล้ว”

อวี่จิ้งเซียงรีบพูดขึ้นมาว่า

            “งั้นข้าไปกับแม่นางคัง เพื่อเกิดอะไรขึ้น พวกท่านล่วงหน้าไปก่อนเลย”

ที่ศาลเจ้าของเสียงสวรรค์

            บิงโก้ถูกจับมัด แปะยันต์ไว้ทั้งตัว เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋ว พยายามจะเอาเลือดของบิงโก้มาตรวจสอบ แต่กลายเป็นเลือดของมีกลิ่นเหม็นเน่า แถมเอาไปใส่สัตว์ทดลองสัตว์ตายทันที

            “ไอ้นี่เอามาทำโอสถทิพย์ไม่ได้สินะ น่าเสียดาย” เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วบ่น และหันไปบอกลูกน้อง

            “ส่งข่าวไปหาเจ้าลัทธิ เดี๋ยวท่านคงจะเฮ่ยเหอเซียงกูมาดูนั่นล่ะ นางเก่งเรื่อทำยามากกว่าข้า เตรียมตัวให้พร้อมแล้วกัน”  เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วมองไปที่บิงโก้แล้วพูดว่า

“ว่าแต่เจ้าเรียกเจ้าโอสถทิพย์ได้มั้ยล่ะ” บิงโก้หัวเราะเสียงดังลั่น

            “คิดว่าจะเจ้านายที่ไหน จะมาช่วยขี้ข้าหรือไง สำหรับนายท่านแล้ว ข้าก็เป็นแค่ขี้ข้าโวยไม่สิสัตว์เลี้ยงเท่านั่นล่ะโวย ตายไปนายท่านก็ไม่สนใจหรอก หาใหม่ได้เสมอนั่นล่ะ ข้าเป็นหมากที่ใช้แล้วทิ้ง”

            เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วถอนใจแล้วพูดว่า

            “หั่นมันเป็นชิ้น ๆ ซะ !”

            ยังไม่ทันไรก็มีลูกน้องวิ่งหน้าตื่นเข้ามา

            “ไอ้โอสถทิพย์ มันบุกเข้ามาครับ”

เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วกระหยิ่มยิ้มย่อง แล้วหันไปพูดกับบิงโก้ว่า

            “ไม่น่าเชื่อนะ มันยอมมาช่วยแก ไหนบอกว่าเป็นหมากใช้แล้วทิ้งไงล่ะ ดีล่ะเราจะได้ตัวมันแน่ เอาคนไปจัดการให้มากที่สุด”

            “คือว่า ตอนนี้คนของเรากลายเป็นศพไปเกือบครึ่งแล้วท่าน”

            “อะไรนะ” เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วตกใจมากรีบออกไปดู เห็นเซาโลยืนจังก้าอยู่ตรงหน้า อาวุธของเปื้อนเลือดและเลือดสาดกระจายไป มีศพจนมากที่แทบเท้า เลือดเปื้อนตรงปากจำนวนมาก

            “ปล่อยบิงโก้มาซะ ข้ากินจนอิ่มแล้ว ไม่ได้อยากฆ่าเพิ่มหรอกนะ” เซาโลพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาฟังแล้วชวนขนลุก เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วเริ่มแสดงอาการหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ต้องแข็งใจเอายันต์ออกมาซัดไปแปะที่ซากศพจำนวนมาก และศพเหล่านั้นก็ลุกขึ้นมา !

            “นี่อุตส่าห์ พยายามทำให้อวัยวะอยู่ครบแล้ว เวลาทำพิธีร่างกายจะได้สมบูรณ์ ยังจะทำอะไรแบบนี้อีกเหรอ น่าสมเพศซะจริง ๆ”

            “จะจัดการกับปีศาจอย่างแกน่ะใช้วิธีปกติได้ที่ไหนกันล่ะวะหา ให้เจียงซือพวกนี้กัดแกสักตัว เราก็จะตัวแบบไอ้คนใช้ของแกมาแล้ว”

            “คิดว่าข้าจะโง่ให้กัดเหรอ ข้าพลาดเรื่องแบบนี้แค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วโวย” เขาเหวี่ยงดาบแส้ไป ตัดหัวเหล่าเจียงสือด้วยความรวดเร็ว แต่ไม่ทันระวังเฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วก็กระโดดมาเหวี่ยงป้ายไม้ใส่เขา มันทำจากไม้พุทราที่โดนฟ้าผ่าทำให้มีพลังในการต่อสู้กับปีศาจ เซาโลโดนฟาดเข้าไปเต็ม ๆ ทำให้รู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าเข้ามาตรง ๆ ทำให้ชาไปทั้งตัวเข่าอ่อน

            “นึกว่าจะแน่ โดนแค่นี้ก็ เฮ้ย !” ยังไม่ทันไรเซาโลก็เหวี่ยงอาวุธมามันหลบได้อย่างหวุดหวิด

            “ก็เจ็บ ๆ คัน ๆ อยู่เหมือนกันแต่คิดว่าจะจัดการข้าได้ง่าย ๆ เหรอ ถ้าชอบความเจ็บปวดเดี๋ยวข้าจัดให้ พูนิทิโอ” ดาบแส้กลายเป็นสีดำและมีเสียงกรีดร้องดันออกมาจากดาบแส้ เขาฟาดไปเฮ่ยเฉากั๋วจิ๋ว ใช้ป้ายไม้ปัดทิ้งไป แต่ดาบแส้กลับพลิกแพลงมาพันข้อมือของเขา เซาโลกระชากอย่างแรง ดาบแส้ทำให้ข้อมือของเฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วเป็นแผลยาว

            “เพราะโดนแกเล่นงานไปเมื่อกี้หรอกนะ พลังข้าเลยลดลง ไม่งั้นมือแกขาดไปแล้ว”

            “แค่แผล...อ๊าก” เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด รู้สึกเหมือนโดนกัดกินทั้งแขน

            “เจ็บทรมาณมาสินะ” เซาโลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แววตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม

            “กะ...แก...ชะ...ใช้...พะ...พิษ...เหรอ สะ...ส่ง....ยะ...ยาถอนพิษมา” เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วร้องด้วยความเจ็บปวดกว่าจะพูดออกมาได้แต่ละคำช่างลำบากยากเย็น

            “พิษเหรอ ! ไม่ใช่หรอก มันเป็นคำสาปต่างหากล่ะ ไม่มีทางแก้หรอกนะ อยากพ้นความทรมาณสินะ”

เซาโลฟาดอาวุธไปตัดแขนของเฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วขาด มันร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

            “เจ็บครั้งเดียวดีกว่าเจ็บนานนะ” เซาโลพูดหน้าตาเฉย เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วทำอะไรไม่ได้แล้ว เซาโลมองเขาเหมือนกำลังมองหมูในโรงเชือดคือต่อให้สงสารแค่ไหนก็ต้องตายอยู่ดี

            “อินรูโต๊ะ”เมื่อสิ้นคำพูดเลือดพุ่งออกมาจากแขนที่ขาด เข้ามาในปากของเซาโล เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วเลือดหมดตัวตาย พวกสาวกคนอื่น ๆ มองมาที่เซาโลอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

            “จะเอายังไง เจ้านายแกตายไปแล้ว จะยอมแลกชีวิตมั้ยล่ะ”

เหล่าสาวกไม่กล้าที่จะต่อสู้กับเซาโล เลยได้แต่ปล่อยให้เดินไปต่อหน้าต่อตา เขาเข้าไปในห้องขัง เจอบิงโก้      บิงโก้ตกใจมากไม่คิดว่าเซาโลจะมาช่วยจริง ๆ เซาโลใช้อาวุธฟาดยันต์ออกไปจากตัวบิงโก้

            “นายท่าน”

            “ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น ลุกได้มั้ยล่ะ” เซาโลถามขึ้นมา บิงโก้พยักหน้าและลุกคืนยืน เซาโลเดินนำออกไป บิงโก้รีบตามไป แต่พอออกไปนอกตำหนัก ก็เจอกับ อวี่จิ้งเซี้ยงกับคังหวั่นฟาง ยืนรออยู่แล้ว

            “เป็นผู้หญิงที่ช่างตื้อซะจริง ๆ เมื่อกี้บาดหลวงไม่ได้บอกเหรอว่าพวกข้าเป็นอะไร ทำไมยังคิดจะมาตามหาข้าอีก”

            “เพราะสิ่งที่แกเป็นนี่ล่ะ ข้าต้องกำจัดแกกำจัดก่อนที่แกจะทำให้แผ่นดินนองเลือด” อวี่จิ้งเซี่ยงพูดขึ้น

            “อะไรกัน งานของเจ้าไม่ได้ให้จับข้าไปทดลองอะไรแปลก ๆ เพื่อช่วยคนสำคัญ หรือไง” เซาโลพูดด้วยเสียงประชด

            “คำสั่งมันก็เป็นเช่นนั้น แต่แกอันตรายเกินไป ที่จะอยู่อาณาจักรนี้ข้าต้องกำจัดแก”

            “ก็พูดแบบนี้กันตลอด ทำตามหน้าที่สินะ จริง ๆ ไม่ค่อยอยากจะฆ่าคนที่ทำตามหน้าที่เท่าไหร่หรอกนะ แต่ถ้ามาขว้างก็ต้องจัดการ” เซาโลพูดพลางสะบัดอาวุธ บิงโก้กำลังเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ คังหวั่นฟางซัดยันต์ไป แต่โดนอาวุธของเซาโลปัดทิ้งไปทั้งหมด บิงโก้กระโดดเข้าไปโจมตี แต่ว่า อวี่จิ้งเซียงกางร่มรับเอาไว้               ทำให้บิงโก้เสียหลัก แต่ว่าเซาโลเหวี่ยงอาวุธไปเต็มแรง ทำให้อวี่จิ้งเซียงเสียหลักไป แต่เซาโลกลับไม่ได้ไปลงมือซ้ำเขาใช้จังหวะนี้หนี ! อวี่จิ้งเซียงเลยตัดสินใจโยนขวดน้ำศักดิ์สิทธิ์ไป เซาโลเหวี่ยงอาวุธไปเต็มแรงขวดน้ำแตก ทำให้น้ำมารดร่างของเซาโล

            “อ๊าก !” เซาโลร้องโหยหวน เขารู้สึกปวดแสบปวดร้อนไปทั้งร่าง เขารู้เลยว่า นี่มันน้ำศักดิ์สิทธิ์ ที่เสกโดยบาดหลวง แน่ ๆ

[1] ศีลล้างบาป (Baptism) คือศีลศักดิ์สิทธิ์ประการแรกและรากฐานของคริสตชน ตามความเชื่อคาทอลิกถือเป็นประตูสู่ความรอดที่ล้างบาปกำเนิดและบาปส่วนตัว ทำให้ผู้รับกลายเป็นบุตรของพระเจ้าและสมาชิกคริสตจักรอย่างสมบูรณ์ ประกอบพิธีโดยการใช้น้ำเทบนศีรษะหรือจุ่มน้ำพร้อมบทภาวนาในพระนามพระตรีเอกภาพ