8.1

ตอนที่ 8

              “จริง ! คุณพ่อไม่ได้เรียกเงินจากพวกเราเลย มิหน่ำซ้ำยังให้ค่าแรงและค่าอาหารกับพวกเราอีก พวกเราเลยทำงานให้ด้วยความเต็มใจ” ชาวบ้านพูดเสริมขึ้นมา

              “มาสร้างทำไมที่นี่ ไม่ไปสร้างในเขตต่างของพวกมันกันล่ะ ศาสนาของต่างชาติก็อยู่กับคนต่างชาติไปสิ ที่นี่สวรรค์บัญชาแล้วว่าจะต้องเป็นที่ตั้งสาขาของลัทธิเรา” เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วพูดเสียงดังลั่น พวกลูกน้องร้องรับเป็นลูกคู่

            “ไปสร้างที่อื่นที่นี้ไม่ต้อนรับ”

            “พวกเจ้าเข้าใจผิด พระเจ้าไม่ได้แบ่งหรอกว่าเป็นคนชนชาติไหน” บาดหลวงพยายามอธิบายแต่ว่า ไม่มีใครสนใจฟังแล้ว อวี่จิ้งเซียงเลยพูดว่า

            “บ้านเมืองมีขือมีแปรนะ จะทำอะไรตามใจชอบได้ยังไงกัน”

            “มันเป็นบัญชาสวรรค์หลีกไป” สิ้นคำพูดของเฮ่ยเฉากั๋วจิ๋ว ก็เกิดการต่อสู้ขึ้นแล้ว คังหวั่นฟางต้องรีบหาที่หลบเพราะนางสู้กับมนุษย์ได้ไม่เก่งเท่าไหร่ชาวบ้านพวกนี้ไม่ใช่ยอดฝีมืออะไร แต่เพราะคนมากกว่าแถมพวกเขาใช้การขว้างปาหินใส่ไม่หยุด เหล่ามือปราบปัดหินได้ แต่ว่าเด็ก ๆ และสองตายายนี่สิ ถ้าพลาดโดนก็บาดเจ็บหนัก ทุกคนคอยป้องกันเด็ก ๆ  เลยทำให้การต่อสู้เป็นไปอย่างทุลักทุเล  แต่แล้วมีหินก้อนหนึ่งลอยมา มันโดนหัวของพวกชาวบ้านเต็ม ๆ  ทำให้ล้มลงไป เลือดไหลอาบ

            “เฮ่ย ! ใครวะ !” เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋ว

            ทุกคนหันไปมอง มือปราบทั้งสี่แทบไม่อยากเชื่อสายตาของตัวเองเลย คนขว้างหินคือ บิงโก้ ! เขากับเด็กหญิงคนหนึ่ง เธอวิ่งไปหาพวกตายายแล้วพูดว่า

            “ข้าตามคนมาช่วยแล้วค่ะ”

ก่อนหน้านั้น

            เซาโลกับบิงโก้กำลังพักระหว่างเดินทางโดย เซาโลต้องกินเลือดไก่ป่าที่ บิงโก้ไปจับมา ขณะที่เขากำลังจะเดินทางต่อก็มีเด็กผู้หญิงตัวน้อย วิ่งมาทางพวกเขาพอดี บิงโก้เห็นก็คิดจะไปโจมตีแต่ว่า เซาโลห้ามเอาไว้

            “แกจะบ้าหรือไงวะ เด็กตัวนิดเดียว” เด็กหญิงเห็นท่าทางของเซาโลกับบิงโกก็เข้าใจทั้งสองเป็นพวกชาวยุทธิ์บวกกับเซาโลเองก็เป็นต่างชาติน่าจะยอมช่วยบาดหลวง

            “ท่านจอมยุทธิ์โปรดช่วยพวกเราด้วย ไอ้พวกลัทธิบ้า กำลังทำร้ายพวกเราอยู่”

            “แล้วมันยังไงเหรอ” เซาโลเลิกคิ้วอย่างสงสัย

            “พวกท่านเป็นจอมยุทธิ์ แถมยังเป็นคนต่างชาติด้วย พวกมันกำลังทำร้ายท่านบาดหลวง ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย” เด็กหญิงรีบพูดขึ้นมา

            “ข้าไม่ใช่จอมยุทธิ์หรอกนะ นางหนู ไปแจ้งทางการสิ และอีกอย่างข้าไม่ค่อยอยากยุ่งกับพวกบาดหลวง” เซาโลพูดหน้าตาเฉย

ไม่ว่านางจะขอร้องยังไงเขาก็ทำเหมือนกับว่าไม่ยินสิ่งที่นางพูดเลยสักนิด บิงโก้กลับรู้สึกแปลก ๆ เขาเห็นแววตาและสีหน้าเศร้าโศกของเด็กหญิงก็นึกเรื่องบางอย่าง ความทรงจำของเขาที่ คนมากมายกำลัง โดนพวกโจรสังหารและมีเด็กหญิงคนหนึ่งร้องไห้ขอให้ช่วย บิงโกมองไปที่เซาโล

            “ขออภัยด้วยนายท่าน นำไปเลย”

บิงโก้เมื่อพูดจบ เด็กหญิงวิ่งนำไป เขาตามเด็กหญิงไป ระหว่างทางก็เก็บก้อนหินเล็ก ๆ มาด้วย และพอมาถึง ก็จัดการขว้างหินใส่พวกมันทันที

            “เฮ่ย ! ไอ้นี่มันเจียงสือที่อยู่กับไอ้โอถสทิพย์นี่ !” ซุ่นมู่ซานพูดขึ้นมา เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วได้ยินก็ร้องสั่งลูกน้องทันที

            “เปลี่ยนเป้าหมายจับมันเร็ว”

พวกสาวกและชาวบ้านวิ่งไปหมายจะจับตัวของบิงโก้ แต่ว่าบิงโก้ออกมือเท้าด้วยความรวดเร็ว และรุนแรงหลายคนถึงกับกระดูกหักกันเลยทีเดียว เฮ่ยเฉาเกากั๋วจิ๋วเห็นแบบนั้นก็ซัดยันต์ไปแปะที่ตัวของบิงโก้ มันทำให้บิงโก้อ่อนแรงลงไป แต่เขาก็ยังโจมตีได้อย่างหนักหน่วงอยู่ดี

            “ถอยไป” เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วพูดขึ้นมาและเข้าไปร่วมวงต่อสู้ทันที บิงโกเข้าต่อสู้แต่พอเขาโดนฟาดด้วยป้ายคำสั่งก็รู้สึกปวดแสบปวดร้อนไปทั้งตัวรวมกับโดนฟ้าผ่าตรง ๆ

            “ตกใจล่ะสิ ป้ายนี้ทำจากต้นพุทราจีนที่ถูกฟ้าผ่า[1]โวย มีพลังในการจัดการปีศาจ” บิงโก้แข็งใจ เข้าต่อสู้แต่ก็โดนฟาดไม่หยุด พลังของเขาลดลงเรื่อย ๆ เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วบอกให้ลูกน้องไปเอาไม้ไผ่ที่  กอง ๆ ไว้เตรียมสร้างโบสถ์ มาและใช้ไม้ไผ่[2]รุมแทง เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วร่ายมนตร์ ไม้ไผ่ระเบิด ทำให้บิงโก้บาดเจ็บหนักหมดทางสู้

            “เอาตัวมันไป ถึงไม่ได้ไอ้โอสถทิพย์ ก็ได้ตัวมันไปนี่ล่ะ ข้าน่าจะได้ความดีความชอบแล้ว” เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วพูดด้วยน้ำเสียงมีความสุขราวกับมีสมบัติมากองตรงหน้า

            “เฮ้ย ! เดี๋ยวก่อน มันเป็นนักโทษของทางการ เจ้าไม่มีสิทธิ์เอาตัวมันไป” เฟิงต้ายงรีบพูดขึ้นมาทันที

            “ข้าข้าจับมันได้ จะให้ยกให้เจ้าก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนสิโวย !” เฮ่ยเฉากั๋วพูดด้วยเสียงแบบผู้ชนะเขารู้ว่าตอนนี้เขาเป็นต่อพวกมือปราบ

            “งั้นก็ไปรับรางวัลนำจับที่อำเภอได้เลยสิ เดี๋ยว ! ข้าเขียนหนังสือรับรองให้” เฟิงต้ายงเสนอ แต่เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วพูดว่า

            “ค่าหัวไอ้หมอนี่มันถูกกว่า ไอ้โอสถทิพย์นะคิดว่าข้าไม่รู้เหรอ เอางี้เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนเจ้าน่ะ ออกคำสั่งให้ยึดที่ดินนี่ซะสิ” เฮ่าเฉากั๋วจิ๋วเสนอข้อแลกเปลี่ยนนี้ ทำให้เหล่ามือปราบสะดุ้งสุดตัว อวี่จิ้งเซียงรีบเถียงไปทันที

            “บ้าไปแล้วหรือไง จะให้พวกข้ารังแกชาวบ้านเพื่อพวกเจ้าเนี่ยนะ ไม่มีทาง”

            “นี่เป็นบัญชาจากสวรรค์หากเจ้าไม่ตกลง ข้าจะเอาตัวมันไปที่วิหารของข้า ถ้าพวกเจ้าเปลี่ยนใจก็มาเจรจากัน” เฮ่ยเฉากั๋วจิ๋วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง

            บิงโก้ถูกพาตัวไปทันที บาดหลวงมองตามไปแล้วพูดว่า

            “พวกเจ้าต้องการตัวแบบนั้นไปทำอะไรกันแน่”

เหล่ามือปราบไม่ตอบ บาดหลวงเลยพูดต่อไป

            “เจ้าสิ่งนั้นมีเจ้านายด้วยสินะ”

อวี่จิ้งเซี่ยงสะดุ้งแล้วรีบถามว่า

            “ท่านรู้ได้ไงกัน”

            “ประเทศของพ่อ ตัวแบบนี้ไม่เคยมีตัวเดียวหรอก แล้วอีกอย่างพ่อเห็นว่า มันต่อสู้โดยไม่ได้ร่ายคาถาอะไรเลย และสถาพของมันดูแล้วก็ไม่ใช่พวกชั้นสูงแน่” บาดหลวงโจเซฟพูดเหมือนกับว่ารู้จักพวกมันเป็นอย่างดี

            “ชั้นต่ำ ชั้นสูง พวกท่านรู้จักโอสถทิพย์ด้วยงั้นเหรอ” อวี่จิ้งเซียงพูดด้วยความตื่นเต้น บาดหลวงขมวดคิ้วแล้วพูดว่า

            “โอสถทิพย์พระเจ้าช่วย ! พวกลูกคิดว่ามันเป็นยาวิเศษเหรอ ไม่ใช่แล้วลูก นี่มันปีศาจที่อันตรายที่สุดต่างหาก ไม่ต่างอะไรกับโรคระบาดหรอก”

            สี่มือปราบตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน อวี่จิ้งเซียงเลยพูดว่า

            “มันผิดกับข้าพูดที่ไหนกันเล่า คุณพ่อบอกทีว่ามันเป็นตัวอะไรกันแน่พวกเราจะไปรายงานท่านอ๋อง จะได้เลิกตามล่ามันสักที” บาดหลวงโจเซฟมองไปทั้งสี่มือปราบและคังหวั่นฟาง ท่านบอกว่า

            “ขอถามอีกอย่างนายของมันมีอะไรเป็นจุดเด่นเหรอ นอกจากตาสีแดงน่ะ”

            “คุณพ่อรู้ได้ไงกัน” ซุ่นมู่ซานตกใจกับสิ่งที่บาดหลวงโจเซฟพูด

            “ก็บอกแล้วไงว่าพ่อรู้จักมันดี”

ทุกคนนิ่งคิด อวี่จิ้งเซียงเลยบอกว่า

            “ดาบที่อ่อนจนเหมือนแส้”

            “เป็นพวกนั้นจริง ๆ สินะ ได้พ่อจะเล่าให้ฟัง ก่อนที่จะมาประเทศนี้ พ่อเคยเผยแพร่ศาสนาที่ประเทศ ชื่อว่าแซงกิส เป็นประเทศหนึ่งแถบยุโรป” บาดหลวงพูดขึ้นมา

            “เพิ่งเคยได้ยินชื่อนะเนี่ย” เถี่ยวเสี่ยวฟูพูดขึ้นมา

            “ก็ไม่แปลกประเทศนี้เป็นประเทศปิด ที่วุ่นวายพอสมควรเลย  แถมเป็นดินแดนที่ใกล้ล่มสลายแล้ว พ่อออกที่นั้น มาที่นี่แทน พวกนี้ คือ ปีศาจที่มีชื่อเรียกว่า แวมไพร์ !” เมื่อสิ้นคำพูดของคุณพ่อทุกคนก็สะดุ้งสุดตัว คำนี้เป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้ยินคำนี้ มันทำให้รู้สึกขนลุกแบบแปลก ๆ เหมือนว่าคำนี้มีคำสาปแช่งอยู่ในคำคำนี้

            “หมายความว่า เจ้าตัวนั้นมันเป็นปีศาจแน่ ๆ งั้นเหรอค่ะ” อวี่จิ้งเซียงพูดขึ้นมา คังหวั่นฟางรีบพูดแทรก

            “ข้าไม่เคยได้ยินชื่อปีศาจแบบนี้มาก่อนเลย มันเป็นตัวอะไรกันแน่”

            “อธิบายง่าย ๆ ก็มันคือพวกไร้ตายไงล่ะ ไม่แก่ ไม่ตาย จะผ่านกี่ปีก็เหมือนคนหนุ่มสาวตลอด มีพละกำลังมากราวกับคนยี่สิบคนและใช้พลังเหนือธรรมชาติได้”

“งั้นมันคือคุณสมบัติของโอสถทิพย์สินะ” เถี่ยวเสี่ยวฟูพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น บาดหลวงโจเซฟส่ายหน้า

 “แต่ว่าชีวิตอมตะของมันก็ต้องแลกกับบางอย่าง ไม่มีทางที่จะเป็นเรื่องดีหรอกนะ”

            “แลกกับอะไรหรือขอรับ” ซุ่นมู่ซานถามอย่างสนใจ

            “ความเป็นมนุษย์พวกมัน พวกมันจะกลายเป็นปีศาจกระหายเลือด ต้องเลี้ยงชีวิตด้วยเลือดสด ๆ มันคือปีศาจร้าย ที่ออกตามล่ามนุษย์อย่างไร้ปราณี และการจะได้พลังของมันต้องเต็มใจดูดเลือดเท่านั้น ถ้าไม่เต็มใจก็จะกลายเป็นแค่ศพเดินได้ไร้ความคิดเท่านั้นล่ะ” เมื่อได้ยินบาดหลวงพูดเช่นนี้ ทุกคนก็มองหน้ากัน คังหวั่นฟางเลยตัดสินใจถามทันที

            “พวกท่านพูดความจริงหรือเปล่า ข้าฝึกวิชาปราบปีศาจมา ไม่เคยได้ยินปีศาจแบบนี้เลย”

            “ในโลกนี้หลายอย่างเจ้ายังไม่รู้นะ วิชาของเจ้าก็หยุดมันได้นั่นล่ะ แต่รู้ไว้อย่างแวมไพร์ยิ่งอยู่มานาน จะยิ่งแข็งแกร่ง ถ้านายของไอ้ตัวที่ถูกจับเมื่อกี้เป็นตัวที่ข้าคิด เจ้าเจอกับปีศาจอันตรายแล้ว” บาดหลวงพูดขึ้นมา

            “หมายว่าอะไรกันแน่” เฟิ้งต้ายงถามต่อ

[1] ไม้ที่ถูกสายฟ้าฟาด" มีความเชื่อว่า เป็นไม้ที่มีจิตวิญญาณพิเศษเนื่องจากถูกฟ้าผ่า เป็นของทนสิทธิ์ ถือว่าไม้ชนิดนี้รับบัญชาจากเบื้องบน ดูดซับพลังของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ดั่งสำนวนที่กล่าวว่า"แกนกลางแห่งฟ้าดิน พลังสายฟ้าคำรามกึกก้อง คุณธรรมเปี่ยมล้นภายใน ท่วงท่าองอาจสง่างามภายนอก

มนุษย์เทวาน้อมนำจิต ปีศาจภูตผีพรั่นพรึง ปราบปรามมารร้ายให้สยบ นำธรรมชาติกลับสู่ทางธรรม"จึงเรียกได้ว่าไม้ฟ้าผ่าเป็น "ไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ขับไล่สิ่งชั่วร้าย"ชนิดของไม้ฟ้าผ่าที่ศาสนาเต๋ามักใช้ทำเครื่องราง อุปกรณ์ในพิธิทางทางศาสนาได้แก่ ไม้หลิว ไม้สนไซเปรส ไม้ท้อ ไม้พุทรา ซึ่งในบรรดาชนิดของไม้เหล่านี้ ไม้พุทราที่ถูกฟ้าผ่าถือเป็นเป็นไม้ที่ดีที่สุด (ไม้พุทราเป็นพืชไม้ยืนต้นหลายปี เนื้อไม้แข็งแน่น มีลายไม้ละเอียด ลวดลายสวยงาม มีความเสถียรโดดเด่น เป็นไม้คุณภาพสูงจากเอเชียตะวันออกที่เป็นที่นิยมอย่างมาก วงจรการเติบโตของต้นพุทราค่อนข้างช้า ลำต้นที่มีขนาดเท่าชามต้องใช้เวลาเติบโตหลายสิบปี ไม้พุทราไม่ค่อยถูกแมลงกัดกิน สมัยโบราณมักใช้แกะสลักไม้พุทราแกะสลัก ดังนั้นจึงยิ่งมีค่า และมีคุณค่าในการสะสมสูง)

[2] ไม้ไผ่ตามความเชื่อของคนจีนนั้นใช้ทำประทัดสำหรับกันวิญญาณร้ายได้