13/2

“เด เม อัด เม” ดาบแส้อาวุธคู่กายกลับมาอยู่ในมือของเซาโล เขามองไปที่ทั้งสี่ แล้วเรียกหาบิงโก้ แต่กลับไม่เสียงตอบรับ เซาโลเลยวิ่งไปที่อีกห้องด้วยความเร็วทำให้ทั้งสี่ลงมือไม่ทัน  

“ตามมันไปเร็วเข้า” เฟิ่งต้ายงพูด ทุกคนตามไปทันที

เซาโลเข้ามาให้ห้องหนึ่ง มีพวกสาวกอยู่นั้นกลุ่มหนึ่ง เขาเห็นร่างของบิงโก้โดนตัดแขนขา ตัวถูกเกี่ยวเอาไว้ เซาโลโกรธจัดฟาดฟันอาวุธใส่พวกสาวกนั่นทันที พวกเขาได้แผลยาวกันทุกคน

“อินรูโต๊ะ” เลือดพุ่งเข้ามาในปากของเขา และเขาก็ปล่อยบิงโก้ลงมา ตอนนี้บิงโก้มองเขา แล้วพูดว่า

“นายท่านปลอดภัยแล้วสินะขอรับ”

“ยังจะมาห่วงข้าทำไม ไม่ดูตัวเองก่อนล่ะ” เซาโลพูดแม้น้ำเสียงของเขาฟังดูเรียบเฉย แต่หากมองตาเขา  ดี ๆ ตอนนี้มันเต็มไปด้วยความเศร้า เขาก้มและพยายามต่อแขนขาคืนกับให้กับบิงโก้ เถียวเสี่ยวฟู่กำลังดีดพิณเพื่อใช้เสียงพิณเล่นงานแต่ อวี่จิ้งเซียงห้ามเอาไว้ก่อน

“ตอนนี้เขาไม่เป็นอันตรายหรอก เชื่อสิ ให้เขาได้บอกลากันเถอะ”

ไม่ว่าเซาโลจะทำยังไงก็ต่อแขนขาคืนให้บิงโก้ไม่ได้

            “พวกมันใช้อาคมตัดร่างกายข้า มันต่อคืนไม่ได้หรอกขอรับ อย่าพยายามเลย” บิงโก้พูดทำให้เซาโลนิ่งไปพักใหญ่

 ตั้งแต่เข้ามาที่ดินแดนนี้ เขาโดนไล่ตลอด บิงโก้เป็นคนเดียวที่ข้าง ๆ เขา ยอมช่วยเหลือเขา ไม่ว่าเขาจะร้ายแค่ไหน บิงโก้ก็ไม่เคยบ่นเลย สำหรับดินแดนนี้บิงโก้คือเพื่อนคนเดียวของเขา

“มันทำแบบนี้กับเจ้าได้ยังไง”

“นายท่านครับ ข้าน่ะเป็นเจียงสือนะขอรับ สำหรับพวกเขาแล้ว ข้าเป็นแค่ซากศพเท่านั้นล่ะ” บิงโก้พูด เซาโลถึงกับพูดไม่ออก

“ขอโทษนะขอรับ ผมติดตามนายท่านไม่ได้แล้วล่ะ ขอบคุณที่ทำให้ผมได้มีชีวิตอีกครั้งนะขอรับ และยังมอบชื่อใหม่ข้าอีก” บิงโก้พูด เซาโลได้แบบนี้ถึงกับแสดงความเศร้าออกมาทางสีหน้าอย่างเห็นได้ชัดแม้จะไม่มีน้ำตาไหลออกมา

“มันชื่อหมานะ”

“แต่ก็เป็นชื่อของชีวิตใหม่ ที่ท่านมอบให้ข้า” บิงโก้พูดเสียงเขาเริ่มสั่นแล้ว

“เจ้ามากัดข้าเองต่างหาก ข้าไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย และข้าก็ไม่เคยอยากจะให้เจ้ามาติดตามข้าด้วย เจ้าโง่เฮ๊ย ! อุตส่าห์ได้ชีวิตใหม่ กลับมาเดินตามข้าเป็นเหมือนหมาตามเจ้าของไม่มีผิด เจ้าเลยต้องตายอีกรอด”

“ข้าได้กำไรชีวิตแล้วขอรับ ทุกคนเขาตายกันครั้งเดียวนะขอรับ ข้าได้ตายตั้งสองครับ อีกอย่างการติดตามท่านก็เป็นเลือกที่ข้าเลือกเอง ขอบคุณนายท่านมาก” บิงโก้พูดจบก็นิ่งไป เซาโลฟาดอาวุธตัดหัวเขาซ้ำ

“เฮ้ย ! แกทำแบบนี้ทำไม” เถียวเสียวฟู่พูดขึ้นมาเขากำลังจะเห็นใจเซาโลอยู่แล้ว

“ให้แน่ใจว่าครั้งนี้เขาตายแน่” เซาโลพูดน้ำเสียงของเขาสั่นแม้จะพยายามพูดให้เป็นปกติก็ตาม เขาหันไปทางมือปราบทั้งสี่

“หลีกทางซะ”

“แกจะไปไหน” เฟิ้งต้ายงรีบถามทันที

“จะไปส่งไอ้พวกลัทธิบ้านี่ลงนรกให้หมด”

“เฮ้ย ! บ้านเมืองมีขือมีแปรนะโวยจะให้แกฆ่าคนส่งเดชได้ยังไงกัน” เฟิ้งต้ายงรีบแย้งทันที เซาโลหัวเราะแล้วพูดว่า

“ถ้ามันมีจริง ทำไมไอ้พวกนี้ยังลอยหน้าตาลอยตาอยู่ในสังคมของเจ้าได้ ข้าจะไปจัดการ อย่าขว้าง ! อีกอย่างนะเจ้าควรเป็นห่วงนายของเจ้ามากกว่านะ”

“เจ้าว่าอะไรนะ”  ทั้งสี่พูดพร้อมกันราวกับนัดกันไว้ เซาโลยิ้มออกมามันเป็นรอยยิ้มเล่ห์และชวนให้ขนลุก

“คิดว่าคนแบบข้าจะเชื่องให้พวกเจ้าจับไปง่าย ๆ เหรอ ถ้าไม่มีผลประโยชน์น่ะ แล้วท่านอ๋องมีอะไรให้พวกข้าบ้างล่ะ” เซาโลพูด ทั้งสี่มองหน้ากัน

“เราต้องรีบไปช่วยท่านอ๋องแล้วล่ะ” เฟิงต้ายงพูดขึ้นมา

“แล้วมันล่ะ” เถี่ยวเสี่ยวฟู่รีบแย้งทันที

“ต้องเลือกแล้วล่ะ ถ้าจะสู้กับมันพวกเราไม่น่าไหวหรอก ไปช่วยท่านอ๋องน่าจะดีกว่านะ” ซุ่นมู่ซานรีบเสนอทันที

“แต่เราจะปล่อยให้มันไปฆ่าคนแบบนั้นเหรอ” เฟิ้งต้ายงรีบขัดทันที

“พวกนั้นมันเป็นภัยกับแผ่นดิน เราก็ต้องจัดการอยู่แล้ว ให้มันไปลงมือแทนพวกเราก็แล้วกัน ยังไงอยากให้ไปดูท่านอ๋องก่อนจะดีกว่า” เถี่ยวเสี่ยวฟู่เสนอ

“ไอ้หมอนี่เวลาลงมือ มันยั้งมือที่ไหนกันไม่สนใจด้วยจะมีลูกหลง เราจะฝากเรื่องสำคัญแบบนี้ไว้กับไอ้ตัวแบบนี้เหรอ” เฟิ้งต้ายงรีบแย้ง

“นี่จะตกลงอะไรก็ตกลงกันเองสิโวย ! อย่าทำข้าเสียเวลา” เซาโลโวยขึ้นมา

“งั้นข้าจะไปกับเขาเอง” อวี่จิ้งเซี่ยงประกาศเสียงดังลั่น

“เจ้าว่าอะไรนะ” สามมือปราบพูดพร้อมกันราวกับนัดกันไว้

“ข้าจะหยุดเขาเอง ข้าทำได้แน่”

“เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ ที่ผ่าน ๆ เจ้าก็เห็นนี่ว่าเจ้านี่อันตรายขนาดไหน” เถี่ยวเสี่ยวฟู่พูดด้วยความเป็นห่วง

“ข้าก็เจออันตรายมาตลอดการเป็นมือปราบและ อีกอย่างเจ้าก็รู้มีแต่ข้าที่ศรัทธาพอจะใช้สิ่งนี้ได้ พระเจ้าคุ้มครองข้า” นางโชว์ไม้กางเขนให้ดู เฟิงต้ายงถอนใจแล้วพูดว่า

“ข้าห้ามเจ้าไม่ได้สินะ แต่ว่าระวังตัวไว้ด้วยนะ”

เถี่ยวเสี่ยวฟู่หันไปทางเซาโล แล้วพูดว่า

“หากนางเป็นอะไรไป ข้าจะฆ่าเจ้าแน่”

เซาโลยักไหล่แล้วพูดดว่า

            “ไม่ใช่เรื่องใหม่ อีกข้อนะ ข้าไม่ได้ขอให้นางตาม ข้าไม่จำเป็นต้องดูแลนางหรอก” เซาโลเดินออกไป อวี่จิ้งเซียงรีบตามไป ซุ่นมู่ซานมองตามแล้วคิดว่า

            “ทำไมข้าสังหรณ์ใจแปลก ๆ นะ”

            “เฮ๊ย ! อย่าพูดอะไรบ้า ๆ สิวะ” เฟิ่งต้ายงแย้งขึ้นมา

            มือปราบทั้งสามมาถึงตำหนักของท่านอ๋องหลี่หวู่หมิง เขารู้สึกบรรยายกาศที่เปลี่ยนไป มันดูน่าขนลุกแปลก ๆ และมีทหารหลวงคอยเฝ้าอยู่ด้านนอก แต่พวกเขาดูจะมีท่าทางที่ดูเป็นกังวลผิดปกติ เหมือนจะกำลังกลัวอยู่ด้วย ยังเห็นว่ามีการขนพวกสิ่งศักดิ์สิทธิ์ออกไปหลายอย่าง ปกติท่านอ๋องจะเป็นที่นับถือสิ่งศักดิ์สิทธิ์พอสมควรการให้มาขนออกไปแบบนี้ มันผิดปกติจริง ๆ  นายกองกู้เป็นคนมาต้อนรับทุกคน

“ยินดีต้อนรับขอรับ ท่านอ๋องกำลังเป็นห่วงพวกท่านอยู่พอดี แล้วแม่นางอวี่ล่ะขอรับ” ทั้งสามแปลกใจมากเพราะนายกองกู้ทำไมมาต้อนรับพวกเขา แถมยังสุภาพผิดปกติด้วย

“จิ้งเซียงไปจัดการพวกลัทธิน่ะ แต่พวกเราเป็นห่วงท่านอ๋องเลยรีบกลับมาดู แต่ว่าทำไมเจ้ามาต้อนรับพวกเรา” เฟิ่งต้ายงพูดถามทันที

“ตอนนี้ข้าไม่ใช่นายกองแล้วล่ะขอรับ กองทัพท่านอ๋องโดนยึดไปแล้ว ข้ามาเป็นพ่อบ้านประจำตำหนักแทนแล้ว”  นาย กองกู้ ไม่สิตอนนี้ต้องเรียก พ่อบ้านกู้ บอกกับทุกคน มันยิ่งเป็นเรื่องที่น่าแปลกเข้าไปใหญ่ เขาเป็นทหารเป็นถึงนายกอง ทำมาเป็นพ่อบ้านให้ท่านอ๋องได้ จริงอยู่อาจได้เงินเดือนเยอะกว่า แต่ศักดิ์ศรีมันต่างกันมาก พ่อบ้านก็คือคนใช้เราดี ๆ นี่ล่ะ

“ทำไม ท่านถึงได้มาเป็นพ่อบ้านล่ะ”

พ่อบ้านกู้ไม่ตอบ พาทั้งสามเดินไปที่ตำนักส่วนใหน ซุ่นมู่ซานเห็นว่า พ่อบ้านกู้มีอะไรแปลก ๆ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าคืออะไร ยิ่งเข้ามาลึกเท่าไหร่ พวกมือปราบเริ่มรู้สึกว่ามีคนอยู่น้อยลงทั้ง ๆ ที่ปกติตำนักนี้มีคนงานเกือบร้อยคน และหลายที่ในตำหนักก็ดูสกปรอกผิดปกติ

            “พี่เฟิ้งไหนท่านอ๋องปล่อยให้ตำหนักดูสกปรอกขนาดนี้ล่ะเนี่ย” ซุ่นมูซานถามขึ้นมา

            “นั่นสิ ! แล้วคนงานก็น้อยลงไปจากเดิมด้วย” เฟิ้งต้ายงพูดขึ้นมา

            “ช่วงนี้ท่านอ๋อง อยากจะประหยัดงบประมาณน่ะขอรับ เลยให้คนออกไปบ้าง” พ่อบ้านกู้ตอบ แต่ทั้งสามสังเกตุอีกอย่างหนึ่งว่าคนที่ยังอยู่จะดูหวาดกลัวผิดปกติ

            “อย่างท่านอ๋องเหรอจะถังแตกจนต้องประหยัด” เถี่ยวเสี่ยวฟู่ขึ้นมา

            “ตั้งโดนยึดกองทหารไป ท่านอ๋องต้องประหยัดนะขอรับ”

            พ่อบ้านกู้พาทั้งสามมาถึงตำหนักที่ท่านอ๋องหลี่หวู่หมิงอยู่ มันคือตำหนักที่ท่านอ๋องมาทำพิธีกับสองแฝดนั่นล่ะ พอเปิดประตูเข้า ทั้งสามได้กลิ่นยาสูบและเหล้าเต็มไปหมด ท่านอ๋องนั่งอยู่บนเก้าอี้ ท่าทางท่านอ๋องตอนนี้แม้จะยังสง่างามอยู่ แต่พวกเขารู้สึกว่ามีบ้างอย่างเปลี่ยนไป ท่านอ๋องดูน่ากลัวอย่างประหลาด สีหน้าก็เหมือนคนเหนื่อย ๆ แววตาแข็งกร้าว และเหมือนจะกลายเป็นสีแดง ที่คอด้านซ้ายและขวามรอยเหมือนรอยเขี้ยวอยู่ที่ขอ

            “พวกเจ้ามาแล้วเหรอ”

            “ท่านองค์ทรงพระประชวนเหรอพะยะค่ะ” ซุ่นมู่ซานรีบถาม

            “ไม่ข้าสบายดี และไม่เคยรู้สึกสบายเท่านี้มาก่อนเลย” หลี่หวู่หมิงพูดและลุกยืน แสดงท่าทางรำมวยที่ดูแข็งแรง

            “เห็นมั่ยว่าข้ายังสบายดี”

            “แล้วรอยที่คอนั่น” ซุ่นมู่ซานถามด้วยความเป็นห่วง

            “มู่ซานข้าไม่เป็นอะไรหรอกน่า อย่าได้ห่วงไปหรือต้องให้ตีลังกาให้ดูหรือไง” ท่านอ๋องหลี่หวู่หมิงพูดจบก็หัวเราะเสียงดัง

            “ท่านอ๋องขอรับโอสถทิพย์ที่ท่านได้มา ท่านถวายฮ่องเต้ไปหรือยังขอรับ” เฟิ้งต้ายงพูด ท่านอ๋องนิ่งไปจนกระทั้งอลันกับอลิซเดินออกมา สามมือปราบตกใจมาก เตรียมพร้อมต่อสู้ แต่ท่านอ๋องกลับบอกว่า

            “อย่าทำอะไรพวกเขาเด็ดขาด”

สามมือปราบมองทั้งอลันและอลิซด้วยความไม่ว่างใจ พออลันกับอลิซไปกอดทั้งอ๋อง

            “บังอาจพวกแกกล้าแตะตัวท่านอ๋องงั้นเหรอ” เถี่ยวเสี่ยงฟู่และกำลังจะดีดพิณแต่ว่า อลิซมาจับข้อมือของเขาไว้