15/1

ตอนที่ 15

ซุ่นมู่ซานส่ายหน้าแล้วพูดว่า

            “ข้าไม่เอาแล้วล่ะ พอกันที ข้าเป็นมือปราบ เป็นหมอ สู้กับคน รักษาคน ข้าไม่ได้จะมาต่อสู้กับปีศาจแบบนี้”

            “นี่ท่านหมายความว่าอะไร ท่านจะไม่ต่อสู้แล้วเหรอ”

            “ข้าขอโทษ ตอนนี้ข้าไม่กล้าแม้แต่จะกำหมัด ตอนที่พี่เฟิ้งตาย ข้าเพิ่งเคยเห็นเขามีสีหน้าหวาดกลัวขนาดนั้น แล้วหลังจากนั้นพี่เฟิ้งก็กลายเป็นปีศาจไร้ความรู้สึกให้ข้าไปต่อสู้อีกเหรอ ข้าไม่ไหวจริง ๆ เรื่องการต่อสู้แบบนี้ข้าทำไม่ได้แล้ว แต่ข้าจะคอยรักษาคนเจ็บคนป่วยต่อไปก็แล้วกัน มันก็ถือว่าเป็นช่วยชาติ ช่วยประชาชนได้เหมือนกันล่ะ ข้าไม่คิดจะเอาชีวิตไปแลกหรอกนะ เพราะข้าจะช่วยคนอื่นได้มากกว่าถ้าข้ามีชีวิตอยู่ต่อไป” ซุ่นมู่ซานตอบ

 อวี่จิ้งเซียงมองซุ่นมู่ซานแม้ว่ามันอาจไม่ใช่อย่างที่นางต้องการ แต่นางก็เข้าใจเขา ยังไงคนเราก็รักตัวกลัวตายทั้งนั้น  

            “งั้นข้าขอให้ท่านโชคดีแล้วกันนะ ขอให้รักษาคนให้ได้มาก ๆ ก็แล้วกัน” อวี่จิ้งเซียงพูด

            “เจ้าเองก็ด้วย ข้าขอให้โชคดีและปลอดภัยนะ และข้าช่วยได้แค่นี้”  หลังอวยพรเสร็จเขาก็ส่งขวดยาให้

“นี่ยาถอนพิษ อาจช่วยเจ้าได้ข้าขอลา”

ตำหนักไทเฮา ตอนนี้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นแล้ว เพราะตอนนี้มีกำลังคนบุกเข้ามาในตำหนัก โดยการนำของท่านอ๋องหลี่หวู่หมิง แม้จะมีทหารคุ้มกันแต่ก็ไม่สามารถต้านทานเหล่าผีดูดเลือดได้เลย ตอนนี้คนที่พยายามพาฮไทเฮาหนีคือ เจินกงกง ในเวลาเขาไม่ช่วยนางในฐานะขันทีคนสนิท แต่เขาคือคนรักเก่าที่รักนางมากที่สุด

แม้ตัวเองจะไม่ได้ฝึกวรยุทธิ์มา แต่ก็กำดาบในมือแน่นพร้อมที่จะจัดการทุกคนที่คิดร้ายกับผู้หญิงที่เขารักที่สุด อย่างสุดกำลัง ขณะกำลังหนี อ๋องหลี่หวู่หมิงก็มาโผล่ตรงหน้าของ ของทั้งสอง พร้อมทวนยาวในมือ

“หลีกทางไปซะท่านอ๋อง คิดร้ายกับไทเฮามีโทษประหารเก้าชั่วโคตรนะ หากท่านยอมรามือไทเฮาทรงพระเมตตา จะทรงไม่เอาโทษท่าน” เจินกงกงพูดเสียงสั่นพยายามเก็บความกลัวเอาไว้ อ๋องหลี่หวู่หมิงหัวเราะเสียงดังลั่น

“ครอบครัวเหรอ ตอนนี้ทุกคนในบ้านของข้ากลายเป็นสิ่งที่เหนือมนุษย์ไปหมดแล้วโวย ไอ้ขันทีเฒ่า ไม่มีใครทำอะไรข้าได้หรอกโวย” หลี่หวู่หมิงประกาศ

“อีกเดี๋ยวทหารหลวงก็จะมาแล้ว เจ้าหนีไม่ได้แน่ ๆ”

“ก็ใครจะหนีล่ะ บอกแล้วตอนนี้แม้แต่ความตายก็ชนะข้าไม่ได้ ข้ารอวันนี้มาแล้วที่จะจัดการแก อีแก่ ! แก่มันหญิงแพศยา ที่แย่งทุกอย่างไปจากข้า” อ๋องหลี่หวู่หมิงพูดขึ้นมา  และยังไม่ทันทหารส่วนหนึ่งก็มาถึง

“คุ้มกันเร็วเข้า” เจินกงกงตะโกนสั่งเสียงดังลั่น

หลี่หวู่หมิงไม่ได้มีท่าทางหวาดกลัวเลยสักนิด เขาเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วจนไม่มีใครมองทัน และทหารก็ถูกสังหารไปหลายคน อ๋องหลิงหวู่หมิงก็ทำในสิ่งที่ทำให้ไทเฮากรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เขาเอาหัวของทหารคนหนึ่งมาชูขึ้นเหนือหัวให้เลือดไหลอาบหน้าและยังกินเลือดอีกหลายส่วนเข้าไป ภาพนี้เป็นภาพที่ชวนสยอง

เจินกงกงตั้งสติขึ้นมา และฟาดดาบไปทันที แต่เจินกงกงนั้นไม่ได้เป็นวรยุทธิ์อะไรทั้งนั้น เลยทำให้โดนแก้ทางได้ไม่ยากและพลาดโดนแทงทะลุอกไป ตายคาที่ !

“ไร้ค่าวะ ไอ้ขันทีเฒ่า คิดว่าจะช่วยอีแก่ได้นี่เหรอ โธ่ ๆ ยอมทิ้งความเป็นชายมาดูแลอีแก่นี่ งั้นเดี๋ยวพวกแกจะได้เจอกันในนรก !” หลี่หวู่หมิงกำลังจะเดินไปสังหารไทเฮาที่ตอนนี้กำลังหวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูก ร่างของพ่อบ้านกู้ลอยมาและกลายเป็นเถ้าต่อหน้าหลี่หวู่หมิง และมีดาบแส้ถูกฟาดมา ทำให้ต้องหันไปดู เซาโลปรากฎตัวมาพร้อมกับอวี่จิ้งเซียง

ก่อนหน้านั้น

            อวี่จิ้งเซียงกำลังเดินทางไปเมืองหลวง แต่เจอเซาโลระหว่างทาง

            “เจ้าตามข้ามาทำไม”

            “ใครตามเจ้ามากัน ข้าก็เดินของข้าดี ๆ ว่าแต่เจ้าไปไหนกัน” เซาโลถามขึ้นมา

            “ก็จะไปหยุดท่านอ๋องไงล่ะ”

            “คิดว่าทำได้เหรอเจ้าแค่คนเดียวเนี่ยนะ ท่านอ๋องของเจ้าน่ะเจรจาไม่ได้แล้วนะ ต้องฆ่าทิ้งอย่างเดียว เจ้ากล้าลงมือหรือไงกัน” เซาโลพูดขึ้นมา อวี่จิ้งเซียงอึ้งไป เซาโลถอนใจก่อนจะพูดว่า

            “เอาล่ะข้าจะไปด้วยก็แล้วกัน”

            “ว่าไงนะ” อวี่จิ้งเซียงทำหน้าแปลกใจสุด ๆ ปีศาจอย่างเซาโลออกปากช่วยเหลือนาง

            “อย่าเข้าใจผิด ข้ากลัวหากไอ้อ๋องบ้านั่นยึดประเทศนี้ได้ เหล่านักล่าจะแห่กันมา เชื่อเถอะ นักล่าแวมไพร์ไม่ใช่สิ่งที่พวกข้าอยากเจอหรอก” เซาโลพูดขึ้นมาตอนนี้ อวี่จิ้งเซียงไม่มีตัวเลือกมากนักนางเลยตอบตกลงไป

เวลาปัจจุบัน

            พอท่านอ๋องหันมา อวี่จิ้งเซียงรีบพาไทเฮาหนี ท่านอ๋องจะตามไปแต่เซาโลกระโดดมาดักหน้าขว้างเอาไว้

            “จะไปไหนล่ะ แซนวิช” เซาโลพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียน

            “แกพูดบ้าอะไร” หลี่หวู่หมิงพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจที่ถูกล้อเลียน

            “คิดว่าไม่รู้เหรอ จะเป็นแวมไพร์ตระกูลนี่ได้ต้องเสียทั้งหน้าและหลังไม่ใช่เหรอ แกคงโดนมาแล้วสินะ แซนวิช ว่าชอบตรงไหนมากกว่ากันล่ะ” อ๋องหลี่หวู่หมิงได้ยินก็โกรธมาก เขาแทงทวนมาไม่หยุด เซาโลได้แต่หลบ

            “แทงใจเหรอ”

            “ข้าจะแทงเจ้าให้พรูไอ้ปากเสีย” หลี่หวู่หมิงพูดด้วยควมโกรธแค้น

อีกด้านหนึ่ง

            อวี่จิ้งเซี่ยงตัดสินใจพาไทเฮาไปหลบที่ ห้องสวดมนตร์ เพราะที่นั้นพวกแวมไพร์เข้าไม่ได้แน่ ๆ

            “พระองค์พยายามสวดมนตร์เข้าไว้นะเพค่ะ ข้าน้อยจะไปติดต่อให้ทหารหลวงมาช่วยด่วน”

แต่พออวีจิ้งเซียงออกมา ก็พบกับเถียวเสี่ยวฟู่อยู่ตรงหน้า ในตอนนี้เธอรู้สึกเลยว่าเขาไม่ใช่คนเดิมที่รู้จัก ตาของเถียวเสี่ยวฟู่เต็มไปด้วยความมุ่งร้ายกระหายเลือดผิดกับที่เธอคุ้นเคย

            “ตอนพี่ซุ่นบอกข้าแทบไม่อยากเชื่อเลยนะว่ามันจะเป็นเรื่องจริง นี่เจ้ายอมสละกระทั่งความเป็นมนุษย์เหรอ” เถียวเสี่ยวฟู่ดีดพิณแทนคำตอบ เสียงพิณคราวนี้มีแรงกระแทกจากพลังวัตรที่รุนแรงขึ้นร่างของอวี่จิ้งเซียง กระเด็นรู้สึกเจ็บไปทั้งตัว

            “เป็นไงล่ะ แต่ก่อนข้าทำไม่ได้ขนาดนี้หรอกนะ นี่ล่ะพลังใหม่ที่ข้าได้รับ เจ้าก็ไม่ควรต่อต้านนะ”

            “ผายลม !ให้เป็นแบบเจ้าข้ายอมตายซะดีกว่า” อวี่จิ้งเซียงแทงร่มมา แต่โดนเสียงพิณเล่นงาน

            “น่าเสียดายนะ ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้าหรอก หากเจ้ายอมมาเป็นพวกเดียวกับเรา ข้าจะมอบพลังให้กับเจ้าผ่านพิธีกรรม” เถียวเสียวฟู่พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน อวี่จิ้งเซียงเข้าไปหมายจะโจมตีแต่โดนเสียงพิณจู่โจมอีกครั้งหนึ่ง เธอรีบกางร่มรับเอาไว้ ร่มกันพลังวัตรของเถียวเสียวฟู่ได้ แต่ก็ทำให้เธอขยับไม่ได้เหมือนกัน และแรงกระแทกที่เข้ามาก็เริ่มทำให้เธอมือชาแล้ว และร่มเริ่มมีรอยขาดแล้ว อวี่จิ้งเซียงพยายามต้าน

            “คิดว่าสิ่งที่ทำนี้มีประโยชน์อะไรหรือไงกันล่ะ คิดว่าจะปกป้องไทเฮาได้เหรอ”

            “ตอนนี้พวกแกเข้าใกล้ไทเฮาไม่ได้แล้วล่ะ ต่อให้ตายข้าก็จะลากแกลงนรกไปด้วย !”

ในที่สุดร่มก็ทนแรงกระแทกไม่ไหวขาดเป็นชิ้น ๆ มือของอวี่จิ้งเซียงก็แตกจนเป็นแผลเลือดไหลอาบ เธอตกมาก เพราะถ้ามีเลือดไหลแบบนี้ เธออาจเจอพลังของแวมไพร์ที่ดูดเลือดออกจากแผลได้แบบที่เซาโลชอบทำ แต่กลายเป็นเถียวเสียวฟู่กลับเลือกเดินตรงเข้ามาหาเธอ

“ข้าไม่อยากเปลี่ยนเจ้าให้กลายเป็นผีดิบไร้ความคิดหรอกนะ เพราะฉะนั้นยอมซะ เต็มใจรับการเปลี่ยนแปลงเถอะ”

“ไม่มีทาง” อวี่จิ้งเซียงพูดเสียงดัง

"น่าเสียดายนะ ที่เธอจะต้องเป็นผีดิบไป" เถียวเสียวฟู่ใกล้เข้ามาแล้ว

อวี่จิ้งเซียงกระชากไม้กางเขนออกจากคอและขว้างไปเต็มแรง โดนเข้าที่หน้าผากของเถียวเสียวฟู่มันถึงกับร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดราวกับถูกเหล็กร้อนจี้  พิณหลุดจากมือ พอเอามือไปจับ กางเขนก็ร้อนจนจับไม่ได้  อวี่จิ้งเซียงรีบคว้าโครงร่มกระแทกซ้ำเข้าไปอีกครั้งหนึ่ง กางเขนจมเข้าไปในหน้าผากเถียวเสียวฟู่เอาออกมาไม่ได้มันร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ทำอะไรไม่ได้นอกจากดิ้นปัด ๆ หัวของเขามีไฟลุกขึ้นมา เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ฟังแล้วทำอวี่จิ้งเซียงนึกสงสารแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว เถี่ยวเสียวฟู่ล้มลงและร่างก็มีไฟลุกทั้งตัว เถียวเสี่ยวฟู่ทิ้งความเป็นมนุษย์เพื่ออำนาจและพลัง แต่กลับต้องมาตายอย่างอนาถตแบบนี้

เซาโลประเมินอ๋องหลี่หวู่หมิงต่ำไป เขาไม่ใช่ท่านอ๋องที่เกิดมาแล้วนั่งกินนอนกินไปวัน ๆ ตรงกันข้าม แต่เขาคือ นักรบที่ผ่านสงครามมากมาย รบแนวหน้าเสมอ จึงสามารถรับมือกับเซาโลได้ ยิ่งได้พลังของแวมไพร์มาอยู่กับตัวเอง เขาเป็นนักรบที่แข็งแกร่ง และสามารถหาช่องว่างโจมตีเซาโลได้ เขาหลบได้อย่างหวุด ทวนได้เปรียบด้านความยาว หลี่หวู่หมิงปักทวนลงพื้นและซัดเอาเศษหินเศษดินให้พุ่งไปทางเซาโล แต่เศษหินดินเหล่านั้นรุนแรงผิดคาด ทำให้เขาได้แผลไปหลายแผล และยังโดนแทงซ้ำ เหวี่ยงกระเด็นไปอีก

“นี่คือ พลังที่ข้าได้รับมาตอนนี้ข้านี่ล่ะผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า”

เซาโลลุกขึ้นมาและหัวเราะเสียงดัง

            “แกขำอะไรวะ”

            “ก็ขำแกน่ะสิไอ้แซนวิช แกนะเป็นทาสกามของไอ้สองตัวนั่นแท้ ๆ ยังมาทำท่าทางใหญ่โตซะเหลือเกินนะเอ็งอ่ะ” เซาโลพูด หลี่หวู่หมิงโกรธจัดวิ่งเข้าไปพร้อมกับทวนและกระหน่ำแทงไม่หยุด เซาโลพลาดโดนแทนเลือดไหลอาบ

            “เป็นไงจะปากดีอีกมั้ย” หลี่หวู่หมิงกำลังจะแทงซ้ำ แต่คราวนี้ดาบแส้ของเซาโลพันรอบอาวุธของหลี่หวู่หมิง

            “เป็นแวมไพร์แค่ไม่กี่วัน คิดว่าตัวเองเก่งแล้วไอ้แซนวิช” เซาโลเหวี่ยงร่างหลี่หวู่หมิงกระเด็นอาวุธถูกทำลาย แต่หลี่หวู่หมิงพยายามต่อสู้ด้วยการเอาม้านั่งหินอ่อนมาเป็นอาวุธ ขว้างใส่เซาโล เขาหลบได้อย่างหวุดหวิด เซาโลใช้ความเร็วหลบและเขาประชิดตัวแต่หลี่หวู่หมิงคว้าม้าหินอ่อนอีกตัวฟาดมาที่หัวของเซาโล

เต็ม ๆ หัวแตกเลือดไหลอาบ อาวุธหลุดจากมือ

หลี่หวู่หมิงไม่ปล่อยโอกาสให้เสียไปเปล่า ๆ แน่ เขาเอาเศษโต๊ะหินอ่อนกระหน่ำฟาดไม่หยุดแต่ว่า เซาโลก็ตั้งสติและจับข้อมือของหลี่หวู่หมิงเอาไว้ ก่อนจะเหวี่ยงร่างหลี่หวู่หมิงกระเด็นไป