11.2

            “พวกเจ้าน่ะคงไม่เคยต้องเผชิญหน้าพวกต่างชาติจริง ๆ สินะ หลายครั้งเลยที่พวกนี้ไม่สนใจแคร์อะไรกับราชสำนักของพวกเรามันคือ ถือว่ามันไม่ใช่คนในแผ่นดินของเรา มันเลยคิดว่าอยากจะทำอะไรก็ได้ตามใจพวกมัน  แต่ถ้ามันเจอกองทัพเจียงสือนี่เข้าไปล่ะก็รับรองว่าสู้ปืนไฟของมันได้แน่ ๆ ตกลงพวกเราจะเอาด้วย” นายกองกู้รับปากทันที

            “เฮ้ย ! ใครให้เจ้าตัดสินใจเรื่องนี้” อวี่จิ้งเซียงโวยวายขึ้นมาทันที

            “ก็แล้วจะทำไมกันล่ะ ทหารไม่ฟังคำสั่งพวกเจ้าหรอกนะ วิธีของพวกเจ้าที่ผ่านมา มันเคยสำเร็จเหรอ” นายกองกู้พูดขึ้นมา สี่มือปราบถึงกับพูดไม่ออก

            “เรามีเป้าหมายเดียวกัน ก็ร่วมมือกันไปก่อนเถอะ ได้ตัวมัน ก็ให้เขาสกัดยาจากมัน แล้วเอาไปให้ท่านอ๋องอีกทีก็ได้นี่” นายกองกู้พูดขึ้นมา เฮยหลานไฮ่เหอเลยรีบพูดต่อไปว่า

            “ก็ได้นะ ตัวมันใหญ่ขนาดนั้นสกัดยาออกมา คงได้จำนวนมาก เราแค่ขอแบ่งไปเพื่อทำภารกิจจากสวรรค์เท่านั้นล่ะ”

            แม้จะเจ็บใจแต่สี่มือปราบก็ไม่มีทางเลือกแล้ว

ที่เขตต่างชาติ

            ยามรักษาการณ์เห็น ว่ามีกองทัพกำลังจะบุกเข้ามา เลยไปรายงาน คาเยนทันที เขานิ่งไปก่อนจะตอบว่า

            “ให้ทุกคนแอบในบ้าน อย่าเปิดบ้านเด็ดขาด ห้ามออกมา ยามก็ด้วยเปิดประตูให้พวกมันเข้ามา”

            “แต่...” หัวหน้ายามกำลังจะแย้งแต่ว่า เมื่อเห็นสายตาของคาเยนเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก

คาเยนหันไปที่ลูกน้องเขาแล้วพูดว่า

            “เรามีเบลรูธกี่ตัวปล่อยออกมาให้หมด มันกล้าลองดีกับพวกเราก็ให้เป็นอาหารสัตว์เลี้ยงซะ”

พวกลูกน้องได้ยินก็อดที่จะขนลุกไม่ได้

            เหล่าทหารเข้ามาในเมืองโดยง่าย ๆ ไม่ยามเฝ้า และบ้านเมืองก็ดูเงียบผิดปกติ

            “เกิดอะไรขึ้นทำไมเงียบขนาดนี้” ซุ่นมู่ซานพูดขึ้นมา

            “ไม่รู้เหมือนกันแต่ระวังตัวด้วยนะ เราไม่ได้มีแม่นางคังมาด้วยนะ” เถี่ยวเสี่ยวฟู่รีบเตือน

            “กลัวอะไรเล่าทหารข้าไปให้พวกนักบวชเสกอาวุธมาแล้ว” นายกองกู้พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

            “กลัวอะไรพวกเรามาด้วย บัญชาสวรรค์คุ้มครองพวกเราอยู่” เฮ่ยหลานไฮ่เหอพูดเสริม

            “เห็นพวกเจ้าโดนฆ่าไปกี่คนแล้ว เพราะไอ้บัญชาสวรรค์เนี่ย” อวี่จิ้งเซียงพูดขึ้นมา เฮ่ยหลานไฮ่เหอหันมาทำหน้าไม่พอใจ

            จนกระทั่งมีกลุ่มคนกำลังใกล้เข้ามาแต่ว่า จะบอกว่าคนก็พูดได้ยาก เพราะทุกร่างคลานสี่ขาเหมือนสัตว์ มีดวงโตเหมือนไข่ห่าน และปากเต็มไปด้วยเขี้ยวและส่งเสียงคำราม มือมีเล็บยาวแ แหลมดูแล้วแข็งแกร่งเหมือนกับของสัตว์ป่า และพวกนี้เคลื่อนไหวเร็วมาก แม้จะเป็นคลานก็ตามที พวกนี้คือแวมไพร์ตระกูลเบลรูธ

            “ไม่ต้องกลัวหรอกเจียงซือจัดการได้” เฮ่ยหลานไฮ่เหอพูดเป็นอวด

เหล่าเจียงสือกระโดดไปหมายจะโจมตี แต่เหล่าแวมไพร์เบลรูธเข้าโจมตี ด้วยเขี้ยวและเล็บเหล่า เจียงสือโดนทำลายไปหลายตัวในสภาพ ร่างกายฉีกขาด แถมบางตัวยังโดนกินเข้าสด ๆ ต่อหน้าต่อตาทุกคน เฮ่ยหลานไฮ่เหอถึงกับตกใจ

            “อะไรกันพวกนี้มันตัวอะไรกัน เจียงสือของข้าเสริมแกร่งมานะ แล้ว อ๋อย ! มันกินเข้าไปได้ไงเนื้อ  เหม็น ๆ แบบนั้น”

            “นึกแล้วว่าพวกงมงายอย่างแกช่วยอะไรไม่ได้ ทหารยิงธนูเลย” นายกองกู้สั่ง ธนูถูกยิงออกไปแต่ว่า พวกมันกลับหลบได้และเข้าโจมตี ขนาดว่าทหารมีเกราะก็ไม่อาจทนเขี้ยวเล็บของพวกนี้ได้ และพวกมันเข้าประชิดตัวเหล่าทหารโดนโจมตีอวัยวะฉีกขาด เกราะที่สวมก็เหมือนไม่ได้ช่วยป้องกันอะไรได้หลาย แต่ที่น่ากลัวที่สุดก็ หลายตัวกินอวัยวะที่มันกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาทหารคนอื่น ๆ นี่ไม่ใช่การสู้ต่อแล้วมันคือการสังหารหมู่ เถียวเสี่ยวฟู่ใส่เสียงพิณเข้าโจมตี แต่ว่า พวกมันยังพุ่งเข้ามา เฟิ้งต้ายงกระหน่ำแทงกระบี่ใส่พวกมันไปหลายตัว แต่มันไม่ได้แสดงอาการว่าเจ็บปวดเลยสักนิด ซุ่นมู่ซานใช้ระเบิดพิษ แต่พวกมันกลับไม่ได้แสดงความเจ็บปวดอะไรเลย

            “บ้านี่พิษนี้ล้มม้ายังได้เลยนะ”

            “ให้ตายสิท่านคาเยนนี่จริง ๆ เล่นปล่อยพวกนั้นออกมา อีกแบบนี้ใครจะกล้ามาเป็นลูกค้าพวกเราอีกล่ะ” อลิซมองภาพตรงหน้าจากหน้าต่างชั้นสอง โดยมีเซาโลนั่งอยู่ด้วย

            “พวกเจ้าก็ใช่ย่อยเล่นจัดการลูกค้าที่เป็นมนุษย์หมดแบบนี้”

            “โธ่ ! ท่านเซาโลจะปล่อยพวกมันไปได้ไงล่ะเห็นพวกเบลรูธแบบนี้แล้ว ปล่อยให้มีชีวิตไม่ได้หรอก เดี๋ยวพวกเราจะอยู่กันลำบาก” อลันพูดพลางหัวเราะ เซาโลมองที่ด้านล่างนี่ เขาเห็นพวกมือปราบทหารกำลังพยายามเอาตัวรอด ตอนนี้พวกทหารหวาดกลัวจนลนลานไปหมดแล้ว เซาโลเห็นว่าอวี่จิ้งเซียงเดินออกจากกลุ่มไปเขาถอนใจแล้วเดินออกไป

            “ท่านจะไปไหนเหนอท่านเซาโล” อลันถามอย่างสงสัย

            “แค่ไม่อยากอยู่ตรงนี้”

            อวี่จิ้งเซียง ตอนนี้เธอกำลังกลัว เพราะไม่เคยเจอปีศาจที่บ้าคลั่งขนาดนี้พวกนี้ไม่กลัวตายไม่กลัวเจ็บเลย เธอเริ่มลนแล้ว อวี่จิ้งเซียงทำอะไรไม่ถูกแล้ว บิงโก้กระโดดมาถีบร่างของเบลรูธตัวนั้นกระเด็น เซาโลฟาดอาวุธใส่พวกมันที่เหลือหัวขาดกระเด็น

            “พวแกน่ะ ถ้ายังอยากมีชีวิตปกติอย่าให้โดนกัดเด็ดขาดนะ ทางที่ดีหนีไปซะ” เซาโลพูดออกมา แต่กลายเป็นว่าเขาเป็นเป้าโจมตีใหม่ของพวกเบลรูธ

            “หนีเร็วเข้า ถ้าไม่อยากกลายเป็นอาหารสัตว์” เซาโลพูดเสียงจริงจัง

            “แล้วคนอื่นล่ะ”

            “ข้าช่วยได้แค่คนเดียว เจ้าจะเอายังไงกัน”

            “ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้นล่ะ ข้าจะอยู่กับทุกคน”

            “แยกกันหนีเดี๋ยวนี้ ! ขืนอยู่รวมกันพวกเราตายแน่” เฟิ้งต้ายงประกาศ เป็นโอกาสให้เซาโลคว้าข้อมือของอวี่จิ้งเซียงแต่ก็ต้องชักมือออก เพราะเธอห้อยไม้กางเขนเอาไว้ ทำให้เขาจับตัวเธอไม่ได้ เขาเลยฟาดอาวุธใส่พวกเบลรูธเป็นการช่วยเหลือเธออีกแรง อวี่จิ้งเซียงหนีไปจากตรงนั้นแต่มีเบลรูธฝูงใหญ่ไล่ตามเธอ เซาโลรีบตามไปช่วยทันที

            “หยุด” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาเหล่าเบลรูธหยุดทันที คาเยนนั่นเอง เขาเดินมาพร้อมกับอลันและอลิซ ตอนนี้ตรงหน้าของเขา

            “ให้ตายสิ พวกแกทำข้าเสียของไปเยอะ สู้ได้ดีนี่ แต่พอดีข้าคิดว่าเราน่าจะเจรจากันได้นะ”

            “เจรจาอะไร ข้าไม่คุยกับพวกต่างชาติหรอกนะ จงทำตามบัญชาสวรรค์แล้วส่งโอรสทิพย์มาสะ” เฮ่ยหลานไฮ่เหอพูด แม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่มีเจียงสือเหลือแล้วก็ตาม อลิซเขามาหาแล้วสบตาอ เฮ่ยหลานไฮ่เหอก็ร้องโหยหวนเหมือนกับเห็นที่สิ่งกลัวอยู่ตรงหน้า

            “เห็นนรกแล้วสินะ แต่นี่ของจริงว่ะ” อลันโผล่ไปด้านหลังเฮยหลานไฮเหอและหักเขาเสียงลั่น

            “นี่อย่าบอกนะแกเป็นแบบไอ้โอสถทิพย์” เถี่ยวเสี่ยวฟู่ตกใจมากกับสิ่งที่เห็น

            “อย่าเอาเราไปเปรียบกับท่านเซาโลสิจ๊ะ” อลิซพูดและส่งเสียงเย้ายวน

            “พวกแกกล้ามานะที่ฆ่าทหารของทางการแบบนี้” นายกองกู้รีบพูดทันที

            “เอาดี ๆ ใครกันแน่ที่มาบุกก่อนพวกเราแค่ป้องกันตัวเท่านั้น และอีกข้อหนึ่งเจ้าคิดว่าทางการจะอยากมีเรื่องกับพวกเราคือไง พวกมือปราบก็รู้นะว่าพวกเราเป็นยังไง เราก็เหมือนเซาโลนั่นล่ะ” คาเยนพูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ เกิดเรื่องแบบนี้ในเขตต่างชาติมันจะก่อความเดือดให้พวกเขาแน่ ๆ

            “ข้ามีข้อเสนอบ้างอย่างนะ สนมั้ย” อลันพูดขึ้นมา

            “อะไร” เถียวเสี่ยวฟู่ถามขึ้นมา

            “พวกเราก็เป็นแบบเดียวกับท่านเซาโลไงจ๊ะ ข้ากับอลันจะยอมไปกับพวกเจ้าดี ๆ เอง” อลิซพูดขึ้นมาทุกคนตกตะลึง

            “เจ้าพูดจริงเหรอ” เฟิงต้ายงตะลึง อลันเลยไปโจมตีทหารหลายคนด้วยความเร็ว เกิดบาดแผลขึ้น

            “อินรูโต๊ะ” เลือดพุ่งจากแผลของเหล่าทหารเข้ามาในปากของอลัน เหล่ามือปราบตกตะลึง แค่เซาโลคนเดียวก็เต็มกลืนแล้ว นี่มีคนแบบเซาโลถึงสามคน เหล่ามือปราบนึกขอบคุณสวรรค์ที่พวกนี้ยอมเจรจา

            “แค่นี้พอมั้ย”

            “นี่เจ้า อย่าฆ่าคนส่งเดชสิ” เฟิงต้ายงพูดขึ้นมา อลันหัวเราะ แล้วพูดว่า

            “อะไรกันพวกเจ้าเองก็พาคนมาตายตั้งเยอะนี่ กล้าว่าข้าด้วยเหรอ” อลันพูดขึ้นมา ทำให้เฟ้งต้ายงถึงกับพูดไม่ออก ทุกคนนิ่งคิดนายกองกู้เลยตัดสินใจแทนทุกคน

            “พวกเจ้าจะยอมไปกับเราดี ๆ สินะ”

            “ใช่แล้ว” อลันอลิซตอบพร้อมกันราวกับนัดกันไว้

            “แล้วข้าจะไม่รายงานเรื่องนี้ไปที่ประเทศต้นทางด้วย” คาเยนเสนออีก ข้อเสนอถือว่าฝ่ายของนายกองกู้ได้ประโยชน์

            “เราจะเชื่อเจ้าได้ไงกันล่ะ” เถี่ยวเสี่ยวฟู่ถามสวนกลับไป

            “พวกเราฆ่าเจ้าได้ในพริบตานะ แต่เลือกเจรจา คิดดูเอาเองก็แล้วกัน” คาเยนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ฟังแล้วชวนให้ขนลุก

            “งั้นตกลง” นายกองกู้ตอบ

            “เฮ้ย ! แบบนี้มันจะดีเหรอ” เฟิ้งต้ายงกำลังจะแย้ง

            “ถ้าไม่มีโอสถทิพย์กลับไป มีหวังพวกเรา ได้รับโทษจากท่านอ๋องแน่ ! แล้วอีกข้อยังคิดจะสู้มันอีกหรือไงกัน” นายกองกู้พูดขึ้นมา  เหล่ามือปราบพูดไม่ออกแล้ว

            “เราควรไปตามหาจิ้งเซียงก่อนนะ” เถียวเสี่ยวฟู่พูดขึ้นมา

            “เราต้องพาสองคนนี้ไปให้ท่านอ๋องก่อน” นายกองกู้พูดขึ้นมา

            “แต่นั่นเป็นเพื่อนพวกเรานะ ยังไงเราก็ต้องไปช่วยนางก่อน” ซุ่นมู่ซานรีบแย้งขึ้นมาทันที

ทุกคนนิ่งไป

            “เอางี้นะ ข้าจะพาพวกเขาไปเอง พวกเจ้าไปตามหาคนของเจ้าก็แล้วกัน” นายกองกู้พูดขึ้นมา ถ้าเขาเป็นคนเอาไปส่งแบบนี้ความดีความชอบทั้งหมดจะตกแก่เขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น

            “ตกลงเจ้าพาไปสองคนนี้ไป พวกเราจะไปตามหาจิ้งเซียง” เฟิ้งต้ายงตอบรับ