14/1

ตอนที่ 14

           “อะไรกัน ใจร้อนจังนะพ่อหนุ่ม แค่กอดเองจะอะไรนักหนาเหรอ ไม่รู้เหรอว่าพวกเรากับท่านอ๋องเป็นอะไรกัน” อลิซพูดจบก็กลับไปอยู่ข้าง ๆ ท่านอ๋องเหมือนเดิม

            “หมายความว่าอะไรกันขอรับท่านอ๋อง” เฟิ่งต้ายงพูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจ อลันกับอลิซเลยผลัดกันจูบท่านอ๋องต่อหน้าทั้งสามคน ทั้งสามทำไม่หน้าถูก ตะลึงกับภาพที่เห็น

            “ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ ท่านอ๋องเป็นของพวกเราไงล่ะ” อลันพูดและส่งสายตาไปให้ทั้งสาม อลิซก็เหมือนกันทำให้ทั้งสามคนขนลุกแปลก ๆ

            “อย่าได้แปลกใจไป สองคนนี่ได้มอบพลังให้กับข้า” ท่านอ๋องหลี่หวู่หมิงพูดน้ำเสียงของเขาดูล่องลอย

            “ท่านใช้โอสถทิพย์ไปแล้วเหรอขอรับ” ซุ่นมู่ซานพูดด้วยความตื่นเต้น ทั้งอลันและอลิซส่งเสียงหัวเราะดังลั่น

            “แหม ๆ ไม่น่าจะเรียกว่าใช้หรอกนะ เราแค่มีความสุขด้วยกันจะดีกว่านะ” อลิซพูดพลางไปนั่งตักของท่านอ๋อง

            “แปลว่าท่านจะเอาพลังไปรักษาฮ่องเต้สินะขอรับ” เฟิงต้ายงพูดด้วยสายตาแห่งความหวัง ท่านอ๋อง  หลี่หวู่หมิงนิ่งไปก่อนจะพูดว่า

            “คิดว่าข้าจะเอาพลังนี่ไปช่วยฮ่องเต้ขี้โรคนั่นจริง ๆ เหรอ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มือปราบทั้งสามก็ตกใจสุดขีด

            “ท่านพูดอะไรออกมาเนี่ยขอรับ”

            “ก็พูดในสิ่งที่ข้าคิดไงล่ะ เจ้าก็รู้จริง ๆ ข้าเป็นน้องฮ่องเต้องค์ก่อน บัลลังค์นี้ข้าเคยมีสิทธิ์ได้ครองจน ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันเกิดขึ้นมา ข้าก็เสียทุกอย่างให้เขา แล้วเจ้าก็เห็นคนที่บริหารประเทศจริง ๆ ตอนนี้เป็นใคร” คำพูดของท่านอ๋องทำให้ สามมือปราบอึ้งไป เถียวเสี่ยวฟู่เลยตอบว่า

            “ไทเฮาพะยะค่ะ หลายเรื่องพระองค์ตัดสินพระทัยแทนฝ่าบาท แต่ท่านก็ช่วยบริหารบ้านเมืองด้วยดีมาตลอดนี่”

            “ด้วยดีเหรอ แล้วทำไมดินแดนถึงไม่ได้ขยายให้ยิ่งใหญ่กว่านี้ ก็เห็นจมอยู่กับที่เดิม ๆ ไม่ได้เป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ เลยสักนิด แถมเอาจริง ๆ ไทเฮาเองก็ฟังแต่ไอ้ขันทีนั้นด้วย การทหารแทบไม่สนใจเลยสัก นิดอาวุธที่ควรจะมีและสร้างเพิ่ม ก็ตัดงบกัน บ้านเมืองจะพินาศในสักวัน”

            “แต่พระนางก็เอาพัฒนาด้านอื่นนี่ ทั้งด้านการเกษตร การศึกษาด้วย” เถี่ยวเสี่ยวฟู่เถียง

            “แล้วมันยังไงอาณาจักรของเรา คือดินแดนแห่งนักรบ จะให้คนอ่อนแอปกครองหรือไง พวกเจ้าจะเอายังไงล่ะ ร่วมกับข้ามั้ย”

            “ร่วมกับท่านเรื่องอะไรขอรับ” เฟิงต้ายงถามด้วยความตื่นเต้น เหงื่อแต่พลั่ก ๆ และภาวนาในใจว่าอย่าให้เป็นในแบบที่เขาคิดเลย

            “ข้าจะยึดอำนาจด้วยพลังนี้ไม่มีใครหยุดข้าได้”

อีกด้านหนึ่ง

            เซาโลเดินทางกับไปอวี่จิ้งเซียงเขาแทบจะไม่ได้สนอะไรนางเท่าไหร่ หลายครั้งยังบอกให้นางไปห่างเขาซะอีกแต่นางก็ไม่ไปไหนเลย

            “จะตามข้ามาทำไมกันอีก ก็ได้ไอ้สองคนนั่นไปแล้วนี่” เซาโลพูดขึ้นมา

            “ก็บอกแล้วไงเจ้าไปจัดการลัทธิข้าถึงไปด้วย ไม่ให้เจ้าทำให้มีคนโดนลูกหลงเพิ่ม อีกอย่างสามคนนั่นไปแล้ว ท่านอ๋องไม่เป็นอะไรหรอกน่า”

            “เจ้าไม่ได้รู้จักอะไรแบบข้าจริง ๆ สินะ เลยไม่รู้ว่าท่านอ๋องของเจ้าอยู่ในอันตรายขนาดไหนกัน” เซาโลพูดขึ้นมา จริง ๆ การมีนางมาด้วยก็ไม่ใช่เรื่องเลวอะไร เพราะตลอดทางถ้าเซาโลเกิดกระหายเลือดขึ้นมา นางก็จะคอยไปหาเลือดสัตว์มาให้ ขณะเดินทางพวกเห็นคนของลัทธิเสียงสวรรค์กำลังแห่เจ้าลัทธิเสียงสวรรค์อยู่ เขาเป็นชายหนุ่ม หน้าตางดงามราวกับเทพบุตร เขามีใบหน้าที่อ่อนเยาราวกับชายแรกรุ่นแต่ความจริงอายุของเขามากแล้วนุ่งขาวห่มขาวนั่งอยู่บนเสลี่ยงมีคนแบกกำลังสวดมนตร์ชาวบ้านก็กราบไหว้ตลอดทาง หลายครั้งก็โปรยยันต์เพื่อแจกชาวบ้าน ชาวบ้านแย่งยันต์ขนาดมีหัวร้างข้างแตกกันเลยทีเดียว

            “เจ้ามีแผนอะไร” อวี่จิ้งเซียงถาม

            “ไม่มีหรอก” พูดจบเซาโลก็เดินออกไปขว้างขบวนดื้อ ๆ เลย

            “อย่าฆ่าคนส่งเดชนะ” อวี่จิ้งเซียงตะโกนไล่หลังไป

            “แกเป็นใครบังอาจมาขว้างขบวนของท่านเสียงสวรรค์ ผู้ถือบัญาชาแห่งสวรรค์” เสียงหนึ่งในสาวกโวยขึ้นมา

            “อะไรกัน อะไร ก็ล่าข้ามาตั้งนาน ตอนนี้ข้ามายืนตรงหน้า กลับไม่รู้จักกันเหรอ” เซาโลพูดเสียงสวรรค์นิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะพูดว่า

            “โอสถทิพย์เหรอ”

            “ข้าไม่ใช่หรอก แต่พวกเจ้าก็เรียกข้าแบบนั้น” เซาโลพูดพลางยักไหล่

            “แล้วมาพบข้านี่ต้องอะไร หรืออยากจะทำตามบัญชาสวรรค์กันล่ะ” เจ้าลัทธิเสียงสวรรค์พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย

            “อย่ามาอ้างโน่นนี่ เสียเวลา วันนี้ข้ามาต่อรอง จงเลิกยุ่งกับข้าซะ !”

            “ข้าไม่อาจทำเช่นนั้นได้หรอก ข้าได้ยินเสียงจากสวรรค์และ สวรรค์ก็สั่งว่าข้าต้องเอาโอสถทิพย์เพื่อชำระล้างบ้านเมืองให้สะอาด จงมาร่วมกับข้า การเสียสละของแกจะทำให้โลกนี้ดีขึ้น” เสียงสวรรค์พูด หลายคนเริ่มส่งเสียงเชียร์

            “ทำตามบัญชาสวรรค์”

            “หุปปาก ! ถุย ! บัญชาสวรรค์บ้าบออะไรกัน ก็แค่คนที่มโนขึ้นมาเองแล้วหลอกชาวบ้านไปวัน ๆ ” เซาโลตะโกนเสียงดังลั่นทำให้ หลายคนถึงกับขนลุก เสียงสวรรค์ตะโกนสั่งว่า

            “ผายลม ! จับมัน ! ทำตามบัญชาสวรรค์”

เมื่อสิ้นคำสั่ง เหล่าสาวกจึงเข้ามาหมายจะจับตัวของเซาโล ตอนแรกเซาโลจับด้ามอาวุธ แต่นึกถึงที่อวี่จิ้งเซียง บอกว่า

             “อย่าฆ่าคนส่งเดชนะ”

               ก็เกิดเปลี่ยนใจ ใช้มือเท้าเข้าโจมตีแทน การออกมือออกเท้าของเซาโลอาจไม่ได้เป็นกระบวนท่าเท่าไหร่ แต่พละกำลังที่มากกว่าคนปกติอยู่แล้ว ทำให้การโจมตีแต่ละครั้งสร้างความเจ็บปวดให้หลายคนถึงกับล้มลงไปนอนกองกับพื้น หลายคนก็โดนหักกระดูกลงไปนอนร้องโอดโอย เซาโลเลยพุ่งเข้าไปหมายจะเล่นงานเจ้าลัทธิ แต่ว่ามีคมกระบี่เกือบจะแทงหน้าของเขา ทำให้กระโดดหลบออกมา ชายร่างสูงโปร่งถือกระบี่ในมือและมีแส้อ่อนอยู่หลัง ยืนคุ้มกันอยู่

              “บังอาจคิดแตะต้องเจ้าลัทธิผู้รับบัญชาสวรรค์ ข้ามศพข้าเฮ่ยหลู่ต้งปิง[1]คนนี้ไปก่อน”

และยังไม่ทันไรเจ้าลัทธิก็ร่ายมนตร์ให้คนที่บาดเจ็บลุกขึ้นมา ขนาดบางคนกระดูกหักไปแล้ว ยังลุกขึ้นมาได้ สีหน้าล่องลอยเหมือนโดนมนตร์สะกด

            “ท่านครับข้าจัดการมันได้” เฮ่ยหลู่ต้งปิงพูดขึ้นมาอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

            “บัญชาสวรรค์ เจ้าก็จัดการมันไปได้แล้ว” เหล่าสาวกเข้าโจมตี อวี่จิ้งเซียงรีบมาร่วมวงทันที เธอพยายามจะจัดการให้พวกสาวก แต่เหมือนกับว่าตอนนี้พวกเขาไม่ได้มีความรู้สึกเจ็บปวดเลยสักนิด เซาโลเลยเอาอาวุธออกมา

            “หลบเอาเองนะ”

เซาโลเหวี่ยงดาบแส้ มันยังคงรวดเร็วและ และรุนแรงเหมือนเดิม แต่พอคมอาวุธไปทาง เฮ่ยหลู่ต้งปิง เขาใช้กระบี่ปัดป้องได้ และเข้ามาโจมตีได้ แต่เซาโลก็ไวพอที่หลบได้ อาวุธทั้งสองปะทะกันเสียงดังสนั่น เซาโลพยายามฟาดฟันอาวุธแต่ว่า เฮ่ยหลู่ต้งปิงหาทางหลบและเข้ามาประชิดอีกครั้ง เซาโลหลบได้

            “ฝีมือใช้ได้นี่” เซาโลพูดขึ้นมา

            “สวรรค์อยู่ข้างข้า” เฮ่ยหลี่ต้งปิงประกาศเสียงดังลั่น

            อวี่จิ้งเซียงเห็นว่าไม่ว่าเธอจะเล่นพวกสาวกเท่าไหร่ พวกเขาก็ลุกขึ้นมาอีก นางรู้เลยว่าเพราะ เจ้าลัทธิกำลังร่ายมนตร์อยู่ นางเลยตัดสินใจ ใช้วิชาตัวเบาพุ่งไปทางเจ้าลัทธิ พอเจ้าลัทธิเห็นอวี่จิ้งเซียงพุ่งมา ก็ร้อง

            “เฮ้ย!”  

             ถึงกับตกจากเสลี่ยงอย่างไม่เป็นท่า นั้นทำให้รู้ว่าจริง ๆ เจ้าลัทธิอาจไม่ใช่คนกล้าอะไรเลย มีความขลาดแฝงอยู่ด้วยซ้ำ เผลอ ๆ ความสามารถเชิงบู๊ก็ไม่ค่อยมีด้วยซ้ำ และเมื่อเจ้าลัทธิไม่ได้ร่ายมนตร์ต่อสาวกทั้งหลายล้มร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

              อวี่จิ้งเซียงถือโอกาสนี้รีบเข้าหาหมายจะจับตัว แต่มีตัวต่อบิน นางต้องกางร่มมารับเอาไว้ เฮ่ยเหอเซียงกูนั่นเอง เป็นคนปล่อยบออมา ทำให้รู้ว่าตัวต่อตัวนี้คือ กู่ !

               “คิดแตะต้องท่านเจ้าลัทธิ ขัดองค์การสวรรค์เจ้าต้องตาย” เฮ่ยฮ้อเซียงกู่พูดและเรียกกู่ออกมาอีกหลายตัว อวี่จิ้งเซียงต้องคอยหลบแต่มันก็ทำให้ชาวบ้านโดนลูกหลงไปหลายคน

             เซาโลใช้วิธีรักษาระยะห่างจากเฮ่ยหลู่ต้งปิงเอาไว้ แต่ว่าเหมือนกับว่าหลู่ต้งปิงจะจับทางได้ เขาเอาแส้อ่อนออกมาจากหลัง และเหวี่ยวงไปทันทีแส้อ่อนยึดยาวขึ้น เซาโลรีบหลบแต่ไม่ทันแส้พันขาของเขาและพอกระชากอย่างแรก ขาของเซาโลก็บาดเจ็บ !

            “เป็นไงวิชาเซียนของข้าน่ะเป็นหนึ่งในใต้หล้า” มันเหวี่ยงแส่อ่อนมาอีก แต่ว่าเซาโลใช้ดาบแส้ไปพันกับแส้อ่อน และเซาโลก็เหวี่ยงร่างของเฮ่ยหลู่ต้งปิงลอยข้ามหัวไป

           “มีแรงแค่นี้คิดจะจัดการข้าหรือไง แล้วอีกข้อนะ ข้าเหวี่ยงอาวุธแบบนี้ตลอดโวย ข้าอ่านทางมันได้ แค่เมื่อกี้ประมาทไปหน่อยเท่านั้น” เซาโลฟาดฟันอาวุธของเขาใส่แส้อ่อนของเฮ่ยหลู่ต้งปิงอาวุธทั้งสองพันกัน แต่เพราะอาวุธของเซาโลมีคม เลยทำให้ตัดแส้ขาดเป็นชิ้น ๆ และเป็นโอกาสของเซาโลเขาฟาดอาวุธไปที่ข้อมือของอีกฝ่าย ทำให้ข้อมือแตกเลือดไหลอาบ กระบี่หลุดจากมือ เซาโลตวัดอาวุธ

          เฮ่ยหลู่ต้งปิงรีบกระโดดหลบและร่ายมนตร์ กระบี่เหรียญจำนวนมาปรากฏขึ้นมา และเข้าโจมตีไม่หยุด เซาโลพยายาปัดป้องแต่ไม่ทันและพลาดโดนกระบี่แทงไปหลายเล่มเขารู้สึกปวดแสบ ปวดร้อนและเข่าอ่อนล้มลงไป

         “อย่างแกน่ะทนพลังของกระบี่เหรียญไม่ได้หรอก ยอมจำนนและทำตามบัญชาสวรรค์ซะ”

          “บัญชาสวรรค์เหรอ บอกตรง ๆ นะฟังพวกแกพล่ามเรื่องนี้มานานแล้ว ขอพูดอะไรบ้างแล้วกัน” เซาโลพูดขึ้น

          “อะไร”

[1] หลู่ต้งปิง หนึ่งในโป๊ยเซียนที่มีชื่อเสียงมากทีสุด เชื่อว่าช่วยรักษาโรคร้ายและปราบผี ปีศาจ อาวุธประจำคือกระบี่ปราบมาร และแส้อ่อน เป็นที่นับถือมาในเหล่าช่างทำผม