15/2

เขารีบจับอาวุธและฟาดไปอีกครั้ง โดนที่เข้าที่แสกหน้าของหลี่หวู่หมิงเต็ม ๆ และยังโดนกระหน่ำฟาดไม่หยุด ความเจ็บปวดแผ่เข้ามาเต็มร่างของหลี่หวู่หมิง จนเลือดอาบไปทั้งตัว เนื้อหลุดจนเห็นกระดูกหลายจุด เซาโลหยุดการโจมตีแล้ว

“ทำไมทำไม ข้าแพ้แบบนี้ ทำไมกัน ข้าได้พลังมาแล้ว ทำไมกัน แผ่นดินต้องเป็นของข้าสิ”

เซาโลมองที่หลี่หวู่หมิงแล้วพูดว่า

            “พลังที่เจ้าเลือก มันเป็นของปีศาจเป็นคำสาป ยังไงก็ไม่เกิดเรื่องดี ๆ กับเจ้าหรอกนะ เอาจริง ๆ เจ้าน่ะแค่อยากได้อำนาจไม่ได้อยากช่วยเหลือใครจริง ๆ หรอก”

            “แต่เจ้าก็มีพลังแบบนี้เหมือนกัน” หลี่หวู่หมิงเถียง

            “นั่นคือคำสาปข้ายังไม่รู้เลยว่าข้าจะจบแบบไหน”

หลี่หวู่หมิงได้ยินแบบนั้นก็เริ่มรู้ว่า ที่ผ่าน ๆ มา เขาอ้างบ้านเมืองมาตลอดความจริงเขาอยากได้อำนาจเอาไว้ใช้ซะเอง จึงได้เงียบไปเป็นการรอรับความตาย เซาโลฟาดดาบแส้ซ้ำลงไปหัวของหลี่หวู่หมิงขาดกระเด็นไปแล้ว

            ทหารหลวงมาล้อมเซาโลเอาไว้ แต่อวี่จิ้งเซียงตามมาด้วย เลยรีบห้าม

            “เขามากับข้า”

ทหารหลวงลดอาวุธลง อวี่จิ้งเซียงมองร่างของหลี่หวู่หมิงที่กลายเป็นผงไปแล้ว เธอก็นึกเสียใจอยู่เหมือนกัน ท่านอ๋องเคยเป็นคนที่นับถือ เป็นผู้มีพระคุณ ให้โอกาสเธอ แต่ใจหนึ่งก็รู้สึกโล่งใจ เพราะว่าท่านอ๋องจะได้ไม่ต้องกลายเป็นปีศาจแล้ว

            “ท่านอ๋องตายแล้ว คงจบแล้วสินะ” เซาโลพูดขึ้นมา

            “ยังหรอกไอ้สองตัวนั่นอยู่ที่ตำหนักของท่านอ๋อง ข้าให้ทหารเอาอาวุธที่มียันต์แปะไว้แล้ว จริง ๆ อยากใช้กางเขนนะ แต่พวกไม่มีศรัทธา กางเขนจะไม่แสดงพลัง” อวี่จิ้งเซียงพูด มือเธอกำร่มอาวุธคู่กายตอนนี้มันเหลือแต่โครงแล้ว

            “ข้าว่าพวกเจ้าอย่าไปยุ่งกับสองคนนั่นดีกว่านะ ปล่อยมันไปเถอะ เอาคนไปเยอะก็จริง แต่เจ้าทำอะไรมันไม่ได้หรอกนะ จะมีคนตายเพิ่มขึ้นเปล่า เหมือนกับที่เจ้าปล่อยข้าไง” เซาโลพูดขึ้นมา

            “ข้าปล่อยไม่ได้ ข้าอาจจะปล่อยเจ้าไปแต่ สองคนนี้ข้าปล่อยไม่ได้ เพราะข้าไม่อยากให้มีคนแบบเจ้ามาเพิ่มขึ้นในแผ่นดินอีก” อวี่จิ้งเซียงพูด เซาโลถอนใจแล้วพูดว่า

            “งั้นข้าจะไปกับเจ้าด้วยก็แล้วกัน”

            “เจ้าว่าอะไรนะ” อวี่จิ้งเซียงตกใจมากกับสิ่งที่ได้ยิน

            “ก็ไปกับเจ้าน่ะสิ มีแต่โครงร่มไปเจอแวมไพร์ชั้นสูงระดับนั้น คงจะรอดหรอก”

            “ทำไมเจ้าถึงช่วยข้า”

            “ข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนั่นล่ะ”

            พออวี่จิ้งเซียงกับเซาโลมาถึงหน้าตำหนักท่านอ๋องก็ต้องตกใจ เพราะเหล่าทหารกลายเป็นศพไปแล้ว และมันเหมือนกับว่าพวกเขาฆ่ากันเอง

            “นี่มันอะไรกัน” อวี่จิ้งเซียงตกใจมาก

            “อีวิ่งอายไงล่ะ เวทย์มนตร์ของพวกมันนั่นล่ะ มันทำให้พวกเขาเห็นภาพหลอน จนฆ่ากันเองนี่ล่ะ” เซาโลพูดขึ้นมา

            “แล้วจะป้องกันมันยังไงล่ะเนี่ย”

            “แค่อย่าสบตามัน” เซาโลพูดหน้าตาเฉย อวี่จิ้งเซียงกำโครงร่มแน่น ความรู้สึกดดันกำลังเล่นงานเธอแต่มันถอยไม่ได้ต้องเดินหน้าอย่างเดียวเท่านั้น

ทั้งสองเดินเข้าไปในตำหนักก็ยังเห็นศพของทหารมากขึ้นเรื่อย ๆ และเห็นอลันกับอลิซ นั่งรออยู่

            “โว ๆ ไม่คิดว่าตาลุงจะยอมมาด้วยนะเนี่ย” อลันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงล้อเลียน

            “แกเล่นใหญ่ไปว่ะ เล่นใหญ่จนน่ากลัวเลย ชีวิตข้าอาจไม่สงบเลยต้องมาหยุดแกเท่านั้นล่ะ” เซาโลพูดสองพี่น้องมองหน้ากันแล้วหัวเราะ

            “งั้นเหรอ มาสนุกกันหน่อยสิ คอนเซียช” ร่างของศพลุกขึ้นมา เซาโลรีบฟาดอาวุธจัดการพวกศพเดินได้ อวี่จิ้งเซียงก็เหมือนกัน อลิซมองไปที่อวี่จิ้งเซียงอย่างสนใจ นางไปโผล่ตรงหน้าของอวี่จิ้งเซียง และกำลังจะใช้    อีวิ่งอายกับนาง

            อวี่จิ้งเซียงเหวี่ยงไม้กางเขนเข้าไปที่ตาของอลิซเต็ม ๆ  นางกรีดร้องเสียงดังลั่น ด้วยความเจ็บปวด และอวี่จิ้งเซียงถือโอกาสนี้กดปุ่มที่โครงร่ม ซี่ร่มระเบิดออกมาปักเต็มร่างของอลิซ นางต้องถอยออกมา

            “อลิซ !” อลันรีบไปดูฝาแฝดของตน

            “อลันมันทำข้าเจ็บ” อลิซร้องไห้และความเจ็บปวดแผ่ออกมา ไปทั้งตัว อลันกำลังจะไปเล่นงานอวี่จิ้งเซี่ยงแต่โดนคมดาบขว้างหน้าเอาไว้

            “แกมาสู้กับที่คนที่ตัวเท่า ๆ กันสิวะ ไอ้หนู” เซาโลพูด อลันเอากริชคู่ออกมาและเข้าไปต่อสู้เซาโลทันที

            อลิซเกร็งพลังซี่ร่มหลุดจากตัวทั้งหมด นางชักมีดออกมาเข้าไปโจมตีด้วยความเร็ว แต่พลาดโดนด้ามร่มฟาดไปเต็ม ทำให้ปวดแสบปวดร้อน เพราะด้ามร่มพันไม้กางเขนเอาไว้ ! ทำให้สำหรับอลิซแล้วนี่คืออาวุธร้ายแรง จนทำให้นางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่นางก็ยังเข้าโจมตีไม่หยุด อวี่จิ้งเซียงพยายามรับมือแต่เธอ ก็พลาดโดนฟันเข้าไปแผลหนึ่ง

            “แกเสร็จล่ะ อินรูโต๊ะ !”

เมื่อได้ยินคาถานี้อวี่จิ้งเซียงพยายามจะจี้จุดห้ามเลือด แต่ไม่ทันแล้ว เลือดของอวี่จิ้งเซียงพุ่งออกมาและเข้าปาก  ของอลิซ แต่สักพักใหญ่ อลิซก็หยุดรู้สึกปวดแสบปวดร้อนในปาก เพราะในจังหวะที่เลือดกำลังพุ่ง อวี่จิ้งเซียงขว้างไม้กางเขนเข้าไปในเลือดที่พุ่งออกมา ทำให้เลือดที่พุ่งเข้าไปในปากของอลิซ มีไม้กางเขนเข้าไปด้วย ทำให้เธอปวดแสบร้อนไปทั้งปากพยายามจะคายไม้กางเขนออก

แต่ว่ามันเข้าไปเข้าลึกมากจากผลของเวทย์มนตร์เมื่อกี้ที่มีแรงดูดอันรุนแรง กลายเป็นว่าพลังของเวทย์มนตร์ของเธอทำร้ายตัวเธอเอง หัวของอลิซระเบิดทันที อวี่จิ้งเซียงเข่าอ่อนเธอเสียเลือดไปไม่น้อยสติกำลังเลือนลาง

            อลันหันมาเห็นฝาแฝดของตัวเองตายก็ตะลึง หันไปหมายจะเล่นงานอวี่จิ้งเซียง แต่โดนดาบแส้ของเซาโลรัดคอเอาไว้ เขากระชากอย่างแรง หัวของอลันขาดกระเด็น เซาโลเดินไปมองร่างของอวี่จิ้งเซียงที่เป็นตายเท่ากันเซาโลถามว่า

            “อยากมีชีวิตต่อมั้ย”

อวี่จิ้งเซียงนิ่งคิด เธอยังไม่อยากตายตอนนี้ เธอยังอยากจะทำอะไรต่อไปอีก หลาย ๆ อย่าง เซาโลมองเธอแล้วถามอีกครั้ง

            “อยากมีชีวิตต่อมั้ย”

อวี่จิ้งเซียงพยักหน้าแทนคำตอบ

            “งั้นเจ้าจะยอมรับ ชีวิตใหม่จากข้ามั้ย เจ้าต้องพูดออกมาไม่งั้นข้าช่วยเจ้าไม่ได้”

            “ขะ...ข้า...ยิน...ยอม” นางพูดออกมาอย่างลำบากยากเย็น เซาโลประคองนางขึ้นมา และเขากัดนางเข้าที่คอเต็ม ๆ เลือดอุ่น ๆ สดไหลเข้ามาในปากของเขา อวี่จิ้งเซียงตอนนี้เธอรู้สึกแปลก ๆ ร่างกายมันร้อนขึ้นอย่างประหลาดและทุกอย่างมืดลง

            อวี่จิ้งเซียงรู้สึกตัวอีกที อยู่ที่บ้านร้างหลังหนึ่ง โดยมีเซาโลนั่งข้าง ๆ เธอรู้สึกเจ็บที่ต้นคอ ในปากก็มีเขี้ยวขึ้นมา เธอรู้สึกคอแห้งเป็นผง กระหายน้ำมาก  

“กระหายสินะตอนแรก ๆ ก็คุมยากแบบนี้ล่ะ” เซาโลพูดจบกฌน้ำเต้ามา และส่งให้เธอ กลิ่นคาวลอยมาเตะจมูก มันกลับทำให้รู้สึกว่ากลิ่นนี้มันช่างหอมน่ากินซะเหลือเกิน

            “นี่มันอะไรกัน”

            “ของที่เจ้าต้องกิน ไม่ต้องกลัวนี่ยังไม่ใช่เลือดของมนุษย์” เซาโลพูดขึ้น กลิ่นคาวเลือดที่โชนมาทำให้ยิ่งทำให้กระหาย อวี่จิ้งเซียงรับมากินทันที รสชาตของเลือดช่างหอมหวานซะเหลือเกิน เธอกินเข้าไปจนหมด น้ำตาเริ่มไหลออกมา

            “เกิดเสียใจหรือไงที่ต้องกลายเป็นแวมไพร์ เจ้าเต็มใจรับมันเองนะโทษใครไม่ได้หรอก” เซาโลพูดขึ้นมา

            “ข้า...” อวี่จิ้งเซียงพูดไม่ออก เซาโลถอนใจแล้วพูดว่า

            “มาเสียใจตอนนี้มันไม่ทันแล้วล่ะ แต่ก็นะตอนนั้นเป็นใครก็คงยอมเหมือนกันล่ะ ข้าไม่เจอคนปฎิเสธ หรอกนะ แม้แต่ตัวข้าก็เถอะ” เซาโลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

            “ข้าต้องทำไงต่อดีล่ะ” อวี่จิ้งเซียงถามเสียงสั่นเครือ ตอนนี้เธอสับสนไปหมดแล้วว่าจะทำยังไงต่อดี กลับเป็นมือปราบเหมือนเดิมก็ไม่ได้แล้ว

            “ข้าไม่รู้หรอก ข้ายังไม่รู้เลยว่าจะจัดการชีวิตตัวเองยังไง แค่อยู่ไปวันต่อวันเท่านั้น แต่เจ้าจงรู้ไว้ก็แล้วกันว่า เจ้าตอนนี้มีเวลามากกว่าคนอื่นหลายเท่า ก็ใช้มันให้คุ้มก็แล้วกัน นาน ๆ ไปเจ้าเบื่อหน่อยมันหรือชอบมันข้าก็ไม่รู้หรอก ข้าไปล่ะนะ” เซาโลพูดจบก็ลุกขึ้นมาและเดินออกไป อวี่จิ้งเซียงมองเขาลุกขึ้นมาและเดินตามไป

            “จะตามข้ามาทำไมกัน” เซาโลถาม

            “ข้าก็ไม่รู้เหมือน แต่ตอนนี้ เหมือนข้าจะมีแต่เจ้าเท่านั้นล่ะ ที่ข้าจะวางใจได้” อวี่จิ้งเซียงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

            “งั้นเหรอ อยากตามข้าไป ก็ได้ นานเท่าที่เจ้าต้องการก็แล้วกัน เบื่อข้าเมื่อไหร่ก็แยกไปได้ทุกเมื่อนะ” เซาโลพูด อวี่จิ้เซียงไม่ตอบ แต่ก็ยังเดินตามเขาไป เส้นทางต่อนี้มันน่ากลัวไม่รู้ว่าจะเจออะไรอีก แต่นางก็เชื่อหากมีเซาโลอยู่ด้วย นางจะปลอดภัย

จบบริบูรณ์