ตอนที่ 11

ตอนที่ 11

         “ไปพบสองคนนั้นหน่อยก็ไม่น่าจะมีอะไรไม่ดีหรอกมั้ง ถึงพวกเราอาจไม่ใช่มิตรแต่ก็ไม่ใช่ศัตรูกันสักหน่อย”  คาเยนพูดขึ้นมา เซาโลพยักหน้ารับรู้แล้วพูดว่า

          “ยังไงขอหาที่พักให้บิงโก้มันหน่อยนะ”

           “บิงโก้ ! ไอ้ตามเจ้ามานั่นน่ะเหรอ” คาเยนเลิกคิ้วอย่างสงสัย

           “ใช่ มันจำชื่อตัวเองไม่ได้ เลยตั้งให้น่ะ” เซาโลตอบหน้าตาเฉย

           “ฟังยังไงก็ชื่อหมานะ ให้อยู่นะได้ แต่ขอเจาะเลือดไปตรวจอะไรหน่อยจะได้มั้ยล่ะ เพราะข้าเพิ่งเห็นศพเดินได้แบบที่พวกดันสือมันเสกขึ้นมา มีจิตใจและพูดได้แบบนี้” คาเยนพูดและดวงตาเป็นประกายขึ้นมาราวกับเด็กที่กำลังจะได้ของเล่นใหม่

           “ก็ได้อยู่หรอก ให้อาหารมันกินด้วยล่ะ มันไม่ได้กินมาหลายวันแล้ว แต่อย่าทำให้มันตายก็แล้วกัน ถึงแม้ว่ามันจะตายอยู่แล้ว ไม่งั้นแต่ได้ลิ้มรสดาบแส้ของข้า แน่ ๆ” เซาโลพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง คาเยนพนักหน้ารับรู้

            “ข้าไม่ทำให้ตายอีกครั้งหรอกน่าตัวทดลองชั้นหนึ่งแบบนี้”

            เซาโลถอนใจเดินออกจากโรงพยาบาลไป บิงโก้รออยู่แล้ว เซาโลบอกกับบิงโก้ว่า

            “เข้าไปข้างในรอข้าอยู่ในนี้ เพราะไอ้ที่ที่ข้าจะไปตอนนี้ไม่ต้อนรับอะไรแบบเจ้าหรอกนะ”

             “แต่ว่านายท่าน” บิงโก้กำลังจะแย้งแต่เซาโลบอกว่า

               “ไม่ต้องแย้งหรอก ข้าไม่เป็นอะไรหรอกนะ พวกนี้ไม่ทำร้ายข้าง่าย ๆ หรอก เจ้าเหมือนกัน แต่ให้คาเยนมันเจาะเลือดไปตรวจหน่อยก็ได้นะ อย่าอาละวาดเด็ดขาด เจ้าสู้มันไม่ได้หรอก” น้ำเสียงของเซาโลครั้งนี้เหมือนมีความห่วงใยซ่อนอยู่เล็กน้อย ทำให้บิงโก้ได้แต่รับคำและเดินเข้าไปในโรงพยาบาล

              เซาโลเดินไปในตึกอีกตึกหนึ่ง มันตบแต่งแบบโรมันโบราณ หน้าตึกเขียนชื่อไว้ แบคคัส

              “ตั้งตึกตามเทพกรีกเลยเหรอ ทั้ง ๆ ที่เป็นปีศาจแท้ ๆ” เซาโลกำลังจะเดินเข้าไป แต่โดนคนเฝ้าประตูขว้างเอาไว้ก่อน

                “เฮ้ย ! เดี๋ยวก่อนจะเข้าที่ได้ต้องสารเชิญนะ” เซาโลส่งสารเชิญให้ดู คนเฝ้าประตูจึงเปิดทางให้อย่างว่าง่าย

                “เชิญครับ” กลิ่นแรกที่ลอยมาแตะจมูกของเขาคือ กลิ่นเหล้าหลายชนิด อบอวลไปทั่ว ตามด้วยกลิ่นควันหอมหวาน จากบารากู่[1] เสียงเพลงร้องเพลงในภาษาต่างชาติ มีผู้หญิงกำลังเต้นรำแบบยั่วยวน ภายในมีชาวต่างชาติและคนพื้นที่ กำลังหาความสุขทั้งจากสุรานารี และคนที่เข้ามาที่นี่ต้องมีเงินเยอะพอสมควร หรือไม่ก็ต้องเป็นพวกขุนนางใหญ่ เซาโลถอนใจพวกขุนนางและคนใหญ่คนโตชอบอะไรแบบนี้มีทุกที่จริง ๆ

                เซาโลเดินตามคนรับใช้เข้าไปในห้องหนึ่ง มีชายหนึ่งคน กับหญิงหนึ่งคนรอเขาอยู่ ทั้งสองมีหน้าตาคล้ายกัน มีผมสีทอง ตาสีฟ้า ผิวขาวอมชมพูดูแล้วเหมือนกับรูปสลักที่สลักมาอย่างประณีต ใครเห็นอาจไม่อยากละสายตาจากทั้งสองคนนี้ไปได้เลย ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงเห็นสองคนนี้จะต้องใจเต้น

                   “เราควรเรียกท่านอะไรดีล่ะเนี่ย” คนผู้ชายพูดขึ้นมาก่อน น้ำเสียงเขาฟังแล้วชวนให้หลงใหล คนผู้หญิงโผล่ด้านหลังของเซาโล และถอดเข้าจากด้านหลัง และลูบไปที่อกของเขา เซาโลรู้สึกตกใจ ไม่คิดว่าจะโดนประชิดตัวขนาดนี้ โดยที่เขาไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิด

                  “หรือจะให้เรียกที่รักล่ะคะ” นางพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวนฟังแล้วทำรู้สึกแปลก ๆ แต่ เซาโลรีบสะบัดนางออก นางตีลังกาไปอยู่ข้าง ๆ คนผู้ชาย ทั้งสองหัวเราะคิก ๆ คัก ๆ

                  “นางแค่หยอกท่านเท่านั้นล่ะ ข้าอลัน นี่อลิซ แฝดของข้าเอง” อลันแนะนำตัว อลิซยังส่งสายตาให้เซาโล เขาไม่ได้สนใจและถามต่อไปว่า

                  “พวกรุ่นหลานอย่างเจ้าทำไมอยากจะเจอข้านักล่ะ”

                   “แหม ๆ ถามอะไรแบบนั้นกันคะ ท่านมอลคอส เป็นถึงน้องเมียของท่านเคาท์เลยนะคะ ใครจะไม่อยากเจอล่ะ บุคคลระดับตำนานของพวกเรา” อลิซพูดพลางเลียปาก

                “ขอโทษนะข้าไม่ได้คิดจะมีลูกหรอก” เซาโลพูดดักทาง สองแฝดมองหน้ากัน อลันเลยพูดก่อนว่า

                 “อะไรทำไมรีบปฎิเสธจังล่ะท่าน หรือว่าน้องข้าสวยไม่พอเหรอ”

                  “นั่นสิคะ” อลิซพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า แต่มันดูปลอมมากเหมือนจงใจแสดง

                  “ก็อย่างที่บอกข้าไม่ได้อยากมีลูกเพิ่ม ข้าไม่ได้เป็นพวกจ้องจะขยายพันธุ์แบบพวกเจ้าซะหน่อย อีกข้อน่ะแค่ญาติดองกันเท่านั้น ยังไงก็ไม่ใช่สายเลือดที่แท้จริงของท่านเคาท์อยู่ดี” เซาโลตอบหน้าตาเฉย อลันนิ่งไปพูดไม่อออก อลิซหัวเราะคิกคักก่อนจะพูดว่า

                 “เป็นครั้งแรกเลยนะที่มีคนปฎิเสธเสน่ห์ของพวกเราแบบนี้” เซาโลเลิกคิ้วและเหมือนจะคิดบางอย่างออก

                 “งั้นเหรอ จดไว้ด้วยล่ะ จะได้จำไว้ ไม่ต้องมาอ่อยข้าให้เสียเวลาหรอก แต่ข้าว่ามีข้อเสนอบ้างอย่างนะ ที่พวกเจ้าอาจสนใจ”

                 “อะไรเหรอ” ทั้งสองพูดพร้อมกันราวกับนัดกันไว้

                  อีกด้านหนึ่ง พวกมือปราบเดินทางมาพร้อมกับทหารของท่านอ๋อง ครั้งนี้คังหวั่นฟางไม่ได้มาด้วยเธอขอถอนตัวไปก่อน เพราะคิดว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่จะจับเซาโลแล้ว รังแต่จะทำให้เธอเป็นอันตรายซะเปล่า ๆ เหล่ามือปราบเข้าใจเลยให้นางถอนตัวไป ซึ่งระหว่างทางพวกเขาอึดอัดมา เพราะนายกองที่คุมมานั้นไม่ได้ให้ความเคารพอะไรพวกมือปราบเลย กลับทำท่าเหมือนกับว่าตัวเองเป็นหัวหน้าซะเอง

                “ทำไมพวกนี้ไม่ฟังอะไรเราเลยสักแถมยังวางท่าทางยโสขนาดนี้” เถี่ยวเสี่ยวฟูพูดขึ้นมา

                    “พวกนี้เป็นทหารของท่านอ๋องโดยตรงนะ แล้วอีกข้อข้าไปเจรจาแล้วรู้มั้ยพวกเขาตอบว่าไง” เฟิงต้ายงพูดพลางกัดฟันกรอด ๆ ด้วยความโกรธ

                  “เขาว่าอะไร” อวี่จิ้งเซียงรีบถาม

                 “พวกเราทำงานห่วยจนทำให้พวกมันต้องออกโรงไงล่ะ และอีกข้อท่านอ๋องแค่สั่งให้พวกเขาตามมาช่วยจัดการ ไม่ได้บอกให้ฟังคำสั่งจากพวกเรา”

   อวี่จิ้งเซียงกำลังจะไปหาเรื่องนายกอง แต่ซุนมู่ซานห้ามเอาไว้

              “อย่าสร้างปัญหาเพิ่มเลย”

            “ไอ้นายกองแซ่กู้คนนี้ ข้าเคยเจอตอนปลอมตัวไปสอบจอหงวน ไม่คิดว่าจะมาหัวหน้ากองได้เลยนะ เจ็บใจนัก” อวี่จิ้งเซี่ยงพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก นายกองกู้เดินเข้ามาหามือปราบทั้งสี่ เขาเป็นชายร่างสูงใหญ่ ท่าทางองอาจสมกับนายทหาร

            “ความจริงพวกท่านไม่ต้องมากับเราก็ได้นะ ให้พวกเราจัดการเองดีกว่า กะอีกคนคนเดียวเองนี่” น้ำเสียงเขาฟังดูก็รู้ว่าจงใจดูถูก

            “เราไม่รู้หรอกว่ากำลังเจอกับอะไร” ซุ่นมู่ซานพูดแต่ นายกองกู้กลับหัวเราะใส่

            “พวกเรารับคำสั่งจากท่านอ๋องโดยตรง ตามจริงพวกเราต่างหากที่ต้องออกคำสั่งกับพวกเจ้า”              อวี่จิ้งเซียงพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก

            “เหรอ ! แต่พวกเจ้าทำงานพลาดมาตลอดนี่พวกเราเลยต้องออกโรงแบบนี้” นายกองกู้พูดด้วยน้ำเย้ยหยัน

อวี่จิ้งเสียงกัดฟันกรอด ๆ แต่นายกองกู้ส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบลง มีเสียงกรับดังขึ้นมา

            “มีใครนำเจียงสือมาที่นี่สินะ” นายกองกู้พูด

            “เจ้ารู้ได้ไงกัน” เถี่ยวเสี่ยวฟู่ถาม

            “เสียงของการเคลื่อนไหวน่ะ มันไม่เหมือนกับการก้าวเดินปกติ”

สี่มือปราบได้ยินแบบนี้ถึงไม่อยากยอมรับ แต่ความสามารถนี้ของนายกองกู้ ก็เป็นของจริง เขาไม่เคยพลาด ทำให้การรับมือฝ่ายตรงข้ามค่อนข้างจะดีเลยทีเดียว เสียดายว่าช่วงนี้ไม่มีศึกใหญ่ ๆ ไม่งั้นเขาอาจได้เป็นแม่ทัพไปแล้วก็ได้ เขาเคยบ่นว่าตัวเองเกิดช้าไป ถ้าเกิดเร็วกว่านี้เขาเป็นตำนานแน่ และก็เป็นอย่างที่เขาพูดจริง ๆ มี           เจียงสือกลุ่มใหญ่มาล้อมพวกเขาเอาไว้ ทหารเตรียมพร้อมต่อสู้

            “ใจเย็น ๆ ก่อน” เสียงเล็กแหลมฟังแล้วบาดหูดังขึ้นมา พร้อมกับเสียงกรับไม้ มนุษย์ร่างเล็กดูแล้วเหมือนกับเด็ก แต่งกายด้วยเสื้อผ้าไม่หญิงไม่ชาย เดินเคาะกรับไม้ขึ้นมา

            “เจ้าคือคนลัทธิเสียงสวรรค์สินะ” เฟิงต้ายงพูดขึ้นมา ร่างนั้นหัวเราะด้วยเสียงแหลม ๆ ก่อนจะตอบว่า

            “ใช่แล้วข้าคือ เฮ่ยหลานไฮ่เหอ[2] อ๋อ! พวกเราไม่ได้คิดจะมาต่อสู้กับพวกเจ้าหรอกนะ”

            “ยกกองทัพมาขนาดนี้ จะให้เชื่อเหรอ” เฟิงต้ายงพูดขึ้นมา

            “เรามีเป้าหมายเดียวกับอย่าลืมสิ” เฮ่ยหลานไฮ่เหอ ขยับกรับไม้ในมือส่งเสียงดัง

            “เป้าหมายเดียวกัน” เฟิงต้ายงทวนคำพูด นายกองกู้รู้สึกเหมือนจะสนใจเลยพูดว่า

            “ไอ้โอสถทิพย์เหรอ พวกข้าจับมาได้แน่นอน ทหารมาเยอะขนาดนี้” เฮ่ยหลานไฮ่เหอมองพวกทหารแล้วหัวเราะ

            “คิดว่า จะจัดการมันได้จริงเหรอ พวกเขาจะเข้าเขตต่างชาติได้เหรอ อย่างลืมนะพวกนั้นมีปืนไฟ พวกเจ้าไม่มีนะ”

            ได้ยินคำว่าปืนไฟแล้ว ทำให้หลายคนถึงขนลุก มันเป็นอาวุธที่น่ากลัวขนาดว่าราชสำนักยังแทบไม่มีเลยสักกระบอก เพราะยังเจรจาซื้อขายกับพวกต่างชาติไม่ได้

            “เจียงสือพวกนี้ปืนไฟยิงไม่เข้าหรอกนะ หรือถึงยิงเข้าก็ทำอะไรมันไม่ได้หรอก คิดดี ๆ สิ พวกนี้ไม่กลัวตายไม่กลัวเจ็บด้วย”

            “เจ้าต้องการความร่วมมือสินะ” นายกองกู้ถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วมีอำนาจ ทำให้เฮ่ยหลานไฮ่เหอชะงักไปแต่ก็หัวเราะแล้วพูดว่า

            “ใช่แล้ว ให้พวกเราช่วยด้วยสิ รับรองว่าต้องรับมือพวกนั้นได้แน่ ๆ”  อวี่จิ้งเซียงได้ยินก็รีบพูดสวนไปทันที

            “ทำไมพวกเราต้องร่วมมือกับพวกเจ้าด้วย เราเป็นของทางการนะ แค่ไปขอตรวจค้นพวกเขาก็คงจะยอมให้ความร่วมมืออยู่หรอก”

            “แต่ข้าว่ามันพูดถูกนะ อย่าลืมพวกต่างชาติมันเกรงใจพวกเราที่ไหนกัน” นายกองกู้พูดขึ้นมาบ้าง มือปราบทั้งสี่หันไปมองเป็นตาเดียว

[1] บารากู่ คืออุปกรณ์สูบยาเส้นชนิดหนึ่งของชาวอาหรับ โดยใช้ความร้อนเผาใบยาสูบที่ผสมกับน้ำผึ้ง กากน้ำตาล หรือผลไม้ตากแห้ง ทำให้เกิดควันที่มีกลิ่นหอมหวานผ่านน้ำก่อนจะสูดเข้าสู่ร่างกาย

[2] ในบรรดาแปดเซียน หนานไฉ่เหอเป็นเซียนที่แปลกที่สุดเพราะบางคราวก็เป็นหญิง บางคราวก็เป็นชาย มันเห็นถือกระเซ้าดอกไม้และมีกรับไม้สำหรับขับร้องเพลง เป็นตัวแทนของกลุ่มคนที่ไม่อาจอยู่ในสังคมของมนุษย์ปกติทั่วไป