12/2

        สามารถเข้ามาประชิดตัวได้โดยที่ท่านอ๋องไม่รู้ตัวเลยสักนิด ถึงแม้ว่าหลี่หวู่หมิงจะเป็นอ๋อง แต่เขาไม่ใช่ประเภทที่นั่ง ๆ นอน ๆ อย่างสบาย ๆ อยู่ในตำหนัก ตรงข้ามท่านอ๋องหลี่หวู่หมิงนั้นผ่านสงครามมาหลายครั้ง และฝึกวรยุทธิ์มาตลอด ปกติแล้วท่านจะมีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมพอสมควร แต่ผู้หญิงคนนี้เข้ามาใกล้ตัวได้โดยที่ท่านไม่รู้ตัวเลย

          “แหม ๆ ท่านอ๋องก็ ถ้าข้าจะลงมือ ท่านตายไปนานแล้วเพคะ แหม ! ก้นเด้งจังนะ เพคะ” อลิซพูดยิ้ม ๆ  ท่านพยักหน้ารับรู้ การรับพลังจากสองคนนี้ดูจะเรื่องที่ฉลาดกว่าที่จะหาทางยากสกัดยา จึงเรียกคนใช้มา สั่งการทันที อลันอลิซมองหน้ากันและเลียปาก

            ห้องที่ท่านอ๋องให้ไปจัดการ มันคือบ้านหลังเล็ก ๆ ที่ท่านอ๋องชอบไปพักผ่อนเวลาที่อยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียว และมันห่างจากพื้นที่หลักมาก เรียกได้ว่า มาที่นี่จะไม่มีใครได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น  ท่านอ๋องหลี่หวู่หมิงต้องรอจนถึงเวลา อ๋องหลี่หวู่หมิงรู้สึกตื่นเต้น เพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะเจอกับอะไรถ้ามีทางอื่นท่านอ๋องไม่เลือกทางนี้แน่ พอเปิดห้องเข้าไปแล้ว ก็ต้องตะลึง อลิซสวมเพียงชุดตู้โต้ว[1]สีแดงสดเหมือนกับลูกพุทธาสุก มันให้ทำผิวขาว ๆ ผมสีทองของนาง ของนางดูโดดเด่นขึ้นมา ทำให้นางดูงดงามราวกับเทพธิดาในฝัน

 จนอ๋องหลี่หวู่หมิงไม่อาจละสายตาได้ ที่หลังฉากกั้น เห็นเงาของอลันกำลังนั่งอยู่หน้าพิณจีนเขาดีดมันอย่างชำนาญเป็นเพลงที่ฟังแล้ว ร้อนแรงและยั่วยวน

        “แฝดเจ้าเล่นพิณเป็นด้วยเหรอ”

          “อย่าสนใจคนอื่นเลยเพคะ ตอนนี้สนใจแต่ข้าก็พอแล้ว” อลิซพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวนและเริ่มขยับร่างกายเป็นการเต้นรำที่ดูยั่วยวน หากชายใดได้เห็นก็อาจละสายตาไปได้ เอวของนางสั่นไหวราวกับอสรพิษ และนางก็มาใกล้ท่านอ๋องแล้ว มือเดินไปยกเหล้าขึ้นมาดื่มและป้อนเหล้าให้ท่านปากต่อปากลิ้นเข้าซอนไชในปากของท่านอ๋อง ทำให้อ๋องหลี่หวู่หมิงรู้สึกว่าเหล้านั้นร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม

             ท่านอ๋องหลี่หวู่หมิงไม่ใช่ผู้ชายที่ไร้ประสบการณ์ เพราะตนเองก็มีนางสนมอยู่หลายสิบคนเช่นเดียวกับเชื่อพระวงศ์คนอื่น ๆ ย่อมรู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้าคิดจะทำอะไรแต่เขาก็ตัวสั่น เหงื่อแตกราวกับอาบน้ำ อลิซเข้าประชิดตัวและกระซิบข้างหูของเขา

             “เป็นอะไรเหรอ เพคะตัวสั่นเชียว ถ้ามันร้อนนักก็ถอดเสื้อก็ได้นี่เพคะ” น้ำเสียงมันแล้วยั่วยวนชวนให้ขนลุกไปทั้งตัว

             “แฝดเจ้าอยู่หลังฉากนะ” อ๋องหลี่หวู่หมิงพูดอย่างเกรง ๆ  

              “ไม่เป็นไรหรอกเพคะมันเป็นส่วนหนึ่งของพิธีเพคะ อลันไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ”

                “ปกติพวกเจ้าทำอะไรแบบนี้ตลอดเหรอ”

                 “ไม่หรอกเพคะท่านอ๋องเป็นคนแรกของพวกเรา” อลิซจบลูบมือไปตามตัวของหลี่หวู่หมิง ขนาดมีเสื้อผ้ากั้นเอาไว้ ยังทำให้หลี่หวู่หมิงรู้สึกเสียวซาน ร้อนรุ่นไปทั้งตัว จนเผลอถอดเสื้อผ้าของตัวเองโดยที่ไม่รู้ตัว เผยให้รูปร่างที่เต็มด้วยมัดกล้าม สมชายชาตรี อลิซเลียปาก เริ่มลูบไล้ไปตามร่างกายของหลี่หวู่หมิง

              “ทรงมีรูปร่างที่งดงามและแข็งแกร่งมากนะเพคะ”

             “เจ้าก็เหมือนกัน” อ๋องหลี่หวู่หมิงพูดเสียติดขัด

                 “ปากหวานจังเพคะ ต้องให้รางวัลสักหน่อย”

มือของเธอเริ่มซน ทำให้อ๋องหลี่หวู่หมิง รู้เสียวซานไปทั้งตัว มือของนางลูบต่ำลงเรื่อย ๆ จนทำให้อ๋องหลี่หวู่หมิงครางออกมาด้วยความเสียวซาน

            “อะไรกันเพคะ ทำเป็นชายหนุ่มอ่อนเชิงไปได้” อลิซหัวเราะคิก ๆ คัก ๆ

            “ก็เจ้าไม่เหมือนกับผู้หญิงที่ข้าเคยผ่านมาเลยสักคน”

            “งั้นเหรอเพคะ งั้นข้าจะทำให้ท่านรู้สึกดียิ่งกว่าอีกเพค่ะ” อลิซพูดจบก็คุกเข่าลง อ๋องหลี่หวู่หมิงถึงกับครางเสียงดังลั่น บวกกับเสียงดนตรีจากกู่เฉิ่งที่ดังและดนตรีที่เร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ อ๋องหลี่หวู่หมิงไม่เคยเจออะไรแบบนี้ ถึงกับเข่าอ่อนไม่อาจยืนได้อีกแล้ว ถึงกับต้องล้มตัวลงไปนอน

            “อะไรกันเพคะท่านอ๋อง นี่ท่านถึงกับเข่าอ่อนเลย”

            “กะ...ก็เจ้าทำให้ข้ารู้สึกดีมากเลย” หลี่หวู่หมิงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

อลิซยิ้มอย่างยั่วยวนก่อนที่ขึ้นไปคร่อมบนร่างของอ๋องหลี่หวู่หมิง

           “นี่แค่เริ่มนะเพคะเดียว ท่านจะลืมผู้หญิงทุกคนที่เคยผ่านมาเลย หรืออาจจะลืมชื่อตัวเองเลย” เสียงครางของทั้งสองคนดังประสานกับเสียงกู่เจิ้งที่อลันกำลังเล่นอยู่

 ตอนนี้ อลิซเป็นคนคุมเกมแล้ว ราวว่าตอนนี้เธอกำลังขี่ม้าพยศอยู่ก็ไม่ปานเสียงครวนครางดังลั่น ท่านอ๋องเองตอนนี้ก็คึกคักเข้มแข็งราวกับตัวเองเป็นม้าพยศก็ไม่ปาน สองร่างประสานกันราวกับจะหลอมเป็นเนื้อเดียวกัน บวกกับเสียงดนตรียิ่งทำให้บรรยากาศเร่าร้อนมากขึ้นราวกับไฟราคะที่เผาผลาญทุกอย่างไปแล้ว ในที่สุดอ๋องหลี่หวู่หมิงได้พบกับสวรรค์ แทบจะหมดแรงเลย

              “นี่คือพิธีกรรมเหรอ มันช่างเร่าร้อนจริง ๆ ทำเวลามันเหมือนกับจะเดินเร็วขึ้นเลยนะตอนข้าอยู่กับเจ้าาเนี่ย” ท่านอ๋องพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษเขาตั้งใจว่าจะเอาอลิซมาเก็บไว้ในตำหนักของเขานี่ล่ะ และให้นางเป็นนางบำเรอของเขา แม้จะให้ตำแหน่งสนมไม่ได้ เพราะตามธรรมเนียมโบราณของดันสือยังไม่ให้การยอมรับการมีชายาต่างชาติ แต่แค่นางบำเรอคงไม่มีใครว่าพระองค์ได้หรอก ด้วยอำนาจเงินทองที่มีคงจะซื้อใจของนางได้ ท่านอ๋องคิดไม่มีหญิงใดหรอกจะปฎิเสธพระองค์

              “เจ้าอยากจะมาอยู่ในวังของข้ามั้ยล่ะ บอกตรง ๆ ข้าชักชอบเจ้าขึ้นมาซะแล้ว”

             “คิก ๆ อะไรกับเพคะทรงชอบข้าแล้วหรือคะ แต่ นี่เพิ่งเริ่มนะเพคะ ยังมีความสุขรอพระองค์อยู่นะคะ อย่าเพิ่งคิดอย่างเถอะ” อลิซพูดพลางส่งเหล้าให้กับท่านอ๋อง ท่านอ๋องดื่มราวกับคนที่ไม่กินน้ำมาเป็นปี

             “ยังมีอีกเหรอ เจ้าจะไหวเหรอ ข้าก็พร้อมจะมีอีกครั้งนะ” หลี่หวู่หมิงพูดพยางส่งสายตาให้นาง

อลิซหัวเราะคิก ๆ คัก ๆเดินไปหลังฉาก

                “ออกมาได้แล้วล่ะอลัน ระหว่างหน่อยนะท่านอ๋องเนี่ยแข็งแรงราวกับม้าผยศเลย” อลันเดินออกมา

              “เห็นแล้วล่ะ คอยดูก็แล้วข้าจะปราบพยศเอง” อลันพูดและเดินออกมาในสภาพเปลือยกาย รูปของเขาหากสวมเสื้อผ้าจะดูเหมือนหนุ่มสำอาง ที่รูปร่างผอมเพรียว แต่กลับมีมัดกล้ามเนื้อที่ดูแล้วงดเหมือนกับรูปสลักที่ถูกสลักมาอย่างประณีต ท่านอ๋องตกใจมาก  

              “เฮ้ย ! นี่เจ้าคิดจะทำอะไร”

              “ก็ทำพิธีไงล่ะขอรับท่านอ๋อง แหม ! คิดว่าข้าจะทนได้เหรอ เห็นท่านเร่าร้อนซะขนาดนั้น”สายตาและสีหน้าของอลันมันดูแล้วชวนให้คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้ ท่านอ๋องเอามือกุมก้นของตัวตามสัญชาตญาณ และรีบลุกขึ้นยืน

“แกบ้าไปแล้ว คนอย่างข้าไม่คิดจะเสพสมกับผู้ชายหรอกนะ มันน่าขยะแขยง”  อลันหัวเราะเสียงดังราวกับมีเรื่องสนุกสนานอยู่ตรงหน้า เสียงเพลงเริ่มบรรเลงอีกครั้งหนึ่ง เพลงฟันแล้วชวนให้ขนลุกแปลก ๆ ยิ่งบวกกับการที่เห็นอลันมาเปลือยกายตรงหน้าแบบนี้ยิ่งทำให้น่ากลัว

            “เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าขอรับท่านอ๋อง” อลันเดินไปหยิบเหล้ามาดื่ม และเลียปากตัวเอง ส่งสายตาที่มองมามันช่างเร่าร้อนซะเหลือเกิน จนทำให้ท่านอ๋องขนหัวลุก

            “ข้าต่างหากที่จะเป็นคนสมสู่ท่าน” อลันเคลื่อนมาอยู่ตรงหน้าของอ๋องหลี่หวู่หมิง ท่านอ๋องรีบออกหมัดแต่อลันหลบได้

            “โอ๊ะ ๆ ชอบความรุนแรงก็ไม่บอกนะขอรับเอาสิ ชกข้าให้โดนสักหมัดสิ ข้าอาจจะปล่อยท่านไปก็ได้นะ” อลันพูดท้าทายท่านออกหมัดไปชุดใหญ่ อย่างที่รู้กันท่านอ๋องฝึกวรยุทธิ์มาตั้งแต่เด็กแล้ว ทำให้มีฝีมือในการต่อสู้ไม่ที่ไม่ธรรมดาแต่เขากลับแตะตัวอลันไม่ได้เลย เพราะอลันเคลื่อนไหวเร็วมากจนมองแทบไม่ทัน และหลายครั้งเขาก็ใช้มือปัดการโจมตีของท่านอ๋อง ทำรู้สึกได้เลยอลันมีพละกำลังมาก ขนาดว่าแค่ปัดเบา ๆ ก็ทำให้ท่านอ๋องแขนชาไปได้เลย และมันแอบเลียท่านอ๋องที่หน้าอีก

            “รสชาตของท่านอ๋องในเวลาช่างหอมหวานซะจริง ๆ” อลันพูดพลางเลียปากตัวเอง

           “แก!” อ๋องหลี่หวู่หมิงร้องลั่นด้วยความรู้สึกขยะแขยง

            อลันโผล่มาด้านหลังตบท่านอ๋องเข้าที่ก้นอย่างแรง แรงฟาดนี่รุนแรงทำให้ท่านอ๋องถึงกับเจ็บไปทั้งตัวและถูกกระแทกฝ่ามือใส่หลังอีก แต่ท่านอ๋องพยายามออกหมัดแต่โดนอลันจับแขนเอาไว้แล้ว จับท่านอ๋องทุ่มข้ามหัว แรงกระแทกทำให้ท่านอ๋องเจ็บไปทั้งตัว ขยับเกือบไม่ได้ก่อนโดนจับนอนคว่ำหน้า

อลันขึ้นคร่อมร่างของอ๋องหลี่หวู่ จากที่โดนจับทุ่มเมื่อนี้ทำให้ท่านอ๋องขยับตัวไม่ได้แล้ว จนไม่มีแรงแม้จะลุกขึ้นมาอีกแล้ว

             “กะ ช่วยข้าด้วย มันจะทำร้าย ช่วยข้าด้วย” ท่านอ๋องร้องให้คนช่วยเสียดังลั่น อย่างคนที่หมดทางสู้แล้ว

             “ร้องไปก็ไม่มีใครมาช่วยหรอกขอรับ อย่าท่านสั่งไว้แล้วห้ามใครมาที่นี่ แถมที่เก็บเสียงด้วย ข้าอย่าขัดขืนดีกว่านะขอรับ” อลันตบก้นของท่านอ๋องไม่หยุดเสียงร้องของท่านอ๋องดังลั่น ก้นของพระองค์แดงเป็นรอยมือเต็มไปหมด และเหมือนมีอะไรแข็ง ๆ พยายามดันเข้ามา ท่านอ๋องรู้สึกเจ็บ

                “ อลิซขอตัวช่วยหน่อยสิ” ขวดบ้างอย่างถูกโยนมา อลันเปิดขวดมีกลิ่นน้ำมันลอยออกมา และน้ำมันถูกเทไปก้นของอ๋องหลี่หวู่หมิง ทำให้ท่านอ๋องรูปสึกถึงความลื่นของน้ำมันที่ก้น

               “อย่านะ เจ้าจะทำอะไรข้า”

              “เสียใจท่านเลือกเองนี่ ตอนนี้หยุดไม่ได้แล้วไม่เป็นหรอกน่าท่านอาจจะชอบก็ได้” อลันพูดน้ำเสียงฟังแล้วเหมือนคนที่กำลังมีอารมณ์ทางเพศแบบเต็มที่แล้ว ท่านอ๋องรู้สึกความใหญ่และความแข็งที่ก้น

               “อย่านะข้าขอร้อง อย่าทำกับข้าแบบนี้” แต่อลันทำเป็นไม่ได้ยินจัดการลงมือทันที

                “อ๊าก !” ท่านอ๋องร้องเสียงดังลั่นห้องราวกับร่างกายมันเหมือนจะถูกฉีกเป็นสองซีก

                 หลังจากนั้นเสียงดนตรีอันร้อนแรงก็ดังขึ้นมาโดยการเล่นของอลิซ เสียงครางด้วยความสุขของอลัน แต่ท่าน                   อ๋องกลับร้องหวนโหยด้วยความเจ็บปวด ท่านอ๋องผู้หญิงไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะต้องมาเจอกับอะไรแบบมันคือการขืนใจ !

               เวลาเหมือนเดินช้าลงเรื่อย ๆ ไม่เหมือนกับตอนที่ท่านอ๋องอยู่กับอลิซเลยแม้แต่น้อย อยากให้ทุกอย่างมันจบลงโดยเร็ว น้ำตาของท่านอ๋องไหลออกมา มันเป็นน้ำตาแห่งความเจ็บปวดและคับแค้นใจ และเมื่อทุกอย่างจบลงไม่ได้ทิ้งความสุขสมให้ท่านอ๋องเลยแม้แต่น้อย มันมีแต่ความเจ็บปวดที่แผ่เข้ามาทั่วร่าง ความขยะแขยงจนท่านอ๋องอ้วกออกมา ตอนนี้ท่านอ๋องแทบจะอยากเอาหัวโขกพื้นให้ตายไปตอนนี้เลย

              “อะไรกัน ๆ ! มีแต่ข้าที่สนุกเหรอท่านอ๋อง” อลันพูดน้ำเสียงฟังดูแล้วเยาะเย้ย

              “เจ้ากล้าทำแบบนี้กับข้าได้ยังไงกันข้าเป็นถึงอ๋องนะ ! ข้าจะจับเจ้าตัดหัวเสียบประจาน” อ๋องหลี่หวู่หมิง พูดเสียงดังลั่นน้ำตาไหลออกมา

[1] ‘ตู้โตว ’เสื้อชั้นในของผู้หญิงจีนสมัยโบราณ  มีลักษณะเป็นผืนผ้าคล้ายผ้ากันเปื้อน สำหรับคาดรอบอกและมีสายผ้าผูกที่คอกับเอว