12/1

ตอนที่ 12

             “แบบนี้มันจะดีเหรอ ความชอบจะไปตกอยู่กับนายกองกู้คนเดียวนะ” เถี่ยวเสี่ยวฟู่ถาม

            “ระหว่างความดีชอบกับจิ้งเซียงเจ้าว่าอะไรสำคัญกว่าล่ะ” เฟิ้งต้ายงถาม เถี่ยวเสี่ยวฟู่ถึงกับชะงักไปก่อนจะพูดเสียงดังว่า

            “อย่ามาล้อข้าเล่นนะ ก็ต้องจิ้งเซียงอยู่แล้ว”

            “ว่าแต่เจ้าจะเรียกไอ้พวกไล่ตามจิ้งเซียงกลับมาได้มั้ย” เฟิ้งต้ายงหันไปถามคาเยน เขาหยักไหล่แล้วตอบว่า

            “ธุระไม่ใช่ไปตามหาเอาเองสิ ข้าต้องดูความเสียหายที่พวกเจ้าก่อเอาไว้ ไม่มีเวลาไปหาเด็กหายหรอก อีกนะข้าปล่อยมันไปแล้ว ก็ไม่ใช่ความรับผิดชอบอะไรข้าหรอก”

            “ผายลม ! นี่เจ้าพูดแบบนี้ได้ไง ก็เจ้าปล่อยมันออกมา ถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้” เถี่ยวเสี่ยวฟู่พูดด้วยความโกรธแค้น

            “แล้วไอ้หมาตัวไหนวะ ! ที่ดันพาฝูงมาด้วยพร้อมอาวุธครบมืออีก ข้าแค่ป้องกันตัวเองโว้ย !”

สามมือปราบกัดฟันกรอด ๆ ด้วยความโกรธ แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้อีก

            เซาโลกับบิงโก้พาอวี่จิ้งเซียงวิ่งหนีมา และตลอดทางเขาก็จัดการพวกเบลรูธได้จนหมด และทุกร่างที่ตายก็กลายเป็นเถ้า แต่ก็โดนกัดโดนข่วนไปหลายแผลเหมือนกัน การต่อสู้ที่หนักหนาในครั้งนี้ ทำให้เขาเข่าอ่อนและอ่อนแรงลงไป อวี่จิ้งเซียงมองเขาและจะเข้าไปใกล้ ๆ

            “อย่าเข้ามาเด็ดขาด”

อวี่จิ้งเซียงชะงักเท้า สีหน้าของเซาโลดูเจ็บปวด บิงโก้รีบมาดูเขาแล้วถามว่า

            “ให้ข้าจัดการแม่นางคนนั้นเลยมั้ยขอรับนายท่าน”

            “อย่าสาระแน ข้าไม่กินเลือดนางเด็ดขาด อีกอย่างเจ้าเข้าใกล้นางไม่ได้หรอก เพราะมีไม้กางเขนที่คอของนาง” เซาโลพูดทั้ง ๆ ที่ร่างกายของเขาเองในตอนนี้มันอ่อนแอมาก

            อวี่จิ้งเซียงมองเขาด้วยความรู้สึกแปลก ๆ 

            “ถ้าข้ากรีดเลือดให้เจ้ากิน เจ้ายอมกินมั้ย” อวี่จิ้งเซียงถาม เซาโลรีบพูดว่า

            “อย่าทำแบบนั้น เขาคุมตัวเองไม่ได้หรอกเวลา เห็นเลือดสด ๆ แบบนั้น เจ้าหนีไปให้ไกล ๆ เถอะข้าไม่อยากเปลี่ยนเจ้าให้เป็นอะไรที่เลวร้ายหรอก” เซาโลรีบพูดบอก อวี่จิ้งเซียงเห็นสายตาของเซาโลตอนนี้มันเหมือนคนทำกำลังเจ็บปวดเจียนตาย บิงโก้ทนดูไม่ได้เขาเลยลุกขึ้นหมายจะไปจัดการกับอวี่จิ้งเซียง เพื่อเอาเลือดมาให้นายของเขา

            “หยุดโวยบิงโก้ ห้ามแตะเธอเด็ดขาด”

            “แต่นายท่าน” เซาโลฟาดดาบแส้ไปโดนกลางหลังของบิงโก้ ทำให้เขาถึงกับชะงัก แรงที่ฟาดไปมันรุนแรงพอสมควร และถ้าเขาไม่ทำตามคำสั่ง ได้ตายอีกรอบแน่ อวี่จิ้งเซี่ยงเลยวิ่งหนีไป เซาโลเห็นนางวิ่งไปก็ยิ้มออกมาเจ้าไม่ต้องฆ่านางหรือเปลี่ยนนางเป็นแบบเขา เสียงขลุ่ยดังขึ้นมา ทำให้รู้สึกว่าร่างกายอ่อนแอกว่าเดิมแม้ตาก็ไม่อาจลืมได้ และหลับบิงโก้ก็เช่นกัน

            คนของเสียงสวรรค์กลุ่มเดินมา โดยการนำของชายร่างสูงโปร่ง ท่าทางสำอาง หน้าตางดงามราวกับเทพบุตร ถือขลุ่ยสีเขียวอยู่ในมือ

            “ไม่น่าส่งไอ้เตี้ยนั่นมาทำงานแบบนี้เลย เอาตัวมันไปได้แล้ว”

            “ขอรับท่านเฮ่ยหานเซียงจื่อ[1]” เหล่าลูกพรรคช่วยกันพาบิงโก้และเซาโลไปจากตรงนั้น อวี่จิ้งเซียงแอบดูอยู่ตรงนั้นนางกำลังสับสนว่าจะยังไงดี

ที่ตำหนักของอ๋องหลี่หวู่หมิง

            “อ๋องหลี่หวู่หมิงรับราชโองการ” เจินกงกง มาที่ตำหนักของท่านอ๋องพร้อมราชโองการ ท่านอ๋องต้องคุกเข่า

            “รับราชโองการ ขอทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่น ๆ ปี”

            “ทรงมีรับสั่งเนื่องจาก อ๋องหลี่หวู่หมิง ได้นำกำลังทหารไปยังเขตต่างชาติ สร้างความเดือดร้อนให้ประชาชน จึงทรงมีรับสั่งให้ยืดกองทัพทั้งหมดของท่านอ๋องให้กลับสู่กองทัพหลวง ให้คงเหลือแค่คนรับใช้ ส่วนเรื่ององค์รักษ์จะให้ทหารจากวังหลวงมาช่วยคุ้มกันให้ ตัวท่านอ๋องหลี่หวู่หมิงหากไม่ได้รับคำสั่งก็ห้ามเข้าเฝ้าอีกเด็ดขาด จบราชโองการ”

            “ขอทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่น ๆ ปี” อ๋องหลี่หวู่หมิงรับราชโองการด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก เจินกงกงมองเขาด้วยสายตาราวกับเป็นผู้ชนะแล้ว ท่านอ๋องจำต้องส่งป้ายคำสั่งให้ เจินกงกงรับมา เหมือนเป็นการประกาศชัยชนะ

            “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะ ว่าเจ้านั่นล่ะเป็นบอกให้ฝ่าบาททำแบบนี้”

            “ทั้งฝ่าบาทและองค์ไทเฮาทรงพระปรีชา ทรงตัดสินพระทัยเอง ท่านอ๋องจงอย่าได้สงสัยไปเลย พระองค์ยังทรงเห็นแกท่านอยู่นะ เลยแค่ยึดกองทัพ” เจินกงกงพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน หลังจากเจินกงกงออกไป ท่านอ๋องก็โวยวาย ทำลายข้าวของด้วยความโกรธแค้น การเอาทหารไปจากเจ้ามันเป็นการลดอำนาจของเขาเหมือนตัดแขนเขาทิ้งไปข้างหนึ่ง จะไปขอเข้าเฝ้าเพื่อเปลี่ยนราชโองการก็ทำไม่ได้แล้ว แถมการที่มีทหารหลวงมาอยู่ที่ตำหนักของเขาก็แสดงให้เห็นแล้วพวกนี้ไม่ได้มาคุ้มกัน แต่มาเพื่อควบคุมตัวเขาซะมากกว่า   มีสาวใช้เดินเข้ามาเกือบโดนขว้างหัวแตก

            “เจ้าเข้ามาทำไมกัน !” อ๋องหลี่หวู่หมิงโวยวายบเสียงดังลั่น

            “คือ  นายกองกู้มาขอพบท่านอ๋องเจ้าคะ ท่านบอกว่าภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว” สาวใช้พูดเสียงสั่นเครือ ท่านอ๋องหลี่หวู่หมิงยิ้มออกมาได้

            “ให้ไปที่เรือนรับรอง”

ท่านอ๋องไปที่เรือนรับรอง อลัน อลิซ นั่งอยู่ในห้องอย่างสบายใจเฉิบ แต่นายกองกู้ยืนตัวสั่นอยู่ข้าง ๆ

            “โอ๋ ๆ ท่านคงจะเป็นท่านอ๋องหลี่หวู่หมิงนะขอรับ ข้า ชื่อ อลัน นูร์มี ขอรับ” อลันโค้งคำนับแบบชาวต่างชาติ อลิซก็ลุกขึ้นถอนสายบัว

            “ข้าน้อย อลิซ นูร์มี เจ้าคะ พวกเราสองคนเป็นแฝดกันนะเพคะ”

ท่านอ๋องหันไปทางนายกองกู้แล้วถามว่า

            “สองนี้เหรอ ข้าได้ยินมาโอสถทิพย์มีแค่คนเดียวนี่”

            “คะ...คือ...ขะ...ข้ายืนยันได้ขอรับว่านี่เป็น โอสถทิพย์จริง ๆ เพราะว่าสองคนนี้ จัดการทหารไปเกือบหมดแล้วเหลือแค่ข้าเดียวเท่านั้น” นายกองกู้พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

            “เจ้าว่าอะไรนะ” อ๋องหลี่หวู่หมิงตกใจมากกับสิ่งที่ได้ยิน

            “ก็ ข้าบอกแล้วไงให้หาปิ่นโตให้พวกเราด้วย แต่ไม่มีใครสนใจ ท้องมันหิวก็ต้องกินจริงมั้ย !” อลันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ฟังแล้วชวนขนลุก และยังไม่ทันไรอลิซก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ท่านอ๋องจนรู้สึกถึงลมหายใจของนาง น่าแปลกที่มันไม่ได้อุ่นเลย กลับรู้สึกถึงความเย็นที่มาปะทะหน้า

            “ดูใกล้ ๆ ท่านอ๋องก็รูปงามนะเพคะ”

            “บังอาจ เจ้ากล้าดียังมาเข้าใกล้ข้าขนาดนี้” ท่านอ๋องตวาดเสียงดังลั่น อลิซกระโดดกลับไปนั่งที่เก้าอี้ และหัวเราะคิก ๆ คัก ๆ

            “ท่านอ๋องอยากได้พลังของพวกเราสินะขอรับ” อลันพูดขึ้นมา

            “ข้าต้องการมันเพื่อไปช่วย ฮ่องเต้ พวกเจ้าจงสละตัวเองให้ข้าสกัดยา เพื่อช่วยองค์ฮ่องเต้เถอะ” ท่านอ๋องพูดเป็นการออกคำสั่งไม่ใช่การของขอร้อง ท่านอ๋องรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดดกอดจากด้านหลัง อลิซนั่นเองนางไปกอดท่านอ๋องจากด้านหลัง และนางก็ลูบไล้ไปบนตัวของท่านอ๋องจากด้านหลัง พูดข้างหูว่า

            “ใครจะไปยอมสละชีวิตล่ะเจ้าคะ ท่านอ๋องนี้ก็พูดอะไรไม่คิดเลย”

หลี่หวู่หมิงสลัดนางออก และรีบถอนห่างนาง

            “อะไรวะเนี่ย นายกองกู้ทำไมเจ้าปล่อยให้นาง เข้าใกล้ข้าแบบนี้ !” เมื่อหันไปมองทางนายกองกู้ ก็พบว่าเขากลัวจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว

            “พวกเราไม่จำเป็นต้องสละชีพหรอกนะ ท่านอ๋อง พวกเรามีวิธีที่จะให้ท่านได้รับพลังแบบพวกเราโดนไม่ต้องสละชีวิต” อลันพูดขึ้นมา หลี่หวู่หมิงรีบพูดสวนว่า

            “ทำไมคิดว่าข้าต้องการพลังแบบเจ้า ข้าแค่อยากช่วยองค์ฮ่องเต้เท่านั้น”

            “ก็เอาพลังของพวกเราไปช่วยองค์ฮ่องเต้ไง อีกอย่างนะตอนนี้ท่านก็ยืดทหารไปแล้วนะ คิดว่ามันจะจบแค่นี้เหรอ ถ้าท่านมีพลังนี้ ท่านก็จะช่วยฮ่องเต้ได้แถมยังจะเอามารับมือกับคนที่คิดร้ายกับท่านได้” อลันพูดออกมา เมื่อได้ยินเช่นนั้นอ๋องหลี่หวู่หมิงก็คิดขึ้นได้ว่าตอนนี้เขาเหลืออะไรบ้าง ทหารโดนยึดไปหมดแล้ว แล้วเขาก็เชื่อว่าเจินกงกงคงไม่ยอมหยุดแค่นี้แน่ ๆ

            “แล้วข้าต้องทำยัง”

อลัน อลิซมองหน้าส่งสายตาให้อย่างรู้ทัน

            “พวกเราอยากไอ้ห้องเงียบ ๆ กว้าง ๆ ในตำหนักนี้พอจะมีมั้ยขอรับ แล้วอยากได้เครื่องดนตรีแบบเครื่องดีดด้วย และในห้อง ขอเสาเหล็กเหมือนเสาธงตั้งไว้กลางห้อง ฉากกั้น ถ้าเตรียมได้วันนี้ก็ทำเลย ปูฟูกไว้หน่อยก็ดีนะถ้าหาได้ แล้วถ้ามีเหล้า ๆ ดี กับน้ำมันล่ะก็วิเศษเลย อีกข้อหนึ่งห้ามใครหน้าไหนเข้าใกล้ทั้งนั้น ในพิธีกรรมในครั้งนี้จะทำให้เราเป็นหนึ่งเดียวกัน” อลันพูดขึ้นมา

“แล้วเกิดเจ้าคิดจะสังหารข้าขึ้นมาทำยังไงล่ะ” ท่านอ๋องพูดด้วยความไม่วางใจ อลิซไปอยู่ด้านหลังและตีก้นของท่านอ๋องหลี่หวู่หมิง ทำให้ท่านรู้สึกเสียววูบ ผู้หญิงนี่มันเป็นตัวอะไรกันแน่

[1] เป็นหนึ่งในเซียนทั้งแปดของลัทธิเต๋า (โป๊ยเซียน) มีสมญานามว่า เซียนแห่งดนตรีและความกลมกลืน โดดเด่นด้วยบุคลิกหนุ่มรูปงามผู้เป่าขลุ่ยวิเศษ หลักฐานและบันทึกประวัติศาสตร์หลายเล่ม กล่าวตรงกันว่า หานเซียงจื่อมีตัวตนอยู่จริง ๆ เป็นบุคคลที่มีชีวิตอยู่จริงในสมัยราชวงศ์ถัง เป็นหลานชายของหานอวี้ ผู้เป็นนักปราชญ์ในสมัยถัง กล่าวกันว่า ตั้งแต่วัยเยาว์มาแล้ว หานเซียงจื่อมีความสนใจใฝ่เรียนรู้ในลัทธิเต๋าอย่างจริงจัง โดยเฝ้าแต่ศึกษาคำสอนเต๋าเพียงอย่างเดียว ขนาดหานอวี้ผู้เป็นลุงเดินเข้ามาด้านหลังยังไม่รู้ตัว ทำให้หานอวี้ไม่พอใจมาก แต่สุดท้ายต้องยอมแพ้ เพราะ ๗ วันให้หลัง หานเซียงจื่อสามารถ ทำให้ดอกโบตั๋นบานสะพรั่ง และยังเปลี่ยนสีได้ดังใจนึก อีกทั้งในกลีบดอกแต่ละใบยังสลักอักษรเอาไว้อีกด้วย

ต่อมา หันเซียงจื่อไม่ประสงค์จะรับราชการ จึงได้ฝากตัวเป็นศิษย์กับอาจารย์หลี่ว์ฉุนหยาง และติดตามเล่าเรียนลัทธิเต๋ากับอาจารย์เรื่อยมา ครั้นเติบใหญ่ได้มีโอกาสพบพานหลี่ว์ต้งปิน  และได้กราบท่านเป็นอาจารย์และฝึกบำเพ็ญเพียรอย่างจริงจัง จนกระทั่งสำเร็จมรรคผล กลายเป็นเซียนในเวลาต่อมาบุคลิกลักษณะของหันเซียงจื่อ เป็นบุรุษหนุ่มรูปงาม มีความสามารถพิเศษด้านดนตรี โดยเฉพาะ “ขลุ่ย”มีเรื่องว่า ความไพเราะจากดนตรีในเสียงขลุ่ยของหันเซียงจื่อดังขึ้นคราใด ครานั้นก็จะมีฝูงนกบินเวียนว่อนมาล้อมรอบตัวเขาอยู่เสมอ นอกจากนี้ เสียงขลุ่ยของหันเซียงจื่อยังมีอำนาจวิเศษ สามารถทำให้ต้นไม้เจริญเติบโตงอกงามและดอกไม้ผลิบานสะพรั่งได้ตามใจต้องการ ดังนั้นภาพลักษณ์ของหันเซียงจื่อ ในงานศิลปะทั่วไป จะปรากฏในลักษณะของบุรุษรูปงามผู้มีเสียงขลุ่ยอันไพเราะ จนสามารถสะกดวิญญาณผู้ฟังเคลิบเคลิ้มหลงใหลได้ดุจดั่งใจปรารถนา