14/2

        “อินรูโต๊ะ !”เลือดพุ่งออกมาจากแผลที่ข้อมือของเฮ่ยหลู่ต้งปิง เข้ามาในปากของเซาโล แขนของเฮ่ยหลู่ ต้งปิงถึงกับชาจนขยับไม่ได้ กระบี่เหรียญที่แทงร่างของเซาโลกระเด็นหลุดจากร่าง

         เฮ่ยหลี่ต้งปิงเสียเลือดไปมากจนยืนไม่อยู่ เซาโลเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้เฮ่ยหลู่ต้งปิงอ่อนแรงจนทำอะไรไม่ได้แล้ว เซาโลฟาดอาวุธเข้าไปที่คอของเฮ่ยหลี่ต้นปิง หัวเขาขาดกระเด็น

         อวี่จิ้งเซียงเธอต้องคอยหลบ กู่และใช้ร่มจัดการ แต่อยู่ ๆ เธอก็หน้ามืดเข่าอ่อน และคนที่อยู่ใกล้ ๆ อีกหลายคนก็มีอาการแบบเดียวกัน

        “รู้ตัวช้านะ เจ้าสูดลมพิษของข้าไปแล้ว ไม่ต้องกลัวหรอกไม่ถึงตายหรอก แต่เจ้าไม่รอดจากกู่ของข้า   แน่ ๆ ” เมื่อเฮ่ยเหอเซียงกู่พูดจบ กู่ทั้งฝูงก็กำลังจะเล่นงานอวี่จิ้งเซียง แต่ว่า เหล่ากู่โดนอาวุธของเซาโลทำลายไปทั้งหมดแล้ว

         “แก ! ทำไมพิษมันไม่ได้ผล” เฮ่ยเหอเซียงกู่ตกใจมาก

          “คิดว่าข้าเป็นมนุษย์หรือไงจะได้แพ้พิษนี่” มีกู่ตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเซาโล เขาใช้ปากกัดมันเคี้ยวก่อนจะคายออกมา

            “รสชาติไม่ได้เรื่องเลย นึกว่าจะเผ็ดกว่านี้ซะอีก”

              เฮ่ยเหอเซียงกู่เริ่มกลัวแล้ว นางรีบหันไปหาเจ้าลัทธิพบว่า เขาหนีไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เฮ่ยเหอเซียงกู่รู้ว่าไม่รอด กำลังจะพูดขอร้องแต่นางโดนเซาโลหักคอซะก่อน

            เซาโลหันไปมองอวี่จิ้งเซียงที่ลุกขึ้นมาแล้ว

            “จะไปกับข้าต่อไปมั้ย”

            “ไปไหน” อวี่จิ้งเซียงถามกลับ

            “ไปจัดการไอ้ลัทธิบ้า ๆ นี่ให้สิ้นซาก” เซาโลพูดจบก็เดินนำไป อวี่จิ้งเซียงเลยรีบตามไปทันที

            “ห้ามไม่ให้ข้าฆ่าคงอยากล่ะ บอกไว้ก่อน”

            “สำหรับเจ้าลัทธินั่นโทษประหารอยู่แล้ว ข้าจะทำเป็นไม่เห็นแล้วกัน ละเว้นคนอื่นไว้บ้างล่ะ บางคนแค่หลงทาง” อวี่จิ้งเซียงพูดขึ้นมา

            “ไม่รับปาก อาวุธไม่มีตา แต่เชื่อว่าคนน่ะไม่ช่วยมันมากเท่าเก่าแล้วล่ะ” เซาโลพูดขึ้นมา

            “ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ”

            “มันหนีแบบนี้แสดงให้เห็นว่ามันขี้ขลาดไง ไม่มีอยากช่วยเหลือคนขี้ขลาดหรอกนะ” เซาโลพูดขึ้นมา

และเขาก็พูดไม่ผิดสาวกหลายคนถอนตัวไป ส่วนเจ้าลัทธิก็เก็บตัวอยู่ในตำหนัก  เซาโลมาถึงเห็นสาวกหลายคนมองเขาด้วยความหวาดกลัว เซาโลเลยประกาศว่า

“ใครไม่อยากตาย ใครอยากกลับไปหาครอบครัวก็ไปซะ”

สาวกมองหน้ากัน ตัดสินใจทิ้งอาวุธ เพราะทุกคนมีครอบครัวที่อยากกลับไปหากันทั้งนั้น จะให้มาสละชีวิตก็ไม่ใช่เรื่องดี เซาโลกับอวี่จิ้งเซียงเข้าไปในตำหนัก

แต่แล้วประตูหน้าต่างทุกบานก็ปิดใส่หน้าของเขา มี่ยันต์แปดเหลี่ยมขนาดใหญ่ติดบนเพดานและส่องแสงลงมาที่ร่างของเซาโล ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว และเจ้าลัทธิกำลังร่ายมนตร์อยู่บนแท่น อวี่จิ้งเซียงกำลังจะไปจัดการเจ้าลัทธิแต่ว่ากลับมีหุ่นกระดาษ โผล่อออมาจำนวนมาก เข้ามาสกัดอวี่เชียงเอาไว้

แม้พวกมันจะทำจากกระดาษที่ขึ้นโครงด้วยไม้ไผ่ แต่ก็แข็งแกร่งพอที่จะต้านร่มของอวี่จิ้งเซียงเอาไว้ได้ แถมพละกำลังของมันมีมากพอที่จะรับมือวรยุทธิ์ของนางได้อีก ส่วนเซาโลตอนนี้ก็อ่อนแอมาก จนทำอะไรแทบไม่ได้

“จงยอมจำนนแก่บัญชาสวรรค์ซะ” เจ้าลัทธิพูดขึ้นมา

“มารดาเจ้าเถอะ ! คิดว่าข้าจะยอมพวกลัทธิบ้าบออะไรของเจ้าเหรอ ตอนนี้เจ้าเหลืออะไรกันมีแค่หุ่นกระดาษ เท่านั้นล่ะ” เซาโล

“คิดว่าข้าจะมีดีแค่นี้เหรอ” เจ้าลัทธิปล่อยกู่ออกไปทันที คราวนี้อวี่จิ้งเซียงตกที่นั่งลำบากแล้ว พวกกู่กำลังจะรุมกัดเธอ แต่ว่าเซาโลรวบรวมแรงผลักร่างของเธอกระเด็นกู่ทั้งฝูงเลยมารุมกัดเขาแทน เขากัดฟันและเหวี่ยงอาวุธไปจัดการพวกกู่ไปทั้งหมด เซาโลล้มลงไป เจ้าลัทธิตกใจมาก

“เฮ้ย ! พิษใช้กับมันได้ด้วยงั้นเหรอ”

            “ก็ใช่น่ะสิ ดีแล้วข้าตาย ๆ ไปซะก็ดี จะได้ไม่ต้องถูกล่าแบบนี้” เซาโลพูดและหัวเราะเสียงดัง

ซึ่งตัวเจ้าลัทธิไม่รู้ว่าพิษใช้กับเขาไม่ได้ เลยทำให้เจ้าลัทธิเริ่มเสียสมาธิ เพราะเขายังเชื่อว่าจะสกัดยาจากร่างของเซาโลได้ แต่หากพิษเข้าสู่ร่างของเซาโลมากกว่านี้ เกรงว่าจะทำให้สรรพคุณจะเสียไป เมื่อเสียสมาธิก็ทำให้ พวกหุ่นกระดาษหยุดการเคลื่อนไหว เป็นโอกาสให้ อวี่จิ้งเซียงขว้างร่มใส่กระจกแบบเหลี่ยมแตกเป็นชิ้น ๆ  เมื่อไม่มีแสงจากกระจกมาควบคุมเขา เซาโลจึงลุกขึ้นมา

เจ้าลัทธิสั่งหุ่นกระดาษเข้าโจมตี แต่โดนทำลายจนหมด

“ขยะแบบนี้เหรอจะช่วยแกได้”

เซาโลวิ่งเข้าไปหาเจ้าลัทธิ ด้วยความเร็ว ตอนนี้เจ้าลัทธิไม่มีอะไรมาปกป้องตัวเองแล้ว เซาโลกัดเข้าที่คอของเจ้าลัทธิจมเขี้ยว เลือดไหลทะลักออกมา เจ้าลัทธิสิ้นชีพแล้ว เซาโลตัดหัวของเจ้าลัทธิซ้ำอีก เพื่อกันไม่ให้ลุกขึ้นมาเป็นผีดิบ เขาหันไปทางอวี่จิ้งเซียง

“จะเอายังไงต่อดีล่ะ”

อวี่จิ้งเซียงนิ่งเธอไม่รู้แล้วจริง ๆ ว่าจะทำยังไงต่อไปดี เจ้าลัทธิตายแล้ว ท่านอ๋องได้สิ่งที่ต้องการไปแล้ว เธอเลยบอกว่า

            “ข้าคงจะกลับเข้าเฝ้าท่านอ๋องก่อนก็แล้วกัน”

            “ถ้าท่านอ๋องของเจ้ายังเป็นเดิมนะ” เซาโลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

            “ข้าเชื่อในตัวของท่านอ๋อง ท่านไม่ยอมเป็นปีศาจหรอก”

            “อำนาจ มันหอมหวานเสมอหนูน้อย” เซาโลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

อวี่จิ้งเซียงไม่ได้ตอบอะไร นางรีบเดินไปจาก เซาโลมองตามหลังไป จนนางลับสายตาไป

            อวี่จิ้งเซียงกำลังเดินทางกลับที่ตำหนักของท่านอ๋อง ระหว่างทางเขาเจอกับซุ่นมู่ซานเขา แต่สภาพของซุ่นมู่ซานในตอนนี้ ดูมอซอมอมแมมจนเหมือนกับขอทาน และมีเครื่องรางของขลังเต็มคอเต็มแขนไปหมด

            “จิ้งเซีงนั่นเจ้าจริง ๆ เหรอ”

            “เกิดอะไรขึ้นพี่มู่ซาน” นางตกใจมากที่เห็นเขาเป็นแบบนี้

            “คุยที่นี่ไม่ได้” ซุ่นมู่ซานกระซิบและพาเธอเข้าไปที่ศาลเจ้าแห่งหนึ่ง ซุ่นมู่ซานดูหวาดกลัวแปลก ๆ ผิดกับที่เธอคุ้นเคย เพราะปกติเขามักจะใจเย็นเสมอ ๆ

            “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ แล้วคนอื่นไปไหน แล้วทำไมท่านพกของขลังขนาดนี้”

ซุ่นมู่ซานถอนใจและเล่าเรื่องราวให้ฟัง

ก่อนหน้านั้น

            หลังจากที่ท่านอ๋องพูดจบ สามมือปราบแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลย คนตรงหน้าไม่ใช่ท่านอ๋อง หลี่หวู่หมิงที่พวกเขารู้จักอีกต่อไปแล้ว กลายเป็นคนที่กระหายอำนาจจนทำได้ทุกอย่างแล้วละทิ้งความเป็นมนุษย์ไป เถี่ยวเสี่ยวฟู่พูดขึ้นมาบ้าง

            “ที่ท่านพูดมา หมายความว่าหากเข้าร่วม ข้าจะได้พลังเหมือนกับท่านเหรอ”

            “เฮ้ย ! นี่แกถามอะไรเนี่ย” ทั้งซุ่นมู่ซานและเฟิ่งต้ายงพูดพร้อมกันราวกันนัดกันไว้

            “ใช่แล้วพลังและอำนาจแบบที่พวกเรามี” อลิซพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน เถี่ยวเสี่ยวฟู่ติดสินใจแล้ว

            “ได้ข้าขอเข้าร่วม”

            “เจ้าเป็นบ้าอะไรไปแล้วเนี่ยเสี่ยวฟู่” ซุ่นมูซานถามด้วยน้ำเสียงตกใจสุดขีด เถียวเสี่ยวฟู่หันมามองทั้งสองคนแล้วพูดว่า

            “ท่านรู้ดีนะว่าร่างกายเป็นยังไง ข้าอ่อนแอไม่เหมือนกับพวกท่านหรอก วิชาที่ใช้ก็โดนมองเป็นวิชามารอีก ถ้ามีหนทางให้ข้ามีอำนาจขึ้นมา ข้าก็จะทำ” อลันมองเถี่ยวเสี่ยวฟู่แล้วถอนใจ หันไปมองอลิซกับหลี่หวู่หมิง

            “ท่านอ๋อง ทำพิธีแทนข้าทีนะ พอหมอนี่หน้าตาไม่ทรงสเป๊กว่ะ และอีกอย่างอลิซคงอยากจะสนุกให้เต็มทีนั่นล่ะ”

            อลิซแกะแขนของเถียวเสี่ยวฟู่และท่านอ๋องกำลังจะเดินตามไป

            “หยุดอย่าทำแบบนี้นะ นี่ไม่ใช่การช่วยชาติ แล้ว มันจะเป็นทำลายชาติแทน” เฟิ้งต้ายงพูดอลันเลย ยกมือเป็นสัญญาณให้ทั้งสามเข้าไปในห้องและพูดว่า

            “ใครยอมพวกเราอยู่ใครขว้างพวกเราตาย” อลันพูดและหันไปสบตาของเฟิ้งต้ายง

“อีวิ่งอาย”  

อยู่ ๆ เขาก็กรีดร้องออกมาเหมือนกับเจอเรื่องน่ากลัวที่สุดในชีวิต เขายืนตัวแข็ง และยังไม่ทันไรก็โดดกัดเข้าที่คอไปเต็ม ๆ เลือดไหลทะลักเข้าไปปากของอลัน ร่างของเฟิ้งต้ายงล้มลงไปทันที อลันร่ายคาถา

            “คอนเซียช”

ร่างของเฟิ้งต้ายงลุกขึ้นมา อลันหันพูดกับซุ่นมู่ซานว่า

“ฆ่ามัน”

“พี่เฟิ้งตั้งสติหน่อยพี่ นี่ข้าเอง” ซุ่นมู่ซานพูด แต่ว่าตอนนี้ เฟิ้งต้ายงไม่มีสติเหลือแล้ว เข้าโจมตีทันที มันไม่ใช้การโจมตีด้วยเพลงยุทธิ์ แต่มันการโจมตีแบบสัตว์ป่าที่ใช้สันดานดิบเพียงอย่างเดียว

 ซุ่นมู่ซานต้องรีบหลบ เขาเลยรีบกระโดดออกจากหน้าต่างและยังมีผีดิบกลุ่มใหญ่มาไล่ล่าเขา ซุ่นมู่ซานรีบหนีออกมาทันที ยังโชคดีที่รอดมาได้ นั่นสาเหตุที่เขาปกของขลังขนาดนี้

            เมื่ออวี่จิ้งเซียงได้ยินก็ตกใจมาก

            “นี่เรื่องจริงเหรอ”

            “จริง ! พิราบดำก็เพิ่งส่งข่าวเพิ่มเติม...มันคือข่าวสุดท้ายที่เขาส่งให้พวกเราแล้ว ตอนนี้ท่านอ๋องกำลังรวบรวม กำลังทั้งจากพวกขันที และนางกำนัล เปลี่ยนให้ผีดูดเลือด ท่านอ๋องคิดว่าจะจัดการไทเฮา”

            อวี่จิ้งเซียงพูดได้ยินก็คิดจะไปช่วยฮ่องเฮาทันที

            “พี่ซุ่นเราไปช่วยท่านไทเฮากันเดี๋ยวนี้เลย”